Zuid-Europese beurzen diep in het rood

Aandelenbeurzen in Zuid-Europa stonden donderdag aan het begin van de middag diep in het rood. Beleggers maken zich onder meer zorgen over de betalingsproblemen van het moederbedrijf van de Portugese bank Espirito Santo.

Het aandeel van Banco Espirito Santo kelderde na eerdere verliezen in de voorgaande dagen circa 16 procent. In de markten wordt gevreesd dat de grootste beursgenoteerde bank van Portugal last zal krijgen van de problemen bij het moederbedrijf Espirito Santo International. Die zou overwegen om schuldeisers te vragen hun vorderingen om te zetten in aandelen en zou bovendien meer tijd willen hebben om aan zijn verplichtingen te voldoen.

Lees verder op De Financiële Telegraaf

Has GDP outgrown its use?

Governments and the media obsess about it while statisticians endlessly fiddle – but what is the real point of GDP and can it ever be accurately measured?

What do the price of hair-salon services in Beijing and sexual services in London have in common? The answer is that, depending on how you measure them – or indeed whether you measure them at all – the size of the Chinese and British economies will expand or contract like an accordion.

In April, statisticians working under the aegis of the World Bank determined that China’s gross domestic product was far bigger than they had previously realised. China was, in fact, just about to overtake the US as the world’s largest economy, many years earlier than expected. The reason? Statisticians had been overestimating the prices of everything from haircuts to noodles. As a result, they were underestimating the purchasing power of Chinese people and thus the size of the economy.

Last month, British statisticians worked some magic too. They declared that the UK economy – admittedly only a fraction of China’s size – was 5 per cent bigger than previously thought. It was as if they had suddenly discovered billions of pounds in annual revenue at the back of the nation’s couch. Here the explanation was simpler. Among other tweaks to their methodology, statisticians started counting the economic “contribution” of prostitution and illegal drugs.

Gross domestic product has become a ubiquitous term. It is how we measure economic success. Countries are judged by how much they have of it. Governments can rise and fall according to how effectively their economies create it. Everything from debt levels to the contribution of manufacturing is measured against it. GDP is what makes the world go round. Yet what exactly does it mean? Outside a few experts, most people have only a shaky understanding. In fact, the more you delve into the whole concept of GDP – one of the most centrally important ideas in modern life – the more slippery it becomes. In the words of Diane Coyle, an economist who recently wrote an entire book on the subject, “GDP is a made-up entity.”

Lees deze column van David Pilling verder op The Financial Times

Misstraut der Politik!

Die Politik hat zur Rettung des Euro die disziplinierende Kraft der Finanzmärkte außer Kraft gesetzt. Das kann sich noch rächen.

Nun ist die Aufregung groß. Der Stabilitätspakt soll aufgeweicht, pardon, „flexibilisiert“ werden. Konservative Politiker mögen dafür ihre sozialistischen Kollegen in Frankreich und Italien verantwortlich machen. Das ist zwar nicht falsch, aber auch nicht der eigentliche Grund für die Aufweichung. Dieser liegt vielmehr darin, dass die Politik zur Rettung des Euro die disziplinierende Kraft der Finanzmärkte außer Kraft gesetzt hat. An deren Stelle sollten politische Vereinbarungen treten. Doch haben diese fast noch nie die Politiker davon abgehalten, die Staatsschuld in die Höhe zu treiben.

Der Zusammenhang zwischen der von den Märkten ausgeübten Disziplin und der staatlichen Neuverschuldung ist seit Bestehen der Währungsunion zu besichtigen. Im Verlauf der ersten zehn Jahre gewannen die Anleger die Überzeugung, dass trotz des „Bailout“-Verbots des Maastricht-Vertrags kein Euroland je zahlungsunfähig werden würde. Folglich liefen die Zinsen auf Staatsanleihen der Euroländer so eng zusammen, dass auch Staaten mit notorisch hohen Budgetdefiziten und Schulden sich sehr günstig finanzieren konnten. Der Stabilitätspakt setzte dem nur schwachen Widerstand entgegen. Erst als die Anleger nach dem Platzen der globalen Kreditblase den überschuldeten Eurostaaten den Kredithahn zudrehten, begannen deren Regierungen, ihre Budgetdefizite zu verringern. Dabei ist zu beobachten, dass die Anstrengungen umso stärker waren, je mehr die Länder dem Druck der Finanzmärkte ausgesetzt waren. Vom Bankrott bedrohte kleinere Länder wie Irland, Portugal und auch Griechenland nahmen die Konsolidierung der Staatsfinanzen verhältnismäßig energisch in Angriff. Größere Länder, wie Spanien und Italien, gingen entspannter vor.

Lees verder op de Frankfurter Allgemeine

EU manipuliert in der Schuldenfrage

Tricksereien bei der Schuldenberechnung und ein Ausufern der Defizite in europäischen Krisenländern hat der Präsident des Münchner ifo-Instituts, Hans-Werner Sinn, in einem Gastbeitrag für die WirtschaftsWoche kritisiert.

„Nun lässt sich die Schuldenlawine überhaupt nicht mehr stoppen“, schreibt Sinn in dem Magazin. Vom vereinbarten Schuldenabbau „ist keine Rede mehr“, so Sinn, „denn bei niedrigen Zinsen ist es verlockend, mehr Schulden zu machen.“ Jetzt sei sogar die Schuldenobergrenze von drei Prozent des BIP in Gefahr. „Man will sie aushöhlen, indem etwa Ausgaben für Militär, Bildung und Forschung nicht mehr bei den Staatsausgaben mitgerechnet werden.“

Immer mehr Schulden würden von der EU und den Euro-Staaten in Schattenhaushalten versteckt, die nicht mehr zu den regulären Haushalten zählen und somit die Möglichkeit bieten, sich noch höher zu verschulden. „Die heimliche Devise bei all dem scheint zu sein: Wenn die Banken Schattenhaushalte unterhalten, dann dürfen wir es auch“, kritisiert der Ökonom.

Inzwischen trickse die EU auch selbst. Sinn erinnert daran, dass die EU-Kommission kürzlich behauptet hat, Griechenland habe 2013 einen Primärüberschuss von 0,8 Prozent des BIP erzielt, „während die EU-Statistikbehörde Eurostat ein Primärdefizit von 8,7 Prozent auswies“, so Sinn. „Derartige Tricksereien sind kein Einzelfall. Schon seit Längerem wird rund um die Schuldenfrage manipuliert.“

Bron: Wirtschafts Woche

Confiscatie van vermogen (I)

Plannen om de schuldenberg te verminderen door middel van een eenmalige belasting op vermogen doen steeds vaker de ronde. Zo heeft het IMF het recent wederom geopperd als een goede beleidsoptie. Specifiek werden de levensverzekeringen en pensioenpotten genoemd. De belegger doet er goed aan om het “waarom”en “hoe” van deze plannen te doorgronden.

Als we de overheid mogen geloven is de crisis voorbij. Wat begon als een schuldencrisis (leningen die niet werden terugbetaald) en daarna veranderde in een kredietcrisis (er werden nauwelijks nog leningen verstrekt) om vervolgens weer van vooraf aan te beginnen, is door ingrijpen van overheden en centrale banken een halt toegeroepen. Zij hebben dit voor elkaar gekregen door het laten oplopen van overheidstekorten en door het verschaffen van bailouts aan banken en zwakke landen. Verder zijn de rentes verlaagd naar historische niveaus en konden banken ongelimiteerd lenen tegen zeer gunstige voorwaarden.

Maar wat betekent dit nu eigenlijk? Als de overheid het tekort laat oplopen, betekent dit meer overheidsschulden. En als rentes zodanig laag zijn, kan dit niet anders betekenen dan dat er meer krediet wordt verstrekt. Kortom, de schulden/kredietcrisis is “opgelost” door meer schulden te maken! De meeste beleggers zullen aan hun theewater voelen dat de term “opgelost” niet echt toepasselijk is; het woord “verbloemen” zou meer op zijn plaats zijn. De cijfers liegen er niet om; sinds 2007 (vlak voor de crisis losbarstte) zijn de wereldwijde schulden met maar liefst 40% gestegen tot het enorme bedrag van 100 biljoen dollar (100.000 miljard)(en dit cijfer bevat niet eens alle schulden, zoals ongedekte pensioenverplichtingen van overheden).

Lees deze column van Alexander Sassen van Elsloo verder op De Financiële Telegraaf

Directeur Franse Nationale Bank stelt voor: Euro devalueren

In een aantal interviews die de directeur van de Franse Nationale Bank, Christian Noyer de afgelopen weken heeft gegeven, is hij van mening dat een devaluatie van de Euro geen verkeerd idee zou zijn.

De Euro die momenteel rond de 1.38 zweeft zou volgens Noyer naar een niveau van 1.15 tot 1.30 dollar ten opzichte van 1 euro moeten devalueren, om daarmee de economie op gang te brengen. Indirect geeft Noyer hiermee gedeeltelijk toe datgene dat wij en velen met ons al jaren schrijven, namelijk dat de euro in feite een hinderpaal vormt om economieën van noodlijdende landen zoals ook Frankrijk weer te stabiliseren. Overigens een principe dat iedere eerste jaar student economie al kent.

Maar de beweegreden van Noyer zijn in feite van geheel andere aard. Om te beginnen is hij als president directeur van de Franse Nationale Staatsbank in feite een collega van b.v. onze Klaas Knot. En daarmee zit hij ook in de raad van bestuur van de Europese Centrale Bank (ECB). En daar Frankrijk ondanks zijn economische malaise toch nog steeds tot de 2 grootste economieën behoort van Europa en de Euro zone, kan het land wel enig gewicht in de schaal leggen als het gaat om welke koers de euro dient te varen. Noyer kon zonder kloppen bij Mario Draghi binnen stappen . En daar komt de ontknoping : De Franse politiek en dan met name de Franse president Francois Hollande en zijn premier Manuel Valls zitten volop in de problemen.

Het aantal lijken in de kast die zij aantroffen toen de rechtse president Nicolas Sarkozy 2 jaar gelden in de race om het presidentschap werd verslagen, schijnt maar niet te willen eindigen. Het Franse volk mort, de populariteit van Hollande is de laagste van die een Franse president sinds de 2e wereldoorlog had ( rond de 17% ) en met de door Valls aangekondigde bezuinigingen van 50 miljard euro in de komende jaren staat Frankrijk zwaar weer te wachten. En zoals gewoonlijk als de politiek de zaak geheel uit de hand heeft laten lopen, zijn niet de politici diegenen die moeten boeten, door ze eens een tijdje te laten boeten voor wanbeleid, maar is het de Franse burger, die direct en indirect net als overigens de Nederlandse burgers tal van lastenverzwaringen voor de kiezen krijgt.

Dit betekent dat Parijs naar noodhulp zoekt waarmee de bevolking zoet gehouden kan worden. De Franse industrie, toch al nooit de meest competitieve laat het op veel fronten afweten, dus wat is er niet mooiers te bedenken dan te zeggen wij moeten meer exporteren, daar verdienen wij meer geld mee, maar ja, de euro is te duur, dus lukt dat niet.

Lees verder op Geen Nieuws

De plundering van de wereld

Luxe voor de elites, veel ellende voor de rest. De wereld beleeft een globale herverdeling van tot nu toe ongekende omvang. De gevolgen: de winsten gaan naar enkelen, de rest van de mensheid moet betalen. Dit systeem kan niet bestaan. Het buitenparlementaire, globale financiële regime provoceert sociale onlusten. De financiële repressie bedreigt de democratie in Europa.

In een interview met Georg Hodolitsch van de Münchener FinanzBuch-Verlag (zie video aan het eind van het artikel) legt de uitgever van de Deutsche Wirtschafts Nachrichten, Michael Maier, uit dat de actuele herverdeling van onderen naar boven een enorme bedreiging voor het vreedzame samenleven ook in de samenlevingen van het Westen vormt. Het ongebreideld drukken van waardeloos geldt leidt tot uitbuiting van de bronnen. Noodzakelijkerwijs eindigt dit proces, als het niet op tijd gestopt kan worden, in de vernietiging van een op ethische waarden berustende, menselijke cultuur en de verwoesting van natuur en milieu.

Maier heeft de verbanden omschreven in zijn boek “De plundering van de wereld”. Hij vertegenwoordigt de opvatting dat er steeds nieuwe, supranationale instellingen worden gevormd, die alle politieke verantwoordelijkheden vervagen. De burgers begrijpen de wetten niet meer, maar worden gedwongen onbegrijpelijke en als onrechtvaardig gevoelde regels op te volgen. Tegelijkertijd onttrekt zich een schijnbaar steeds complexer financieel systeem aan ieder controle van de burgers: of de landen zich aan de wetten houden, is niet meer zonder twijfel vast te stellen.

Lees verder op de website van E.J. Bron

Moldaviërs halen Roemenen in

West-Europese transportbedrijven die massaal chauffeurs inhuren uit landen als Bulgarije en Roemenië en die Nederlanders grotendeels verdrongen hebben, halen inmiddels nog goedkopere arbeidskrachten uit Moldavië, Oekraïne en Macedonië. FNV Bondgenoten kwam er gisteren tientallen tegen tijdens een grote enquête-actie langs de snelwegen.

Stampvol met vrachtwagens staat het zoals elk weekend op het parkeerterrein achter het Shell-station Portland aan de A15 bij Rhoon. Tientallen Oost-Europese chauffeurs koken er hun potje koken, drinken een biertje, luieren in hun cabines en hangen wat rond tijdens hun verplichte weekendrust. Tijdens de regen schuilen sommigen in en rond hun opleggers. Het zijn vooral veel Roemenen die we er deze zondag tegenkomen. We zien er verder Hongaren, Bulgaren, Slowaken en Polen. Maar ook zij hebben inmiddels concurrentie. Van buiten de EU komen nu nog goedkopere chauffeurs.

„Do you speak English, sprechen sie Deutsch?”, vraagt vakbondsbestuurder Edwin Atema bij de deur van een vrachtwagen met een Pools kenteken van een Nederlands bedrijf. „Ruski”, is het antwoord van de kale man die in ontbloot bovenlijf zijn portier heeft geopend en uiteindelijk Moldaviër blijkt. Na wat pogingen van een kaderlid van de bond om in gebrekkig Russisch een gesprek te voeren, neemt hij een van de folders aan en sluit hij weer zijn deur.

Ze worden steeds exotischer, de Oost-Europese chauffeurs die het stuur hebben overgenomen op het overgrote deel van de internationale ritten die Nederlandse transportbedrijven uitvoeren. „Even verderop bij Vlaardingen hebben we nog tien Moldaviërs gezien”, zegt een van de circa 30 kaderleden die gisteren enkele honderden buitenlandse chauffeurs ondervroegen naar hun werkomstandigheden. „Aardige lui, maar de Roemenen die er naast stonden, konden hen wel schieten! Die Moldaviërs zijn namelijk nog goedkoper. Zij rijden voor €1300, terwijl Roemenen nog €1500 per maand verdienen. Een collega sprak net een Oekraïner, die in gesprek raakte met een Pool, die voor hetzelfde bedrijf reed maar toch meer verdiende.”

De chauffeurs zijn vaak maanden van huis, met telkens onderbrekingen van een paar weken tot een maand waarin ze even –onbetaald- hun familie zien. De enige reden dat ze hier rijden, is dat ze goedkoop willen werken.

Bovenop de paar honderd euro die ze formeel aan salaris verdienen, ontvangen ze een onkostenvergoeding van enkele tientjes per dag waar geen belasting of premies over hoeft te worden betaald. Die onkostenvergoeding vormt het leeuwendeel van het geld dat ze aan het eind van de maand in handen hebben. Voor een bedrijf dat een Nederlandse chauffeur volgens de cao betaalt, is hiertegen nauwelijks te concurreren.

Lees verder op De Telegraaf