Overheid misleidt Nederlanders over vrijhandelsakkoord TTIP

De Nederlandse overheid en minister Lilianne Ploumen van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking lichten Nederlanders stelselmatig verkeerd voor over de gevolgen van het omstreden vrijhandelsakkoord TTIP.

Dat stelt voedselwaakhond foodwatch maandag.

“Zo worden cijfers selectief uit rapporten gehaald om een te positief beeld te schetsen, en de nadelige effecten van het vrijhandelsverdrag worden veelal genegeerd. Foodwatch vindt het schandalig dat de overheid haar burgers zo eenzijdig informeert over een onderwerp waarover heel veel mensen zich zorgen maken”, aldus de organisatie.

Het gaat om het zogeheten Transatlantic Trade & Investment Partnership (TTIP), ofwel het trans-Atlantisch handels- en investeringsverdrag, dat moet zorgen voor een goedkoper en eenvoudiger handel.

De voornaamste kritiek tegen TTIP is dat door het openstellen van de handel, de democratie en autonomie van landen ondermijnd gaat worden. Bovendien vrezen tegenstanders dat Europese regels voor voedsel en veiligheid op de helling gaan.

Foodwatch heeft in een open brief Ploumen “de vijf grootste misleidingen” van de overheid rond TTIP op een rij gezet. Onder meer worden de risico’s voor de democratie en voor de beleidsvrijheid van nationale bewindslieden op het gebied van volksgezondheid, milieu, en consumentenrechten stelselmatig onderbelicht.

Zo’n 390 maatschappelijke organisaties in Europa hebben inmiddels meer dan twee miljoen handtekeningen verzameld tegen TTIP.

Doe mee aan de e-mailactie van Foodwatch >>>

Greece crisis: ‘What kind of Europe is this that uses the euro as a tool of submission?’

“Going back to a national currency, my God, that will be a huge setback,” says a woman, walking away from the Alpha Bank cash machine off Syntagma Square near the Greek parliament in Athens. Her bid to withdraw euros has been unsuccessful: cash has dried up at the ATM.

After the Greek Prime Minister Alexis Tsipras’s shock announcement to call a referendum this weekend, queues have started lining up outside banks in Athens, lending credence to fears of a renewed “run” on Greek banks. Near Syntagma Square, Greeks continued to line up outside ATMs in an effort to withdraw some savings to help with payments as uncertainty remained about whether banks would open today.

Dimitrios Dedes, a retired military serviceman, was queuing outside the Ethniki Bank, the National Bank of Greece, further down from Syntagma. The 55-year-old said he would only withdraw some cash for daily expenses. How will he vote in Saturday’s referendum? he was asked. “No,” he says.

“We must chase fear away and gain our sovereignty back. What kind of Europe is this? It is using the euro as a tool of submission. A country’s strength is reflected by its independent flag flying high and control over its national currency – it’s time we regain our currency before we lose both.”

Lees verder op The Independent >>>

The blame game has begun

A hundred and one years ago on Sunday, gun shots rang out in a city in southern Europe. Few at the time paid much heed to the assassination of Archduke Franz Ferdinand and his wife as they drove through the streets of Sarajevo. Within six weeks, however, Europe was at war.

Make no mistake, the decision by Alexis Tsipras to hold a referendum on the bailout terms being demanded of his country has the potential to be a Sarajevo moment. The crisis is not just about whether there is soon to be a bank run in Greece, although there is certainly the threat of one. It is not just about whether the creditors overplayed their hand in the negotiations, although they did. It is about the future of the euro itself.
Greek banks to stay closed on Monday
Read more

There will be much talk in the next few days about how Greece can be quarantined. The three people who have been leading the negotiations for the troika – Christine Lagarde of the International Monetary Fund, Jean-Claude Juncker of the European commission and Mario Draghi of the European Central Bank – can still cling to the hope that Tsipras will lose the referendum next Sunday.

In those circumstances, the Syriza-led coalition would have little choice but to hold an election. The return of a government headed by, for example, the centre-right New Democracy, would open up the possibility that Athens would sue for peace on the terms demanded by the troika.

There is, however, no guarantee of this. The troika was certain last week that Tsipras would fold when presented with a final take-it-or-leave-it offer. They were wrong. The Fund, the ECB and the European commission made a fatal misjudgement and have now lost control of events.

Lees deze column van Larry Elliott verder op The Guardian >>>

The moral crusade against Greece must be opposed

The idea that Greece partly deserves its fate reflects an order in which wealth trumps democracy. We should fight a narrative that enfeebles us all.

‘This is our political alternative to neoliberalism and to the neoliberal process of European integration: democracy, more democracy and even deeper democracy,” said Alexis Tsipras on 18 January 2014 in a debate organised by the Dutch Socialist party in Amersfoort. Now the moment of deepest democracy looms, as the Greek people go to the polls on Sunday to vote for or against the next round of austerity.

Unfortunately, Sunday’s choice will be between endless austerity and immediate chaos. As comfortable as it is to argue from the sidelines that maybe Grexit in the medium term won’t hurt as much as 30 years’ drag on GDP from swingeing repayments, no sane person wants either. The vision that Syriza swept to power on was that if you spoke truth to the troika plainly and in broad daylight, they would have to acknowledge that austerity was suffocating Greece.

They have acknowledged no such thing. Whatever else one could say about the handling of the crisis, and whatever becomes of the euro, Sunday will be the moment that unstoppable democracy meets immovable supra-democracy. The Eurogroup has already won: the Greek people can vote any way they like – but what they want, they cannot have.

Lees verder op The Guardian >>>

Greece crisis: a disaster for Athens and a colossal failure for the EU

After three crises in as many days, the collective performance of the eurozones governments inspires little hope or confidence in their crisis management.

Five years from its inception, the world’s biggest bailout of a sovereign state will grind to an excruciating halt on Tuesday, theoretically leaving Greece high and dry and on its own under a leftwing government bitterly accusing the EU elite of deliberately using the country as a neo-liberal laboratory.

If the experiment has been a disaster for Greece, it is also a colossal failure for Europe, with the result that at the very apex of leadership the EU nowadays resembles an unhappy assembly of squabbling politicians locked in what could not be called an “ever closer union”.

Take just the last few days. On Thursday leaders at a summit contemplated formally for the first time, however briefly, the prospect of Britain leaving the EU. By three o’clock on Friday morning they were all at one another’s throats in an unseemly quarrel over who should take part in accommodating a mere 40,000 refugees from Italy and Greece over two years, and on what terms. On Saturday, 18 governments of the eurozone cut Greece off and initiated a process that could end in pushing Athens out of the currency and perhaps out of the union.

Three days, three crises, and a collective performance that inspires little hope or confidence in their crisis management.

The air is already thick with recrimination, not just between Greece and the rest of Europe, but among the Europeans. France says that Greece must be saved, Germany says impossible. The European commission is seeking to revive negotiation that are on their deathbed. The Finnish finance minister, Alex Stubb, is looking forward to the funeral. The International Monetary Fund is at odds with the Europeans over the levels of Greek debt.

Everywhere there is the sight of leaders seeking to escape responsibility for a sorry state of affairs.

Lees verder op The Guardian >>>

Kamer is klaar met kleintjes

Met zestien fracties in de Tweede Kamer is voor veel partijen de grens bereikt. Er moet maar eens gekeken worden hoe die ongebreidelde groei van fracties kan worden gekeerd. De Kamerleden die gisteren in het jaarlijkse debat de politieke huisregels bespraken, hebben het dagelijks bestuur van de Kamer opdracht gegeven hiervoor plannen uit te werken.

Grotere partijen als VVD, PvdA, CDA en D66 vinden het hoge aantal fracties dat door afsplitsingen is ontstaan problematisch. De kiezer kan zich bedot voelen, het vergaderen en stemmen duurt langer en fracties kunnen gaandeweg krimpen, sommen ze op. Zo heeft de coalitie door drie vertrokken fractiegenoten nog maar 76 zetels over in de Tweede Kamer; de kleinst mogelijke meerderheid. “Stel dat dat nog eens doorfokt zo”, schetst D66’er Gerard Schouw. “Dan hebben we straks 25 fracties. Dat is toch veel te veel?”

Maar wat eraan te doen? De Grondwet kent het fenomeen fractie niet. Kamerleden worden individueel en onafhankelijk gekozen. Dat zij zich onder de vlag van een partij als fractie organiseren, is een historisch gegroeid gebruik, maar voor de Grondwet geen verplichting. Afsplitsen heeft dan ook weinig gevolgen voor de rechten en plichten van een Kamerlid. Hij blijft zijn Kamerlidvergoeding krijgen, behoudt het recht op amendement en het indienen van initiatiefwetsvoorstellen.

Lees verder op Trouw >>>

Burgerinitiatief tegen Politieke Benoemingen

Doel van Burgercomité EU is niet alleen Nederland zo snel mogelijk uit de EU te krijgen, maar ook een grondige hervorming van onze democratie. Politieke patronage, nomenklatoera, old boys network, vriendjespolitiek. Het zijn termen die opkomen als je kijkt naar het Nederlandse systeem van publieke benoemingen. Lidmaatschap van een van de gevestigde partijen is vaak een voorwaarde om een functie als burgemeester, topambtenaar of lid van een van de vele adviesraden te kunnen verkrijgen. Daarom roepen wij u graag op om te tekenen voor het Burgerinitiatief tegen Politieke Benoemingen van Meer Democratie!

Lees en teken het burgerinitiatief op de website van Meer Democratie >>>

Hoe D66 symbool ging staan voor het einde van de democratie

Bijna vijftig jaar geleden werd D66 opgericht om het Nederlandse politieke bestel ‘op te blazen.’ De partij van Hans van Mierlo zou een nieuwe democratie vestigen. Maar het liep heel anders: inmiddels staat de partij als geen ander symbool voor het einde van de democratie.

Het is 17 februari 1967 als op de voorpagina van The New York Times een foto prijkt van een juichende menigte in de Amsterdamse RAI. In het midden van de foto staat een breed grijzende man. Terwijl om hem heen vijfhonderd mensen in juichen zijn uitgebarsten, houdt hij zijn bierflesje triomfantelijk in de lucht.

Het is de tijd van de provo’s en de hippies, van de flower power en The Beatles. En het is de tijd van radicale vernieuwing. The New York Times vertelt over ‘een soort van intellectuele elite’ die vastbesloten is om de Nederlandse politiek op te blazen. Vooral jonge kiezers voelen zich aangetrokken tot deze nieuwe partij en haar charismatische voorman, die ook wel de ‘Nederlandse Kennedy’ wordt genoemd. Zijn naam? Dr. Hans van Mierlo.

Wie vandaag de dag bladert door het eerste verkiezingsprogramma van D66 – want daar ging het krantenbericht over – zal zich verbazen over hoe radicaal de partij toen nog was. Het begon met de eis om meer democratie: een verkozen minister-president, een verkozen burgemeester en de opheffing van de Eerste Kamer.

Maar ook in economisch opzicht pleitte D66 voor grote omwentelingen. Zo zou iedere Nederlander recht hebben op een ‘welvaartsvast minimumloon.’ De regering moest zorgen voor volledige werkgelegenheid, meer inspraak voor werknemers en hogere belastingen op topinkomens. De staat zou dan ook flink moeten groeien. D66 vond dat de overheidsuitgaven in ieder geval niet ‘dogmatisch vastgelegd’ mochten worden ‘op een bepaald percentage.’

Het was tijd om af te rekenen met de oude dogma’s. ‘Als we zaten te praten in zo’n rokerig zaaltje, dan ging het nooit over de partijstructuur, maar over onze idealen,’ zou lid van het eerste uur Laurens-Jan Brinkhorst zich later herinneren. ‘We hadden de ontploffingstheorie. Partijen zoals de VVD en de PvdA moesten ontploffen.’

Flashforward naar 25 april 2009.

Alexander Pechtold, de nieuwe leider van D66, en Hans van Mierlo, zijn politieke grootvader, worden voor het eerst samen geïnterviewd. In de loop van het gesprek begint de inmiddels 77 jaar oude politicus te mijmeren over de verbrokkeling van het partijlandschap.

Lees deze geweldige artikel column van Rutger Bregman verder op De Correspondent >>>