Cypriotische spaarders klagen EU aan

Cypriotische spaarders die geld hebben verloren tijdens de financiële crisis van hun land, hebben vier rechtszaken aangespannen tegen de Europese Centrale Bank (ECB) en de Europese Commissie.

De klagers eisen bij het Europees Hof van Justitie compensatie van de verliezen.

Als voorwaarde voor de steun die de eurolanden in 2013 aan Cyprus gaven, moest de eilandstaat zijn topzware bankensector hervormen en zelf een bijdrage aan zijn redding leveren.

Dat gebeurde onder meer door een hoge heffing op spaartegoeden. Daardoor raakten spaarders een deel van hun vermogen kwijt.

Volgens de bij het hof ingediende papieren hebben de ECB en de Europese Commissie de spaarders “beroofd” van hun geld en hebben de instellingen ook “de grenzen van hun macht overschreden” door spaarders bij de redding te betrekken.

Bij het Europese Hof zijn al eerder 12 aanklachten gedeponeerd in verband met de crisis op Cyprus vorig jaar.

Bron: ANP via Nu

GeenStijl dichtst bij uitslag

Aanvankelijk heerste er scepsis toen blog GeenStijl aankondigde lezers op pad te sturen om bij het stemmentellen aanwezig te zijn. Onder andere politicoloog André Krouwel noemde de telling van GeenStijl „niet representatief”. Maar de blog zit het dichtst bij de uitslag, dichter dan Maurice de Hond en Ipsos.

Bron: NRC

Systeem EU loopt vast

Zestien jaar geleden verzette hij zich tégen de euro, nu voert hij campagne vóór de EU. Lord Rodney Leach, conservatief lid van het Britse Hogerhuis en voorzitter van de eurokritische denktank Open Europe, meent wel dat Brussel een flinke stap terug moet zetten. Alleen dan zullen de Britten lid van de Unie willen blijven.

Lord Leach was afgelopen weekend in Amsterdam, voor interviews met De Telegraaf en later op zondag met tv-programma Buitenhof. Op zaterdagavond dineerde hij met mede-eurocritici Frits Bolkestein en Ewald Engelen.

In 1998 richtte Leach Business for Sterling op. Bijna duizend topmensen uit het zakenleven sloten zich aan. Zij vreesden dat de euro slecht zou zijn voor de Britse economie en wilden daarom het pond houden.

Nu staan de Britten voor de vraag of ze wel in de EU willen blijven. Leach is voor de EU, maar wil wel dat de eurozone een toontje lager zingt. De EU is primair de interne markt, meent hij.

Is de eurocrisis het bewijs van uw gelijk?
„De eurocrisis had meer dan één oorzaak, maar zeker is dat de euro zelf een van de belangrijkste oorzaken was. Als de eurozone uit landen had bestaan die natuurlijk bij elkaar passen, zou het kunnen werken. Maar als je landen met structurele zwakheden toelaat, kan een externe schok leiden tot een heel diepe crisis. En dat is gebeurd.”

Was u dan niet verrast dat de euro toch heeft overleefd?
(glimlachend) „Is dat zo?”

De euro is er nog.
„De munt heeft de crisis technisch gesproken overleefd. Maar Zuid-Europa zit in een situatie van economische stagnatie. Dit is een menselijk drama, in sommige landen is de jeugdwerkloosheid hoger dan 50%.”

Komt dat door de euro?
„Ja. In een crisis kunnen landen hun munt devalueren, maar dat kan in de euro niet. Of ze kunnen failliet gaan, maar dat willen de eurolanden niet”

Kritiek is er volop, maar ook eurocritici als Bolkestein en Engelen weten niet precies hoe het verder moet met de munt.
„Een terecht punt. Idealiter blijft de euro bestaan als munt van landen als Duitsland, Nederland, Finland. Maar hoe we in dat scenario komen, kan ik niet beantwoorden. Het is te vroeg om te gedetailleerd naar alle varianten te kijken. Het gaat er eerst om dat erkend wordt dat er radicale hervormingen in de EU nodig zijn. Eerst moet ook de vraag maar eens beantwoord worden: is Europa de eurozone of is het de interne markt?”

Lees verder op de Telegraaf

EU-cijfergoochelaars

Als Geert Wilders zo tégen Europa en de euro is, had hij zijn PVV uit de verkiezingen voor het Europese Parlement kunnen terugtrekken. Dát was een statement geweest dat klonk als een klok. Daarmee had hij het bewijs geleverd de neus op te trekken voor de regelneven in Brussel. Maar de keuze tussen status en principes is ook voor hem te moeilijk gebleken.

Holland gleed af van een wereldmacht naar een ministaatje met kruideniersmentaliteit. Wij krijgen 26 van de 751 EU-zetels (3,5 procent). Dat handjevol verdelen we héél democratisch over 10 partijen. Dan versnipperen we het beetje invloed dat we kunnen doen gelden ook nog eens over tien éénmans-fracties als “De Piratenpartij” of “Jezus leeft”, en er blijft gemiddeld 0,03 procent invloed per zetel over. Die kabouterpartijen hebben in de EU natuurlijk niets in te brengen en sluiten zich noodgedwongen aan bij de andere kabouters of leveren zich over aan de groten. Want wat de Europese Volkspartij (EVP) met 265 zetels en de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten met 184 zetels vinden, geeft de doorslag.

Pagina’s vol wordt er gespeculeerd over één zeteltje meer of minder dan concurrenten, nota bene uit eigen land, na het definitieve telresultaat. Spaart u Airmiles? U kunt ze inruilen voor een plaats op de kieslijst. Het is je reinste kleuterschool-gedoe.

Het “One country – one vote” model zou de macht wel eens bij de kleine landjes kunnen neerleggen. Dat is wel democratisch op EU-niveau, maar destijds onbespreekbaar voor de grote vijf: West-Duitsland, Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, Spanje en Italië; met later Polen erbij, de grote 6. Het degressief proportioneel vertegenwoordigend systeem werd het criterium.

Hereniging van Oost- en West-Duitsland levert dan een berg zetels (99) op; ze kunnen goed rekenen in Berlijn en het spreekwoord “De cost gaet voor de baet uyt” zou daar bedacht kunnen zijn. Een Poolse Paus zorgde voor een geboorte-explosie in overwegend Rooms Katholiek (90 procent!) Polen.

Spanjaarden en Italianen zijn ook niet vies van een groot gezin. Allen tezamen met de UK goed voor 424 zetels. Op mijn telraam is dat een absolute meerderheid. De rest speelt een figurantenrol of levert sprekende poppen als voorzitters van een paar commissies of van het Parlement als pleister op de wonde. Daar mogen die, zoals Anouchka van Miltenburg in onze 2 Kamer, de volgorde van de sprekers bepalen.

Lees dit artikel van Peter Beszelsen verder op De Telegraaf

Europa heeft teleurgesteld

In Frankrijk en Groot-Brittannië hebben de Europese verkiezingen tot aardbevingen in de nationale politiek geleid. Ook in Griekenland, Spanje en Portugal komen de regeringen na zondag onder grote druk door overwinningen van de oppositie en eurosceptische partijen.

Maar in Brussel begon zondagavond vooral de zoektocht naar een meerderheid voor een nieuwe voorzitter van de Europese Commissie, als opvolger van de Portugees José Manuel Barroso. Geen van de drie ‘spitzenkandidaten’ van de drie grootste partijen wilde zich op basis van de voorlopige verkiezingsuitslag al gewonnen geven.

Radicalisering De uitslagen van de verkiezingen, die van donderdag tot en met zondag werden gehouden in de 28 EU-lidstaten, waren in veel landen radicaler dan op voorhand was verwacht. Zo haalde het extreemrechte Front National van Marine le Pen een historische zege met 25% van de stemmen waarmee het naar verwachting 25 van Frankrijks 75 zetels in het parlement in de wacht sleept, tegen 3 in 2009 toen haar vader de partij nog leidde.

‘De Fransen willen niet meer geleid worden door mensen van buiten de grenzen, door EU-commissarissen en ongekozen technocraten. Ze willen worden beschermd tegen globalisering en hun lot weer in eigen handen nemen’, aldus Le Pen. Ze stelt zich onder andere ten doel stelt om een vrijhandelsverdrag met Amerika (TTIP) in het Europees Parlement te torpederen.

Behalve de anti-Europa-partijen, die nu 30% van de stemmen halen, zijn ook traditionele partijen zoals de groenen en de sociaaldemocraten kritisch over een transatlantisch handels- en investeringsverdrag. Sinds het Verdrag van Lissabon heeft het parlement daar een beslissende stem over. De Franse premier Manuel Valls, die in maart aantrad, gaf Europa meteen de schuld van de opkomst van Le Pen en de nederlaag van zijn partij, die uitkomt op een nieuw dieptepunt van 14% van de stemmen. ‘Het is een aardbeving. We verkeren in een vertrouwenscrisis. Europa heeft teleurgesteld’, aldus Valls.

Lees verder op het Financieele Dagblad

The eurozone is starting to recover. Now the new phase of its crisis begins

A toxic combination of slow growth, deflation, weak banks and political unrest in the east still haunts the continent.

Brace yourself for the next phase in the eurozone crisis, due to come around any time soon. That might seem an odd thing to say. After all, Portugal has just emerged from its bailout programme; Greece has dipped its toe into the bond market; while Ireland’s export-slanted economy is growing at a fair lick. Crisis over, you could say.

But hang on a minute. All is not well in Europe, as the votes for fringe and extremist parties in Sunday’s European parliament elections will testify. There are five good reasons why the crisis could flare up again at any time.

Problem one is that growth remains painfully weak. Across the 18-nation single currency zone as a whole, activity increased by just 0.2% in the first three months of 2014. That was disappointing in view of the unusually mild winter, and would have been even worse had it not been for the strong 0.8% expansion in Germany.

Problem two is that weak growth is no longer confined to the euro’s fringe. Italy’s performance has been woeful ever since the creation of the euro a decade and a half ago, and the 0.1% contraction in the first three months of 2014 was the 10th decline in the last 11 quarters. The Netherlands posted an even bigger decline of 1.4%, but the biggest problem of all is France, which has failed to deliver two consecutive quarters of growth during François Hollande’s presidency.

This matters not just because of its impact on France, where one in eight of the working population is jobless, but because of the gap emerging between the eurozone’s two biggest economies.

Over the past 50 years, the smooth running of Europe has relied on the Paris-Berlin axis, but strong growth in Germany and weak growth in France complicates matters. Hollande clearly wants the European Central Bank to pull out all the stops to boost growth; Angela Merkel will favour a more cautious approach.

The third problem is deflation and its impact on heavily indebted eurozone countries. The cost of living is rising by less than 1% a year across the eurozone, but the average masks the fact that certain countries, such as Greece and Spain, are already experiencing falling prices.

What that means is that the real value of those countries’ considerable debts are increasing. At some point, financial markets are going to cotton on to the fact that weak growth plus deflation equals unsustainable debt-to-GDP ratios, and bond yields will start to rise once more.

The fourth problem is Europe’s zombie banks, which have been kept alive thanks to support from the European Central Bank but have proved unable, or unwilling, to provide the credit to businesses and households that would push the eurozone’s nascent recovery on to the next level. Without a functioning banking system, the risks of a relapse are high.

Lees verder op The Guardian

Cocktails, bakfietsen, en zeven andere Europese subsidies die Nederland krijgt

Europa verspilt geld, wordt vaak gezegd. Nederlands geld bovendien, want als nettobetaler draagt Nederland jaarlijks zo’n 6 miljard euro af. Maar ter geruststelling: Nederland krijgt jaarlijks 2,1 miljard euro aan Europese steun terug.

Wat wordt daar mee gedaan? Negen subsidies op een rij:

1. Gelaagde cocktails: 45.237 euro
Saai zo’n Caipirinha of Cosmopolitan moeten ze in Brussel hebben gedacht. Daarom kreeg het Weertse bedrijf LayerNation Beverage Solutionssubsidie voor een apparaat ‘dat een revolutie teweeg brengt in de creatie van gelaagde drankjes’. Best spannend, zo’n cocktail met rood, wit en blauw.

2. Accountants leren communiceren: 104.876 euro
Europa was de tijd ver vooruit. Nog voor de problemen in de accountancy in Nederland naar boven kwamen, kreeg het bedrijf Kroese Wevers ruim een ton om een ‘open communicatieve bedrijfscultuur’ te bevorderen. Wellicht komt daar de slogan van de accountancysector vandaan: ‘Van cijfers naar visie’.

Lees dit artikel van Camil Driessen verder op NRCQ

Nigel Farage reveals he will quit politics… once he’s has UK out EU

  • UKIP leader reveals ambitions ahead of European election results
  • Party is expected to gain more than 20 MEPs – a historic victory
  • Farage says idea of Tory majority at next General Election is ‘a fantasy’
  • He added that he plans to retire from politics by the time he turns 60
  • Aged 50 now, Farage hopes to have Britain out the EU within a decade

Rampant Nigel Farage aims to destroy the Tory Party, take over a new Right-wing British political party, get Britain out of the EU – and then quit politics. The UKIP leader’s breathtaking ambition, revealed in an interview with The Mail on Sunday, comes hours before he is set to achieve a historic victory in the European elections. The results from Thursday’s polling, announced today, are expected to show UKIP will have gained more than 20 MEPs, more than the Conservatives, with the possibility of a total wipeout of all Lib Dem MEPs.

Mr Farage rejects claims by David Cameron that UKIP’s challenge will fade away in next year’s General Election, and says today’s gains mark the beginning of the end of the Conservative Party. He aims to repeat the destruction two decades ago of Canada’s Conservative Party, when the rebel Right-wing Reform Party, compared by many to UKIP, sparked a political earthquake.n
In an interview with this newspaper earlier in the campaign, Mr Farage said a Canadian-style Tory meltdown ‘could happen’ here – and compared attacks on him to those on Reform Party leader Preston Manning and Reform’s first Canadian MP, schoolteacher Deborah Grey.

Lees verder op The Daily Mail