In de EU of eruit, dat is de vraag

De gedachte om terug te keren naar de tijden van de EEG is aantrekkelijk en verdient de aandacht. Samenwerking, ja graag! Superstaat? Nee, alsjeblieft niet.

Gisteren en vandaag verschenen in het Duitse Der Spiegel en de Engelse Financial Times berichten over de mogelijk vrijwillige uittreding van Engeland uit de Europese Unie. De berichtgeving was vrij nauwkeurig in die zin dat het bondskanselier Merkel is -en dus niet premier Cameron- die Engeland de mogelijkheid wil bieden om vrijwillig uit te treden. Bondskanselier Merkel laat andermaal zien dat zij de echte baas is van Europa.

Al jaren wordt Engeland gezien als de politieke rat die het zinkende schip van Europa wil verlaten, vooral uit financieel eigen belang, maar ook omdat de Europese Commissie in Brussel gezien wordt als een dolgedraaide politieke bureaucratie die zijn weerga niet kent.

De nabetaling van ruim 2 miljard euro die Engeland nu moet doen, is de druppel die de emmer doet overlopen. Bondskanselier Merkel weet dat natuurlijk en probeert nu aan premier Cameron een uitweg te bieden die moet voorkomen dat Europa in chaos uiteen valt.

Lees deze column van René Tissen verder op RTLZ

Kolen op het vuur van oorlog. Wordt de burgers iets gevraagd?

Hoewel het opleggen van economische sancties tot de standaard trukendoos van regeringen behoort en zelfs het dreigen ermee gezien wordt als de enige geweldloze manier om andere partijen tot inzicht en inkeer te brengen, leert de geschiedenis dat economische oorlog altijd leidt tot massale verliezen aan beide zijden. In het geval van Rusland staat vast dat het land in een economische recessie zal belanden en dat geldt ook voor Europa en Nederland.

Nederland heeft de dubbele dip van recessie net van zich af kunnen schudden – we zijn met de hakken over de sloot gesprongen- om nu geconfronteerd te worden met een derde recessie. Officieel worden drie kort op elkaar volgende recessies een economische depressie genoemd en daar stevent Nederland op af. Terecht gaan er nu eindelijk politieke stemmen op om Nederland eerst zelfvoorzienend te maken om daarna weer op eigen kracht met het buitenland zaken te kunnen doen. Veel te lang is onze productiecapaciteit ten behoeve van de eigen bevolking verwaarloosd en daar betalen wij nu de prijs voor.

Het probleem met economische sancties is dat ze vallen onder de macho-politiek van allerlei soorten politici die menen dat het hun taak is om krachtig op te treden tegen de territoriale driften van anderen, in dit geval van Rusland. We trekken een lange neus naar Poetin en proberen hem en zijn vrienden over de knie te leggen en met de mattenklopper een pak slaag te geven. Gelukkig laat de Nederlandse bevolking zich niet gemakkelijk opjutten. Maar als wij bijvoorbeeld een koude winter krijgen, wordt het liedje van de vrede ook door ons anders gezongen. Het hemd is nader dan de rok.

Lees deze column van René Tissen verder op RTLZ

Van een slechte economie naar een echte economie

Ondanks aanhoudende officiële berichten dat het met de Nederlandse economie weer beter gaat merken de meeste burgers juist het tegenovergestelde. Het gaat in werkelijkheid eerder de verkeerde kant op dan de goede.

Het gaat de verkeerde kant op, in ieder geval vanuit het perspectief van gewone burgers die nog dagelijks geconfronteerd worden met een schreeuwend gebrek aan werk, met enorme inkomensdruk, met gestaag afnemend bezit en met opdrogende reserves.

Maar over welke economie hebben we het nu eigenlijk? In toenemende mate is sprake van een tweedeling tussen de officiële economie en de burgereconomie. De economie van de instituties ( banken, bedrijven en bureaucraten) is voorlopig met veel geld gered. De economie van het individu (wonen, werken en winkelen) zit vanwege geldgebrek nog steeds aan de grond en zakt zelfs steeds verder weg. Er moet dringend hervormd worden ten gunste -en dus niet ten laste- van burgers.

Het is echter een misverstand om te denken dat burgers alleen met gratis of goedkoop geld gered kunnen worden, vergelijkbaar met de redding van banken, bedrijven en zelfs complete lidstaten. Een tijdelijke geldinjectie kan helpen om de consumptie weer op gang te brengen, maar er moet meer gebeuren om mensen de controle terug te geven over hun eigen leven en werken. De economie moet weer in handen van mensen komen.

Lees deze column van René Tissen verder op RTLZ