Auteur: Burgercomité-EU

De Pensioen-unie (die er eerlijk waar echt noooooit zou komen) is er!

Geplaatst op by 0 reacties

Een controversiële deal over een pensioenfondsrichtlijn voor alle lidstaten van de Europese Unie (EU) ligt klaar om ondertekend te worden in Brussel. De europarlementariërs die over het akkoord hebben vergaderd, willen de overeenkomst pas bekendmaken na het EU-referendum in Groot-Brittannië. Dat bevestigen verschillende politici en woordvoerders tegen elsevier.nl.

Het gaat om de IORP II-richtlijn, waardoor Nederlandse pensioenfondsen onder het arbitraire toezicht van andere landen mogen staan. ‘Gezien de enorme maat van deze fondsen en de verwaarloosbare regels in sommige EU-staten, is dit zeer zorgelijk,’ zegt een criticus van de richtlijn. Volgens ingewijden betekent het ook dat Europeanen makkelijker hun pensioen kunnen optellen als zij die in verschillende lidstaten hebben opgebouwd.

Daarnaast zou het akkoord het aantrekkelijker en makkelijker maken voor Nederlandse pensioenfondsen om zich te vestigen in andere landen, waar het toezicht minder streng is dan in Nederland. ‘Nederlandse fondsen zijn veel groter dan in veel andere landen, dus we krijgen weinig terug als ze vertrekken.’ De pensioenfondsen in Nederland beheren een totale waarde van zo’n 1.200 miljard euro. Critici van de deal zijn dan ook bang voor een enorme kapitaalvlucht door de nieuwe wetgeving.

Officieel zeggen de leden van de parlementaire commissie economische en monetaire zaken van de EU, die over de deal gaan, dat er kritisch naar het concept van de overeenkomst moet worden gekeken en dat de politici nog niet unaniem zijn. Roberto Gualtieri, zei gisteravond na afloop van het overleg dat de europarlementariërs ‘dichtbij een akkoord komen’.

Die lijn houden ook woordvoerders aan, maar andere bronnen beweren dat de deal een voldongen feit is. ‘Het akkoord ligt helemaal klaar,’ zeggen twee verschillende ingewijden tegen elsevier.nl.

Lees verder op Elsevier
Lees ook dit artikel op 925

Wolfgang Schäuble: meer moslims, tegen inteelt

Geplaatst op by 0 reacties

De Duitse minister van Financiën Wolfgang Schäuble zit al bijna een halve eeuw in de politiek en zou volgend jaar – hij is dan 74 – ook nog best president van Duitsland willen worden. Schäuble heeft vaak redelijk verstandige teksten, vooral als het om de euro gaat. Maar nu vloog hij schandalig uit de bocht. Schäuble gaf een interview aan het weekblad Die Zeit, waarin hij stelde tegen het oprichten van ‘hekken’ tegen immigranten uit de Derde Wereld te zijn. Die immigranten kunnen Duitsland (Europa?) naar zijn idee namelijk behoeden tegen ‘inteelt’. Even door het Duits heenbijten:

Die Abschottung ist doch das, was uns kaputt machen würde, was uns in Inzucht degenerieren liesse. Für uns sind Muslime in Deutschland eine Bereicherung unserer Offenheit und unserer Vielfalt.

In Duitsland werd het meteen een relletje, dat deze toppoliticus er een soort omgekeerde versie van Hitlers gedachtengoed op na blijkt te houden. Hitler wilde raszuiverheid om het Arische ras niet ten onder te laten gaan, Schaüble wil juist rassenmenging om inteelt (en nog zo wat) te voorkomen.

Het is natuurlijk extra gek, dat Schäuble uitgerekend migranten wil aantrekken uit gebieden waar de inteeltrisico’s het grootst zijn. In Noord-Afrika en het Nabije Oosten kan het percentage huwelijken van bloedverwanten namelijk oplopen tot de helft. Kijk maar naar bijgaand kaartje.

In Elsevier schreef ik een commentaar over dit brisante onderwerp, dat ook ingaat op het feit dat Brusselse top-Europeanen gedachten hebben die een beetje in de buurt van die van Schäuble komen. De vraag dringt zich op: zijn de bazen van Europa niet alleen bezig een Europese staat te vestigen, maar hebben ze ook al een idee wie die staat moet gaan bevolken?

Lees verder op de website van Syp Wynia

Brexit: Made in UK, designed in Brussels

Geplaatst op by 0 reacties

If the British vote for Brexit, the European Union will be reaping what it has sown.

In 1992, Denmark voted against the Maastricht Treaty, which established the possibility of creating a common European currency. In France’s referendum on the same issue, only 51.1 percent voted in favour.

What if Europe’s leaders had listened to the doubts of their citizens and ditched the Maastricht Treaty?

The euro enabled countries to borrow more cheaply than they ever could have done without access to the ECB’s cheap financing. But this wasn’t a good thing.

It allowed Belgium, Greece and Italy to postpone necessary public sector reforms. As a result, the public sector and the public debt burden were allowed to grow even bigger.

It led to property bubbles and massive private debt in Ireland and Spain, which forced both countries to beg for a bailout. It led to transfers between countries, through the bailout funds and the ECB, and between taxpayers and banks. For example in Greece, the banks were able to dump a large part of their exposure on to eurozone taxpayers.
The common currency threatens the EU

The conditions linked to those transfers, in the form of a Troika or a Memorandum of Understanding, evoked a lot of anger in those countries forced to comply with the conditions.

Savers, insurance companies and pensioners in Germany, the Benelux and elsewhere have expressed their anger at the ECB using loose monetary policies, for example low and negative interest rates, to keep the euro project alive.

Italy’s GDP per capita is smaller than before it joined the euro. The “banking union”, common Eurozone regulation and supervision for banks, has the UK government worried about eurozone protectionism, fearing non-eurozone banks may one day no longer enjoy access to the single market without having to comply with eurozone rules.

In many countries, anger about the economic misery brought about by the euro debt machine translates into a vote for parties keen to leave the EU. In short, the common currency has ended up threatening the EU.
Anti-EU sentiment

Was the euro needed for countries to trade? No, it wasn’t. The UK, Poland and Sweden are happily trading without being a member. Was it needed to force a crisis which could then be abused to centralise power and organise transfers? Yes it was.

There were the referendums on the Nice Treaty, rejected by the Irish in 2001, the “European Constitution”, rejected by the French and the Dutch in 2005, and the Lisbon Treaty, rejected again by the Irish in 2008.

Lees verder op EUobserver

Weet Rutte voldoende deelnemers te vinden voor politieke hara kiri?

Geplaatst op by 0 reacties

Gisteren was er nog een beetje rumoer over uitspraken die premier Rutte deed tegenover een aantal Europarlementariërs die in Den Haag op bezoek zijn voor een conferentie – of zoiets. Over het Oekraïne-referendum en zo. Maar de politieke crux werd weer eens gemist.

Zoals vaker met Rutte was het een weinig intelligente speech waar teveel uit kon worden geconcludeerd en te weinig aan kan worden ontleend. Wat je vaak ook kunt zeggen van de tirades van gevaarlijke gekken: hun gebrek aan zelfbeheersing openbaart achterliggende gedachten. Die van Rutte gisteren was een pronkstuk van 35 seconden matig Engels waarin een wagonlading aan attitudes werd uitgestort (video).

“I am totally against referenda. And I am totally, totally, totally against referenda on multilateral agreements, because it makes no sense.”

Dat Rutte in het vervolg debiteerde dat als een meerderheid van de EU Nederland ergens in mee wil sleuren, we dat maar te accepteren hebben signaleert dat de man ongeschikt is als Nederlands premier. Maar heel veel nieuwswaarde heeft ook dat niet meer – we lijken er aan te zijn gewend.

Dat Rutte zo openlijk tegen referenda is, is ook niet al te slim, al moet zijn eerlijkheid worden geprezen. Want het betekent dat we hem bij de vierjaarlijkse carrousel in één keer weg zullen moeten stemmen – we kunnen er onder zijn bewind immers niet op vertrouwen dat hij zich corrigeren laat. Stem op mij, ik lieg het U eerlijk voor!

De crux van Rutte’s verhaaltje is naar mijn gevoel echter wat de NOS er over opschreef:

Lees verder op Veren of Lood

Brexit vote is about the supremacy of parliament and nothing else

Geplaatst op by 0 reacties

At heart, the Brexit vote is about the supremacy of Parliament. All else is noise.

With sadness and tortured by doubts, I will cast my vote as an ordinary citizen for withdrawal from the European Union.

Let there be no illusion about the trauma of Brexit. Anybody who claims that Britain can lightly disengage after 43 years enmeshed in EU affairs is a charlatan or a dreamer, or has little contact with the realities of global finance and geopolitics.

Stripped of distractions, it comes down to an elemental choice: whether to restore the full self-government of this nation, or to continue living under a higher supranational regime, ruled by a European Council that we do not elect in any meaningful sense, and that the British people can never remove, even when it persists in error.

For some of us – and we do not take our cue from the Leave campaign – it has nothing to do with payments into the EU budget. Whatever the sum, it is economically trivial, worth unfettered access to a giant market.

We are deciding whether to be guided by a Commission with quasi-executive powers that operates more like the priesthood of the 13th Century papacy than a modern civil service; and whether to submit to a European Court of Justice (ECJ) that claims sweeping supremacy, with no right of appeal.

It is whether you think the nation states of Europe are the only authentic fora of democracy, be it in this country, Sweden, the Netherlands, or France – where Nicholas Sarkozy has launched his presidential bid with an invocation of King Clovis and 1,500 years of Frankish unity.

My Europhile Greek friend Yanis Varoufakis and I both agree on one central point, that today’s EU is a deformed halfway house that nobody ever wanted. His solution is a great leap forward towards a United States of Europe with a genuine parliament holding an elected president to account. Though even he doubts his dream. “There is a virtue in heroic failure” he said.

I do not think this is remotely possible, or would be desirable if it were, but it is not on offer anyway. Six years into the eurozone crisis and there is no a flicker of fiscal union: no eurobonds, no Hamiltonian redemption fund, no pooling of debt, and no budget transfers. The banking union belies its name. Germany and the creditor states have dug in their heels.

Where we concur is that the EU as constructed is not only corrosive but ultimately dangerous, and that is the phase we have now reached as governing authority crumbles across Europe.

The Project bleeds the lifeblood of the national institutions, but fails to replace them with anything lovable or legitimate at a European level. It draws away charisma, and destroys it. This is how democracies die.

Lees verder op The Telegraph

De sentimentaliteit van Frans Timmermans is een daad van agressie

Geplaatst op by 0 reacties

Met één oog dicht, uit zelfbescherming, kijk ik naar een korte toespraak van Frans Timmermans in het Europees Parlement deze week ter bevordering van meer draagvlak voor vluchtelingen.

De toespraak is van hetzelfde kaliber als die hij hield na de MH17 ramp, of van de mierzoete epistels die hij achterlaat op Facebook en onlangs nog in de krant. Zijn gezicht kijkt ernstig, zijn stem is vol emotie, zijn gebaren bijna smekend, of: profetisch. Ja, dat is het, profetisch. De stilte in de zaal is een kracht in zichzelf en de golf waarop Timmermans surft.

Wat de profeet verkoopt is (niet erg geloofwaardige) emotie, daarover kunnen we het denk ik eens zijn. Niks mis met een beetje emotie, maar hier is het veel meer dan dat. Hij spreekt over de vluchtelingen in Zweden, die -blijkbaar- nog te weinig als mensen worden gezien. ‘Ze zijn geen nummers, geen objecten!’ roept hij uit. ‘Het zijn mensen zoals jij en ik, die een toekomst willen, die een toekomst voor hun kinderen willen!’ De Zweedse voetballer Zlatan Ibrahimović wordt er bij gehaald. Hij drukt dus op de bal-bier-bewondering knop, ik zucht. Ik wissel van oog, kijk naar die koele ernst en hoor: ‘Ook Zlatan is met zijn ouders de Balkan ontvlucht twintig jaar geleden en nú is hij een trotse Zweed. En Zweden is trots op hem’. Hij wil dat iedere vluchteling zoals Zlatan kan worden. Schouders eronder, kom op nou.

Timmermans gedraagt zich als een begrafenisstoet waar iedereen netjes voor stilstaat op de weg, zodat hij voorbij kan rijden. Je toont als voorbijganger respect, ook al is de dode een onbekende voor je. Het geeft dan blijkbaar niet dat hij liegt (Zlatan is gewoon vijfendertig jaar geleden in Malmö, Zweden geboren). Het geeft blijkbaar ook niet dat hij uitsluitend een beroep doet op de traanbuizen van toehoorders om zo, op autoritaire wijze, goede intenties te verheffen boven de complexe werkelijkheid. Het geeft blijkbaar niet dat in zíjn happy ending de vluchtelingen zullen blijven. Wat rechtvaardigt al deze openlijke ‘slordigheden’ en harde leugens eigenlijk? Want Timmermans mag dan een begrafenisstoet zijn, ligt er eigenlijk wel een kist in de lijkwagen?

Ik doe allebei mijn ogen weer open. Sentimentaliteit kent veel onschuldige vormen, zoals die van porseleinen engeltjes in de vensterbank en bombastische ballads van Adele, maar in het politieke debat, en tot waar die reikt, is sentimentaliteit vooral een middel om de geadresseerde toehoorder zijn waardigheid af te pakken en machteloos te maken, doelbewust. Hoe grotesker de bewijsdrang en hoe diepgevoeliger Timmermans miljoenen vluchtelingen en andere slachtoffers onder zijn hoede neemt, hoe makkelijker het is om te liegen en de boel te bedisselen. Niemand weerspreekt zulke barmhartigheid. Dit zeg ik al jaren: politieke correctheid is een aflaat.

Daarom wordt groot menselijk leed -aangespoelde kinderen, ontheemde volken- voortdurend geprojecteerd op de fortuinlijke anderen, die uit angst om voor harteloos en onmenselijk te worden uitgemaakt (hoe zou dat nou komen) elk rationeel en redelijk (tegen)argument meteen uit handen laat vallen. Niet alleen omdat ze te slap zijn, sentimentaliteit vernedert degenen waarop een humanitair beroep wordt gedaan. ‘Eet het wereldleed uit mijn hand of anders ontmenselijk ik jou’. Dat is -binnen de context van een politiek bestel- een zuivere daad van agressie.

Sentimentalisten, zoals Timmermans (maar ook Tony Blair beheerste de kunst der manipulatie, en Sylvana in zekere zin, en zelfs moeder Theresa) gebruiken het leed van (treurig genoeg) buitenstaanders, zieken en gemarginaliseerden om de eigen bevolking of kring van mensen te manipuleren en te bewegen tot het marginaliseren van zichzelf. Dat geeft macht. Schuld en schaamte over ons eigen, welvarende, onverdiende lot moeten verhullen dat politici ons helemaal niets te bieden hebben en ons niet op een waardige manier behandelen (de vluchtelingen ook niet for that matter). Want dan zouden ze onze zorgen serieus nemen en ons niet voor islamofoben uitmaken. Zo kan het ook gebeuren dat weeshuizen in Afrika kinderen laten ontvoeren om erin te stoppen, zodat het geld blijft komen. Die wreedheid en corruptie wordt door voornamelijk Westerse, sentimentele verlangens in stand gehouden. Sentiment is een middel om wreedheid te maskeren. Eigenlijk vallen ze met elkaar samen.

Lees deze column van Sietske Bergsma verder op Jalta

Rutte: uitslag Oekraïne-referendum desastreus

Geplaatst op by 0 reacties

Premier Rutte vindt de uitslag van het referendum over het associatieverdrag met Oekraïne rampzalig. “Het referendum heeft een desastreus resultaat opgeleverd”, zei hij tijdens een bijeenkomst met parlementariërs uit EU-landen.

Rutte herhaalde dat het nog steeds mogelijk is dat Nederland het verdrag niet ondertekent, als onderhandelingen in Europa en met Nederlandse politieke partijen op niks uitlopen.

Rutte benadrukt dat hij hoopt dat het niet zo ver hoeft te komen. In gesprek met de parlementariërs herhaalde hij ook zijn standpunt over referenda. “I am totally against referenda. And I am totally, totally, totally against referenda on multilateral agreements, because it makes no sense.”

Volgens Rutte toont het Oekraïne-referendum aan dat het onmogelijk is om als losstaande lidstaat beslissingen te nemen over een akkoord dat door de EU als geheel is genomen. Bij het referendum afgelopen april stemde 61 procent van de kiezers tegen het associatieverdrag. De opkomst was 32 procent.

Hoewel het om een raadgevend referendum ging, beloofden veel partijen de uitslag te respecteren. Het kabinet heeft nog niet officieel gereageerd op de uitslag, verwacht wordt dat een reactie na het Britse EU-referendum op 23 juni komt.

Verder benadrukte Rutte dat het hoog tijd is om over te schakelen naar een hogere versnelling van Europese marktintegratie.

Lees verder op de NOS

Hoogste tijd voor een referendum over een Nexit

Geplaatst op by 0 reacties

De rijkste landen ter wereld zijn vrijwel allemaal klein.

Groter is niet altijd beter, betoogt Thierry Baudet, van Forum voor Democratie. De rijkste landen zijn juist klein. Nederland moet zich daarom bezinnen op het lidmaatschap van de EU.

Een debat over EU-lidmaatschap zoals dat nu in Groot-Brittannië wordt gevoerd zouden we in Nederland ook moeten hebben. Nog helemaal los van de uiteindelijke uitkomst: het is buitengewoon gezond om je regelmatig af te vragen of bestaande instellingen en afspraken nog wel voldoen. Of dat je de zaken liever op een andere manier regelt. De wereld verandert continu – en iets dat een halve eeuw geleden een goed idee leek, hoeft dat vandaag de dag niet meer te zijn.

Daar komt bij dat de EU in de afgelopen decennia een dramatische machtsvergroting heeft gerealiseerd. Het is een heel andere club geworden dan het oorspronkelijk was. Van een klein secretariaat waar enkele gemeenschappelijke standaarden werden besproken en geregeld – gewoon om de handel te faciliteren – is de Unie uitgegroeid tot een quasi-politieke federatie naar Amerikaans model.

Brussel houdt zich met haast alle aspecten van het leven bezig en kan de nationale parlementen en regeringen tot de orde roepen, overstemmen en zelfs – zoals we gezien hebben in Italië en Griekenland – tot aftreden dwingen.

Lees verder op Trouw