Kom, kom, coalitie; niet zo zuur over de uitslag van het referendum

Inzake de zogenaamde ‘Giftige cocktail van rancune, woede, wantrouwen en angst’

Stelt u zich eens voor. Er zijn verkiezingen. Er worden allerlei leugens verspreid. Zo beweren bepaalde aanstormende Europarlementariërs dat ze allerlei dingen waar ze niets over te zeggen hebben zullen regelen voor de kiezer in Brussel. Zoals lijsttrekkers die claimen eigenhandig de eurocrisis te hebben bedwongen, of de dreigende oprichting een Europees leger voor de poorten van de hel hebben weggesleept. Of wat dacht u van banen die naar Nederland te halen zijn? Ook al heeft het Europarlement slechts een adviserende rol bij buitenlands- en veiligheidsbeleid, fiscaal beleid, familierecht, eurobeleid en het werkgelegenheidsbeleid – toch deden alle lijsttrekkers van de Nederlandse politieke partijen in 2014 (en voorgaande jaren) dit heel anders voorkomen. Alsof zíj het allemaal regelden.

Europese verkiezingen
Zijn de afgelopen Europese verkiezingen door deze campagne-leugentjes om bestwil minder geldig? Zijn de nationale verkiezingen minder legitiem omdat er een zekere partij besloot om volledig kermisklant te gaan en 1000 euro aan iedere burger beloofde? Toch is popiejopie- campagnevoering ineens wél een drama zodra het gaat om het eerste raadplegend referendum. Raar.

Stelt u zich eens voor. Er zijn verkiezingen. Er komt een minderheid van de kiezers opdagen. Zo zweeft de opkomst voor de verkiezingen van het Europarlement sinds de Val van de Muur gemiddeld rond de 35 procent. Zijn de afgelopen Europese verkiezingen hierdoor minder geldig? Is het instituut Europarlement hierdoor direct overbodig, omdat tenslotte gemiddeld 65 procent van de burgers er niet over stemt? Nee, natuurlijk niet. Gemiddeld 30 procent is toch al snel 40 zetels, zo ongeveer het mandaat van regeringspartij VVD en premier Rutte (hoi!). Niemand die aan zijn handtekening onder verdragen twijfelt, ook al zit hij er dankzij “maar” 4 miljoen mensen van de 17. De (al dan niet strategische) thuisblijvers dienen in het eigengemaakte bedje te liggen. Zoals Plato al waarschuwde: “De straf voor het niet participeren in de politiek, is bestuurd worden door je minderen.” Het is als niet meedoen aan de Postcode Loterij, en achteraf zeiken en naar de rechter stappen omdat je Flodder-buurman wel heeft gewonnen en je dit uitgerekend hém niet gunt. Want jij weet het niet alleen beter, je bént natuurlijk ook gewoon beter.

Lees deze column van Dieuwertje Kuijpers verder op TPO

Rutte minimaliseert ons NEE

Rutte interpreteert ons nee al snel tot een nee tegen het lidmaatschap van Oekraine. Daarmee minimaliseert Rutte ons nee. Immers, ons werd de vraag gesteld: “bent u voor of tegen het Associatieverdrag met Oekraine?”

De vraag was niet ‘bent u tegen lidmaatschap’. Nu het verdrag slechts aanpassen door expliciet te vermelden dat lidmaatschap is uitgesloten, doet geen recht aan onze democratische stem.

Het ging ons niet om slechts 1 artikeltje uit het verdrag, maar om álle artikels. En met name de artikels die Oekraïne het recht geven op financiële bijdrage en militaire steun of op visumvrij reizen. Het was ook een nee tegen het provoceren van Rusland. Een blokkade op de snelweg voor multinationals richting Europa en TTIP. Een nee tegen de plofkip, gentech en oneerlijke concurrentie omdat Oekraïne zich bij productie van goederen niet aan dezelfde regels t.a.v. mensen- en dierenrechten hoeft te houden.

Dat de andere 27 lidstaten hun goedkeuring al hebben gegeven, omdat deze EU lidstaten gek genoeg -of juist niet- níet het democratisch recht op referenda hebben, maakt het voor Rutte erg lastig, zo niet onmogelijk. Nu ons nee minimaliseren omdat EU en haar 27 lidstaten iets te voorbarig 36 miljard overmaakte -nog voordat de prestatie was geleverd- kan niet. Hoe Rutte het dan oplost, is nu zijn probleem.

Ingezonden door Petra VanEyndhoven

Verstoppertje spelen hard afgestraft door kiezers

Het was een typisch gevalletje van de dag die je wist dat zou komen.

Toch raakten sommige Europese regeringsleiders nog behoorlijk van de kook, toen de uitslagen zondag hun ergste voorgevoelens bevestigden. ‘De Europese verkiezingen hebben hun waarheid verteld. En die is pijnlijk’, zo beschreef de Franse president François Hollande zijn benarde situatie treffend op de tv.

Voor ‘de stichtende lidstaat van de Europese Unie en het Vaderland van de mensenrechten’, komt het hard aan als zes op de tien kiezers wegblijven en één op de vier van degenen die wel gestemd hebben zijn stem geeft aan extreem-rechts, erkende de president. Hollandes populariteit heeft een historisch dieptepunt bereikt en het valt moeilijk in te zien hoe hij zonder miraculeus herstel van de economie nog uit deze put kan kruipen. Toch zitten de Fransen nog drie jaar aan hem vast. En zij niet alleen, want in een geïntegreerde muntunie zijn we allemaal Fransen.

Veel Europeanen zijn de crisis moe. De bittere drankjes die hun regeringen nu al jaren voorschrijven, lijken niet te helpen. Bedrijven komen nog steeds moeilijk aan geld, de werkloosheid blijft hoog en de afbraak van de welvaartsstaat gaat maar door. Geld- en mensenstromen trekken zich nog weinig aan van nationale grenzen. Een Frans instituut als Alstom, maker van de TGV, valt zomaar ten prooi aan het Amerikaanse General Electric of het Duitse Siemens. De Bulgaarse maffia hoeft maar een paar landgenoten op een bus naar Nederland te zetten of de huur- en zorgtoeslagen worden keurig overgemaakt.

Het algemene onbehagen over al deze zaken heeft zich vermengd met boosheid over het feit dat Europa kennelijk wel een greep kan doen in de portemonnee van burgers, maar dat hun gekozen regeringen geen greep meer lijken te hebben op Europa. Door de eurocrisis is bij bredere lagen van de bevolking het besef doorgedrongen dat de EU-landen zich, net als de gasten in Hotel California van de Eagles, vrijwillig hebben laten opsluiten in een gebouw zonder uitgang. ‘You can check out any time you like, but you can never leave!’ De regeringsleiders waren deze week in Brussel om lessen te trekken uit de uitslag. Het diner had veel weg van een groepstherapiesessie, waarbij deelnemers worden aangemoedigd hun woede en verdriet de vrije loop te laten.

Lees deze column van Rik Winkel verder op het Financieele Dagblad