Auteur: Burgercomité-EU

Rechtszaken over minder stembureaus bij Oekraïne-referendum

Geplaatst op by 0 reacties

Donderdag 3 maart: stichting GeenPeil daagt gemeente Oldenzaal, vrijdag 4 maart: Forum voor Democratie daagt minister Plasterk, maandag 7 maart: Forum voor Democratie daagt gemeente Son en Breugel.

Dat sommige gemeenten veel minder stembureaus inzetten bij het Oekraïne-referendum op 6 april, is tegen het zere been van Forum voor Democratie en Stichting GeenPeil. De twee organisaties hebben drie rechtszaken aangespannen, die vandaag, morgen en maandag dienen.

Vandaag dient een zaak tegen de gemeente Oldenzaal, die slechts vijf van de zeventien stembureaus openstelt. Maandag volgt een zaak tegen Son en Breugel, waar zeven van de tien stembureaus verdwijnen. En morgen dient een zaak tegen de Nederlandse Staat. Minister Plasterk moet volgens de eisers gemeenten dwingen om genoeg stembureaus te openen.

GeenPeil en Forum voor Democratie willen afdwingen dat er net zoveel stembureaus worden geopend als bij andere verkiezingen. De gedaagde gemeenten Oldenzaal en Son en Breugel hebben naar verhouding de meeste stembureaus geschrapt: 70 procent. Volgens de gemeente Oldenzaal komt dat “door de verwachte lagere opkomst”.

Uit onderzoek van de NOS blijkt dat gemiddeld ongeveer een op de tien stembureaus verdwijnt. In sommige gemeenten, zoals in Amersfoort en Amsterdam, worden stembureaus in elkaar ‘geschoven’; het aantal stemlocaties vermindert dan niet of nauwelijks. Maar in andere gemeenten kunnen kiezers ook echt op minder plekken stemmen.

Lees verder op de NOS

Beluister NOS Radio 1 Journaal (vanaf minuut 34)

Het roekeloze machtsspel van de EU en NAVO met Rusland

Geplaatst op by 0 reacties

Om de plaats van Oekraïne in het conflict tussen het westen en Rusland goed te kunnen beoordelen moeten we terug naar 1990, het jaar na de val van de muur tussen de NAVO en het Warschaupact.

In november 2009 publiceerde het Duitse weekblad Der Spiegel een grondige analyse wat er in dat jaar gebeurde tussen onderhandelaars van het westen en van het ineenstortende Sovjetrijk. De inzet was de mogelijke hereniging van Duitsland en wat dat zou betekenen voor de Sovjets. Dmitri Medvedev, in 2009 president van Rusland en nu premier, zegt in dat artikel dat het `niet mogelijk was geweest Ruslands plek in Europa te herdefiniëren’. Hij zegt verder: `Niets van de dingen die ons verzekerd waren [is gebeurd], namelijk dat de NAVO niet naar het oosten zou uitbreiden en dat voortdurend met onze belangen rekening zou worden gehouden’. Der Spiegel ging vervolgens op onderzoek naar wat er in 1990 uitonderhandeld was, en het blad kwam tot de conclusie dat Medvedev gelijk had: het westen had onder meer met Gorbatsjov onderhandeld en in ruil voor de hereniging van Duitsland zou het westen zich onthouden van het uitbreiden van zijn invloedssfeer naar het oosten.

Maar het westen hield zich er niet aan toen de Sovjet-Unie in 1991 ophield te bestaan. Het hele bouwwerk van het Warschaupact implodeerde en westerse leiders waren van mening dat oude afspraken niet meer golden. Wie nu kijkt naar de ledenkaart van de NAVO, stelt vast dat alle Baltische staten zijn toegetreden, en dat strategische diepte tussen Rusland en de NAVO is weggesmolten, op Wit-Rusland en Oekraïne na. Niet alleen werd het Sovjetrijk, dat een voortzetting met andere middelen was van het tsarenrijk, geamputeerd, Rusland moest met lede ogen toekijken hoe alle voormalige Oost-Europese satellietlanden deel werden van het westen, en met name van de NAVO, wier oprichting één doel had: het bedwingen van het Sovjetkwaad, en dat woord `kwaad’ kun je hier zonder terughouding gebruiken. De recente toenaderingspogingen van de NAVO en de EU tot de nieuwe elites in Oekraïne bedreigen de existentiële rode lijn, een echte rode lijn, die het nieuwe Kremlin bij Oekraïne en Wit-Rusland heeft getrokken. Je kunt net doen of die niet bestaat, maar dan ontken je de feiten van de geschiedenis: de hergeboorte van Ruslands historische en culturele eergevoel via het optreden van de nieuwe tsaar Poetin veroorzaakt ook de terugkeer van geopolitieke agenda’s.

Poetin heeft dwars door Oekraïne een lijn getrokken. Die kunnen we ontkennen, of we kunnen die lijn als feit aanvaarden. Als we de lijn ontkennen, zoals veel politici en commentatoren doen, soms ook op basis van humane overwegingen, dan zullen we moeten bloeden voor het herstel van de soevereiniteit van Oekraïne, en dat bloeden moeten we letterlijk nemen.

Lees deze column van Leon de Winter verder via PressReader

De grap is: GeenPeil heeft al lang gewonnen

Geplaatst op by 0 reacties

Toen GeenPeil afgelopen zomer vol goede moed begon aan een opgewekt democratisch initiatief om een beetje zeggenschap over de koers van kwakkelend Europa terug bij de kiezer te krijgen, dachten we dat zo’n betrokken burgerinitiatief met instemming ontvangen zou worden door iedereen die altijd zo dramatisch doet over de groeiende kloof tussen publiek & politiek. Immers: we proberen die kloof te verkleinen. Grappend en grollend, als de overjarige pubers die we zijn – maar wel met een heldere boodschap van democratische betrokkenheid. Bijna een half miljoen mensen sloten zich aan bij onze lange mars tegen de instituties en de stijlloze referendumactie werd een zegetocht die op 14 oktober door de stemmentellers van de Kiesraad beloond werd met de woorden “… en dus zal er een referendum plaatsvinden.” Hoezee! GeenPeil, bruggenbouwer die zwevende en dolende kiezers een handvat reikt om onvrede om te zetten in betrokken activisme bij de vaderlandse en Europese democratie. Of zoiets.

Na het zoet…
Tot we de volgende dag de kranten opensloegen en de TV aanzetten. En de dagen daarna, die weken werden en daarna maanden. Welk een woede, weerzin en waanzin explodeerde van de pagina’s & uit de beeldbuis.

Haatreferendum zus, rancunereferendum zo, het is weer 1939 en het licht gaat uit in Europa, dat volgens de hoogste paus van de eurofiele kerk een “continentale crisis” tegemoet gaat als Nederland het wáágt om ‘nee’ te stemmen op 6 april. Sjongejonge. Het was toch ‘maar een handelsverdrag’?

Nee, weten we ondertussen, het is veel meer dan dat. Het is een strijd tussen idealisten en realisten, tussen burgers en bestuur, en tussen macht minnende mainstream media en het gezonde Hollandse boerenverstand dat door die policor propaganda heen prikt. Het is niet het volk, maar de elite die de kloof tussen die twee zo breed mogelijk wil houden – om geen millimeter macht te hoeven afstaan aan de massa. De modderige vijver van de status quo moet rimpelvrij blijven, zo vindt het door het Nie Wieder-ideaal gehersenspoelde smaldeel die de macht, de media en de moraal beheren in Nederland.

Lees verder op GeenStijl

Kabinet wil vuile referendumcampagne

Geplaatst op by 0 reacties

De kabinetsplannen voor het referendum zijn uitgelekt. RTL publiceerde gisteren een uitgelekte samenvatting van de kabinetsboodschap en een lijst met bekende Nederlanders die ingezet zouden kunnen worden. Kern van de boodschap: het kabinet is blij met het referendum (niet dus!) en het verdrag is goed voor de stabiliteit (hoe verzinnen ze het?).

Helemaal onjuist is de bewering “Het associatieakkoord gaat Nederland geen extra geld kosten.” In het verdrag staat letterlijk: “Oekraïne komt in aanmerking voor financiële bijstand via de relevante EU-mechanismen en –instrumenten voor financiering.” (art. 453) Die financiële bijstand wordt betaald door de lidstaten, dus ook door Nederland. Dat het niet om bestaande subsidiestromen gaat blijkt uit artikel 455 waarin staat dat de gebieden voor de financiële bijstand nog moeten worden vastgelegd.

Kortom; het kabinet gaat jokken dat dit verdrag Nederland niks kost. Ik ruik nu al dat dit een vuile campagne gaat worden.

Bron: Weblog Harry van Bommel
Lees ook: Kamervragen over ‘steunzenders’

Oekraïne vertoont veel eigenschappen van een failed state

Geplaatst op by 0 reacties

Ik sprak deze week de eigenaresse van een reisbureau en een Mercedesdealer die zowel in Rusland als in Oekraïne actief zijn. Over Rusland louter somberheid. De crisis begint nu echt te bijten. Maar tot hun stomme verbazing gingen de zaken in het ‘failliete’ Oekraïne zo slecht nog niet. “Met name in het segment van de luxereizen,” zei de dame van het reisbureau, “en het is misschien raar om te zeggen, maar er lijkt een rechtstreeks verband te bestaan tussen stortingen van het IMF (het Internationaal Monetair Fonds, dat met miljardenleningen Oekraïne op de been houdt) en mijn boekingen.” De Mercedesdealer zag eenzelfde patroon. “Zodra de IMF een tranche overmaakt, gaat bij mij de telefoon!”

Zulke anekdotes zijn natuurlijk koren op de molen van het ‘Nee-kamp’ bij het aanstaande Oekraïnereferendum. En feit is dat Oekraïne het wat betreft corruptie toch niet bepaald schone Rusland verre overtreft. “Alles wordt gestolen, echt alles,” klaagde de gouverneur van Odessa (en oud-president van Georgië) Saakasjvili. Ministers die de corruptie proberen aan te pakken, wordt het leven onmogelijk gemaakt en stappen gefrustreerd op. De premier en president vechten elkaar het hok uit, het parlement lijkt vaak meer op een boksring dan een vergaderzaal en zoals altijd betaalt de gewone Oekraïner de rekening. Genoeg argumenten om het sluiten van een associatieverdrag met Oekraïne met de nodige scepsis te bezien.

Deze column van Derk Sauer staat vandaag in het Parool

Voor nieuwe oplossingen moeten weer utopisch gaan denken

Geplaatst op by 0 reacties

Het ontbreekt de westerse wereld aan toekomstperspectief. Dat is de conclusie van Nobelprijswinnaar Joseph Stiglitz in zijn boek The Great Divide. Er is geen visie meer die verder reikt dan het oplossen van de problemen van vandaag en morgen, met systeemcrisissen tot gevolg. Om tot nieuwe oplossingen te komen moet men weer utopisch gaan denken. Het geloof dat er een alternatief is voor het huidige politiek en economisch beleid wordt echter door veel hedendaagse politici verworpen. Angela Merkel noemde de neoliberale logica ‘alternativlos’ en volgens Bart De Wever ‘is er simpelweg geen alternatief’. Politiek gezien bestaat er een enorm wantrouwen tegen het schetsen van een alternatief toekomstperspectief. Politiek moet focussen op de problemen hier en nu en zich niet verliezen in alternatieve maatschappijbeelden.

Mark Fisher heeft dit capitalist realism genoemd: het geloof dat het kapitalisme het enige realiseerbare politiek en economisch systeem is en dat het onmogelijk is om er een coherent alternatief voor te formuleren. Er blijkt echter een politieke en culturele steriliteit schuil te gaan achter deze alternatiefloze aanvaarding van de status quo. Er wordt geen vooruitstrevend verhaal verteld, geen uitweg uit de crisis getoond. In plaats daarvan blijft men vasthouden aan vruchteloze antwoorden uit het verleden. Een afwijkend standpunt kan zelfs niet verbeeld worden. Dit lijkt het pijnpunt te zijn van het huidige emancipatoire en progressieve denken. Waaraan ligt dit?

Lees deze column van Pim Cornelussen verder op De Fusie

Duitse rechters keren zich tegen TTIP

Geplaatst op by 0 reacties

De organisatie van Duitse rechters heeft zich gekeerd tegen het rechtsorgaan dat wordt opgetuigd voor het Amerikaans-Europese handelsverdrag TTIP. Volgens hen heeft de Europese Unie niet het recht zo’n investeringshof op te richten. Het is ook nergens voor nodig, vinden zij, want bij de gewone rechtbanken zijn de belangen van buitenlandse investeerders in veilige handen.

Daarmee deelt de Deutscher Richterbund de opvattingen van ngo’s zoals Milieudefensie en Oxfam Novib. De bond zette deze week een uitvoerige uiteenzetting van zijn standpunt op zijn website.

Amerika en Europa willen dat een speciaal investeringshof ICS de investeerders gaat beschermen tegen ingrepen van de overheden. Daarmee ontwikkelen ze een nieuwe versie van ISDS, een soort private rechtspraak die de afgelopen decennia in duizenden handels- en investeringsverdragen over de hele wereld is opgenomen. Op die vorm van rechtspraak komt steeds meer kritiek. Investeerders kunnen er makkelijk misbruik van maken, ze claimen absurde schadevergoedingen – die overigens lang niet altijd worden toegewezen – en de bescherming van de investeerder wordt zo ver opgerekt dat de vrijheid van de wetgever wordt ingeperkt.

Die nieuwe versie van ISDS houdt in dat er een staand hof komt, het International Court of Justice, en dat de rechtspraak niet meer wordt gedaan door advocaten die als arbiters worden ingehuurd, maar door rechters. Verder zal deze rechtspraak in de openbaarheid moeten plaatsvinden, terwijl van ISDS-zaken tot nu toe hooguit de uitspraak wordt gepubliceerd.

De Europese Commissie meende met deze nieuwe vormgeving van de rechtspraak de kritiek op de investeringsbescherming te kunnen indammen, maar daar lijkt het tot nu toe niet op. Dat ook een eerbiedwaardige organisatie als de Duitse Rechtersbond de vernieuwingspoging naar de prullenbak verwijst, is een tegenvaller voor Europees Commissaris Cecilia Malmström. Malmström is juist bezig met een goodwill-campagne in Europa om de geesten rijp te maken voor TTIP.

Lees verder op de Volkskrant

De geheime leeskamer

Geplaatst op by 0 reacties

Woensdag was ik op het ministerie van Buitenlandse Zaken om kennis te nemen van geheime TTIP-documenten. In het ministerie is sinds 1 februari een besloten leeskamer ingericht, met verslagen van de TTIP-onderhandelingen tussen de EU en de VS. Om binnen te komen moest ik tekenen voor absolute geheimhouding, mijn telefoon moest uit en ik werd permanent bewaakt door een beveiliger. Ik mocht niet communiceren over de stukken met een beleidsmedewerker van de Tweede Kamer die erbij was. Vanwege deze poppenkast staat de TTIP-leeskamer ook bekend als darkroom.

Wat mij vooral stoort is het ondemocratische gehalte van deze werkwijze. Ik mag kennisnemen van de onderhandelingsteksten, maar ik mag er niets over zeggen. Ik wil dat Kamerleden dat wel mogen: het gaat over fundamentele zaken, over de uitholling van onze democratie. Nu zijn het een stel ongekozen ambtenaren die met de VS onderhandelen over onze verworvenheden. Over onze standaarden en over de manier waarop de Amerikanen invloed krijgen op onze regels en wetten. En niet te vergeten over geschillenbeslechting(ISDS), waarbij bedrijven landen kunnen aanklagen.

Lees deze column van Jasper van Dijk verder op de SP