Auteur: Burgercomité-EU

Waarom Geert Wilders gelijk heeft over de euro

Geplaatst op by 0 reacties

De euro disciplineert helemaal niemand. Een zwakke economie krijgt door de euro alle kans op de pof te leven. De muntunie is mislukt, dat is duidelijk, vindt Yvonne Hofs. Er zit niets anders op dan die af te bouwen.

Ja, u leest het goed: dit wordt een betoog dat de PVV-leider met plezier zal lezen. Wilders roept al jaren dat de euro een misbaksel is. Hij beweert ook dat Nederland en Duitsland beter af zullen zijn als ze de gulden en de D-mark weer invoeren. Beide beweringen zijn waar. Maar omdat ze worden verkondigd door een populist dan wel rechts-extremist, worden Wilders’ opinies door het zogenaamd weldenkende deel van de bevolking haast gedachteloos als onzin afgedaan.

Voor aanhangers van de euro is het een zegen dat euroscepsis per definitie wordt weggezet als een ‘foute’ mening. Terwijl euroscepsis gewoon een kwestie is van gezond verstand. De euro is een misbaksel, omdat negentien (laat staan nog meer) zeer verschillende economieën, politieke culturen en soevereine staten niet één munt kunnen delen zonder enorme politieke en economische offers te brengen.

Supporters van Griekenland en de euro negeren politieke en economische realiteiten. Ze lijken bevangen door een naïef vooruitgangsgeloof waarin keiharde machtspolitiek geen rol speelt. Maar in het echte leven speelt dat soort politiek wel een rol, een cruciale zelfs.

Hun argumentatie staat bol van de denkfouten. Eentje die vaak te berde wordt gebracht is dat de Randstad toch ook Limburg structureel subsidieert. Dus waarom zouden Nederland en Duitsland Griekenland niet kunnen subsidiëren? Simpel. Omdat Limburg niet onbeperkt schulden kan aangaan op kosten van de Randstad. Limburg kan geen staatsobligaties uitgeven.

Griekenland is een soevereine staat die kan beslissen de Olympische Spelen te organiseren en de 9 miljard euro die daarvoor nodig is te lenen. In een transferunie ervaart Griekenland geen enkele prikkel zijn staatsschuld binnen de perken te houden. Zolang Griekenland in de eurozone verblijft, zullen geldschieters het land veel meer geld willen lenen dan als het eruit stapt. De geldschieters weten dan immers dat ze hun vordering altijd kunnen verhalen op Duitsland.

Daarom daalde de rente op de Griekse staatsschuld (en die van Italië, Spanje en Portugal) zo sterk nadat deze landen bij de eurozone kwamen. Op schulden van eurolanden zit een impliciete Duitse staatsgarantie. De euro heeft het perverse effect dat zwakke euro-economieën goedkoop schulden kunnen maken, omdat ze het wanbetalingrisico op de sterke landen kunnen afschuiven.

Lees dit geweldige artikel van Yvonne Hofs verder op de Volkskrant >>>

Waarom we anders over de crisis en Grieken zouden moeten denken

Geplaatst op by 0 reacties

Wat is de waarheid van de Griekse crisis? Hebben de ‘strenge’ Duitsers een punt dat de Grieken niet moeten zeuren en gewoon door moeten gaan met bezuinigen of ligt het genuanceerder? De Grieks-Nederlandse Jorgos Nikolidakis vertelt het echte verhaal.

Het is iets meer dan twee maanden geleden dan ik een artikel over de Griekse crisis schreef. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om me met de politiek en het internationale bankwezen bezig te houden. Dat is niets voor mij, simpelweg, omdat die wereld op z’n zachtst gezegd ‘niet okee’ is! Bah! Ik wil me met vakanties bezighouden, met positiviteit, mensen het mooie van Griekenland laten zien: dat is mijn ding! Ik vind het leuk dat heel veel mensen fantastische vakanties in Griekenland doorbrengen.

Aan de andere kant, wil ik mezelf, als Griekse Nederlander beschermen tegen de leugens die voorbijvliegen, verspreid door gerenommeerde Nederlandse kranten en tijdschriften. Het is triest om zoveel leugens te zien! Ik hoop dat de Nederlanders wakker worden en beseffen dat alles over Griekenland voor 90% leugens waren om bepaalde doelen te bereiken.

Nederlanders moeten eigenlijk een voorbeeld aan de Duitsers nemen, ja u leest het goed! Op 31 maart is er door de Duitse televisie (ZDF) een Tv-programma uitgezonden dat in Duitsland voor enorme commotie heeft gezorgd en vooral begrip voor de Grieken. Je wilt niet weten hoe gelukkig ik door dit programma ben geworden, zo ook miljoenen andere Grieken overal in de wereld! Het programma heette ‘Die Anstalt’ (= de instelling) en werd door ongeveer 5 miljoen Duitsers bekeken en door meer dan 1 miljoen Grieken via youtube in Griekenland.

‘Die Anstalt’ is een programma dat veel politieke satire bevat, waarbij vaak onderbelichte waarheden naar boven drijven. Deze keer ging het programma over de Griekse economische crisis. Wie kent inmiddels de vele stereotypen niet waarmee de Grieken de afgelopen vijf jaar gebombardeerd zijn door media (en politici) in Duitsland en Nederland.

Lees verder op Follow The Money >>>

The Greek crisis has led Brussels into the business of regime change

Geplaatst op by 0 reacties

Brussels should not be in the business of making or breaking governments. But that is nevertheless the dangerous point to which the European Union’s mishandling of the Greek crisis has brought it. The union “made” the present Syriza government in January this year by refusing to offer its predecessor, New Democracy, the softer terms on debt which would have allowed it to stay in office. But that could be put down to happenstance. The situation now is different, with European leaders openly campaigning for a yes vote in the Greek referendum due to be held on Sunday. A yes vote would almost certainly lead to the fall of the Syriza government. If this is not regime change, it comes perilously close to it, and it is a profoundly damaging development for the European project.

It is worth asking again at this critical stage who is most to blame, because that question is so often asked in the wrong way. Alexis Tsipras and his colleagues are amateur politicians who in normal circumstances would have been fulminating from the opposition benches without worrying about what to do if they achieved power. It is hardly surprising therefore that, cocky and erratic, they have made mistake after mistake.

But what do you have on the other side? What you have is an assembly of mature politicians with years of successfully navigating their own national politics and those of Europe behind them. A great repository of skill and expertise, which has produced what? One of the worst, if not the worst, crises in the history of the union. This is why mournful pronouncements of both parties being at fault are so unbalanced.

Lees het commentaar van The Guardian verder >>>

This euro is destroying the European dream

Geplaatst op by 0 reacties

The deficit fetishists of Brussels and Berlin must cut Greece some fiscal slack and work to promote growth.

On Sunday the Greeks vote while the rest of Europe holds its breath. No matter how clunky the wording on the ballot paper, everyone knows what’s at stake. This is a moment of great peril, not only for the euro but for the European project itself.

If Greece votes no, it’s hard to see how it can stay in the euro, which will represent the most grievous blow in the 16-year history of a currency whose momentum was always meant to be irreversible.

If yes wins, and Syriza duly falls, the victory for the European powers could prove to be pyrrhic. Too many will believe that Brussels, and more pointedly Berlin, engineered the toppling of a democratically elected government. Once Alexis Tzipras had, admittedly, put a gun to his own head by calling Sunday’s vote, the EU in effect told the Greek nation that the leaders they had chosen just six months ago were unacceptable and had to be removed. The moment will be cited ever after as proof that the EU’s approach to democracy is akin to Henry Ford’s view of consumer choice: you can have whatever colour you like, “so long as it is black”.

Lees deze column van Jonathan Freedland verder op The Guardian >>>

How ‘vision’ messed up Europe

Geplaatst op by 0 reacties

Today the European project consists of trying to digest the euro.

One gloomy February evening in 1998 I was writing the FT’s currency market report. Nothing had happened that day, and I was 150 words short. In desperation, I leafed through the pile of bank faxes buried under the fax machine. I found one from Goldman Sachs that quoted their economist Jim O’Neill savaging the humble Greek drachma. O’Neill was the god of the currency market so I stuck his pronouncements at the end of my column and went home. The lowest-paid journalist in the building didn’t stay late.

Like most people in the market, I then forgot the drachma again. But, some days later, I noticed that it was under sustained attack. The Greek central bank blamed my article. The attacks continued. One Friday that March, Greece suddenly decided to join the European Exchange Rate Mechanism — the entry gate to the euro. Traders were astonished. True, recent Greek official economic stats had shown mysterious improvements but Greece still met none of the criteria for joining the currency. Regardless, in 2001 Greece joined. I sometimes imagine the headline over my obituary: “Helped get Greece into euro.”

Lees verder op The Financial Times >>>

Europe’s elites want regime change in Greece

Geplaatst op by 0 reacties

Greece’s confrontation with the euro overlords will shape resistance to austerity – and the future of the whole European Union.

It’s now clear that Germany and Europe’s powers that be don’t just want the Greek government to bend the knee. They want regime change. Not by military force, of course – this operation is being directed from Berlin and Brussels, rather than Washington.

But that the German chancellor Angela Merkel and the troika of Greece’s European and International Monetary Fund creditors are out to remove the elected government in Athens now seems beyond serious doubt. Everything they have done in recent weeks in relation to the leftist Syriza administraton, elected to turn the tide of austerity, appears designed to divide or discredit Alexis Tsipras’s government.

They were at it again today, when Tsipras offered what looked like almost complete acceptance of the austerity package he had called a referendum on this Sunday. There could be no talks, Merkel responded, until the ballot had taken place.

There’s no suggestion of genuine compromise. The aim is apparently to humiliate Tsipras and his government in preparation for its early replacement with a more pliable administration. We know from the IMF documents prepared for last week’s “final proposals” and reported in the Guardian that the creditors were fully aware they meant unsustainable levels of debt and self-defeating austerity for Greece until at least 2030, even on the most fancifully optimistic scenario.

That’s because, just as the earlier bailouts went to the banks not the country, and troika-imposed austerity has brought penury and a debt explosion, these demands are really about power, not money. If they are successful in forcing Tsipras out of office, a slightly less destructive package could then be offered to a more house-trained Greek leader who replaced him.

Hence the European Central Bank’s decision to switch off emergency funding of Greece’s banks after Tsipras called the referendum on an austerity scheme he had described as blackmail. That was what triggered the bank closures and capital controls, which have taken Greece’s crisis to a new level this week as it became the first developed country to default on an IMF loan.

The EU authorities have a deep aversion to referendums, and countries are routinely persuaded to hold them again if they give the wrong answer. The vote planned in Greece is no exception. A barrage of threats and scaremongering was unleashed as soon as it was called.

Lees dit topartikel van Seumas Milne verder op The Guardian >>>

The EU’s (financial) warfare

Geplaatst op by 0 reacties

Sunday’s referendum is taking place against the background of a kind of financial warfare. If the idea is to terrorise the population, it has only half worked.

When Times correspondent George Steer entered the city of Guernica in April 1937, what struck him were the incongruities. He noted precisely the bombing tactics “which may be of interest to students of the new military science”. But his report begins with a long paragraph describing the city’s ceremonial oak tree and its role in the Spanish feudal system.

Sitting in Athens this week, I began to understand how Steer felt. Sunday’s referendum took place under a kind of financial warfare not seen in the history of modern states. The Greek government was forced to close its banks after the European Central Bank, whose job is technically to keep them open, refused to do so. The never-taxed and never-registered broadcasters of Greece did the rest, spreading panic, and intensifying it where it had already taken hold.

When the prime minister made an urgent statement live on the state broadcaster, some rival, private news channels refused to cut to the live feed. Greek credit cards ceased to work abroad. Some airlines cancelled all ticketing arrangements with the country. Some employers laid off their staff. One told them they would be paid only if they turned up at an anti-government demonstration. Martin Schulz, the socialist president of the European parliament, called for the far-left government to be replaced by technocrats. And the Council of Europe declared the referendum undemocratic.

With ATM cash limited to €60 a day, one shopkeeper described the effect on her customers: on day one, panic buying; day two, less buying; day three, terror; day four, frozen. The words you find yourself using in reports, after looking into the eyes of pensioners and young mothers, make the parallel with conflict entirely justified: terror, fear, flight, panic, uncertainty, sleeplessness, anxiety, disorientation.

If the effect was to terrorise the population, it has only half worked. The pollsters are simply finding what Greek political scientists already know: society is divided, deeply and psychologically, between left and right.

Lees dit artikel van Paul Mason verder op The Guardian >>>

Kwijtschelding Griekse schuld is onvermijdelijk

Geplaatst op by 0 reacties

Nederland is medeplichtig aan kapitaalvlucht uit en de erosie van de belastinggrondslag in Griekenland.

De Griekse bevolking heeft het democratische recht om bezuinigingsbeleid af te wijzen en gelijktijdig wel onderdeel te blijven van de eurozone. De Nederlandse overheid zou dit recht moeten respecteren in plaats van ondermijnen, zoals momenteel gebeurt.

Samen met vele economen, zoals Nobelprijswinnaar Joseph Stiglitz, en talloze Europese burgerbewegingen benadrukken wij dat de enige oplossing voor de economische crisis in Griekenland het kwijtschelden van de Griekse schuld is, dat democratische principes bij de onderhandelingen moeten worden gerespecteerd en dat Nederland haar eigen belastingsysteem moet hervormen om een einde te maken aan erosie van de belastinggrondslag in Griekenland.

Het bezuinigingsbeleid dat Griekenland de afgelopen vijf jaar opgelegd heeft gekregen leidt niet tot economisch herstel, maar tot een humanitaire ramp en grote ongelijkheid. Veel onderzoeken tonen aan dat de Griekse terugbetaling van schulden vooral naar Europese banken is gesluisd ten koste van publieke diensten en investeringen.

De publieke schuld van Griekenland ontstond niet door buitensporige publieke uitgaven, maar is veroorzaakt door een reeks van structurele problemen van het geliberaliseerde financiële systeem en de eurozone zelf, die leiden tot een fikse uitstroom van kapitaal en een drastische inperking van de mogelijkheden voor effectief crisisbeleid.

Het voorstel van de schuldeisers zonder ruimte voor schuldenkwijtschelding zal menselijk leed vergroten en economische alternatieven van Griekenland dwarsbomen. Elke suggestie dat de steunprogramma’s gerechtvaardigd zijn omdat ze een einde maken aan lichtzinnige uitgaven in Griekenland, ontberen geloofwaardig bewijs gezien de enorme bezuinigingen van de afgelopen jaren.

Toonaangevende academici hebben onlangs verklaard dat zij ‘verbijsterd zijn dat de belangrijkste hervormingen die de huidige regering heeft voorgesteld door het bezuinigingsbeleid worden ondermijnd, terwijl de EU-leiders daar juist hun medewerking aan zouden moeten verlenen: met name aan het uitbannen van belastingontwijking en corruptie.’

Lees verder op de Volkskrant >>>