Porosjenko zorgt vooral goed voor zichzelf

Ondanks de crisis in Oekraïne wordt president Petro Porosjenko rijker en rijker. Waar andere oligarchen een stap terug moeten doen, gaat het de chocoladekoning voor de wind.

Eén miljard dollar zou hij bezitten volgens het weekblad Novoye Vremya, dat een lijst van de rijkste Oekraïners publiceerde. Petro Porosjenko (50), die behalve president ook eigenaar is van chocolade- en snoepfabriek Roshen, kwam daarmee met stip op nummer zes terecht. Vorig jaar stond hij met honderd miljoen minder nog op nummer negen.

Opvallend, want economisch gezien staat Oekraïne er belabberd voor. De lokale munt, de hryvna, verloor dit jaar zo’n 45 procent van haar waarde ten opzichte van de dollar. Investeerders hebben hun interesse in het land verloren en veel fabrieken, vaak in handen van de oligarchen, moesten hun deuren sluiten vanwege de oorlog in het oosten.

Porosjenko is de enige persoon op de ranglijst die zijn vermogen heeft zien groeien. Rinat Achmetov, de rijkste man van het land en voormalig steunpilaar van de verdreven president Viktor Janoekovitsj, verloor bijvoorbeeld ruim de helft van zijn vermogen ten opzichte van het jaar ervoor.

Maar de macht van de Oekraïense oligarchen reikt veel verder dan het bezit van aandelen in grote bedrijven, en dat is Porosjenko een doorn in het oog. De meeste rijke zakenmannen hebben namelijk ook politieke invloed. Dat was tijdens de lokale verkiezingen twee weken geleden goed zichtbaar. Die stembusgang werd vooral een strijd tussen Porosjenko en de oligarchen Achmetov en Igor Kolomoiski (nummer twee op de lijst van rijken).

Deze laatste twee krijgen steeds meer politieke invloed in de regio’s, maar volgens Kiev plegen ze fraude. Zo werd Achmetov tijdens de verkiezingen op de vingers getikt omdat hij in Marioepol zelf stembiljetten zou hebben bijgedrukt.

En ook Kolomoiski ligt onder vuur. In maart werd hij door Porosjenko al uit zijn functie gezet als gouverneur. Maar zijn partij, geleid door zijn vriend Hennadiy Korban, deed het tijdens de laatste verkiezingen erg goed en zou in de tweede ronde wel eens als winnaar uit de bus kunnen komen. Korban werd dit weekend opgepakt door de geheime dienst, hij zou geld hebben verduisterd. Maar volgens zijn aanhangers is die actie louter politiek gemotiveerd.

Porosjenko beloofde bij zijn aantreden als president een einde te maken aan de alomvattende macht van de rijke zakenmannen. Slechts een deel van die belofte loste hij in. Het parlement nam onlangs een wet aan die alle bestuurders verplicht hun vermogen elektronisch op te geven. Zo heeft iedere Oekraïner inzicht in de omvang van hun rijkdom. Bovendien mogen partijen voortaan alleen nog worden gesponsord door de staat en niet meer door de oligarchen, die vaak hun eigen kandidaten naar voren schoven.

Maar van Porosjenko’s andere beloftes is tot nu toe niet veel terechtgekomen. Hij zou bijvoorbeeld zijn succesvolle chocolade- en snoepfabriek Roshen zo snel mogelijk verkopen als hij president zou worden. Maar dat is ruim een jaar later nog altijd niet gebeurd.

Porosjenko zegt dat hij geen geschikte koper kan vinden omdat het investeringsklimaat momenteel zo slecht is in Oekraïne. Maar ondertussen lijkt de chocoladekoning als enige oligarch niet veel last te hebben van de economisch zware tijden. De fabriek opende dit jaar verschillende vestigingen en veroverde nieuwe markten.

Bron: Het Parool van 4 november 2016 (op papier)

Waarom heeft de president van Oekraïne een fiscaal-vriendelijke brievenbus in de Bijlmer?

Deel 3 in een serie. Hier vindt u deel 1 en deel 2.

De president, dat is dezelfde Petro Poroshenko die bij ondertekening van het associatieverdrag nog fijntjes liet doorschemeren dat zijn land wel bij de EU komt.

Sinds 12 december 2014 is dit staatshoofd zo vriendelijk om een buitenlandse brievenbus te openen voor eigen zakelijke activiteiten. Niet erg aardig. Immers, belastingontwijking is juist een van de oorzaken van de financiële ineenstorting van zijn fragiele republiek. De passages over Europese steun bij het oplossen van corruptie staan in artikelen 22 en 338 van het associatieverdrag. Alleen lezen we hier geen enkele praktische toezegging; er wordt enkel melding gemaakt van ‘uitwisseling van methoden’. Het valt te betwijfelen of de gemiddelde corrupte ambtenaar hier echt wakker van zal liggen. Het risico bestaat dat we in de Kroatische val trappen.

Met dat land hebben we tien jaar geleden een soortgelijk associatieverdrag ondertekend. Ook toen zou het enkel om ‘samenwerking’ gaan. Maar uiteindelijk heeft het land wel degelijk een volledig lidmaatschap aangeboden gekregen en voor het einde van het decennium zal het de euro ingevoerd hebben. Saillant dat de premier met wie we dat verdrag hebben ondertekend, Ivo Sanader, zelf vreselijk corrupt bleek te zijn. Hij nam smeergeld aan van zijn eigen banken. Toen dat ontdekt werd nam hij de benen maar helaas voor hem werd hij in Oostenrijk van de weg geplukt.

Vervelend genoeg was het proces van toetreding tot de unie al onomkeerbaar ingezet, anders hadden we er wellicht nog eens beter over nagedacht. Bij Oekraïne dreigt hetzelfde gevaar. Want de president die het buitenland om financiële bijstand vraagt, heeft er geen enkele moeite mee om zelf belasting te ontwijken, nota bene via datzelfde grondgebied (Nederland). Overigens gebruikt hij dezelfde fiscale route als de Moldavische Maffiabankier die Guy Verhofstadt spekt uit onze eerdere serie.

Lees dit artikel van Arno Wellens verder op 925 >>>