How the media shafted the people of Scotland

Journalists in their gilded circles are woefully out of touch with popular sentiment and shamefully slur any desire for change.

Perhaps the most arresting fact about the Scottish referendum is this: that there is no newspaper – local, regional or national, English or Scottish – that supports independence except the Sunday Herald. The Scots who will vote yes have been almost without representation in the media.

There is nothing unusual about this. Change in any direction, except further over the brink of market fundamentalism and planetary destruction, requires the defiance of almost the entire battery of salaried opinion. What distinguishes the independence campaign is that it has continued to prosper despite this assault.

In the coverage of the referendum we see most of the pathologies of the corporate media. Here, for instance, you will find the unfounded generalisations with which less enlightened souls are characterised. In the Spectator, Simon Heffer maintains that: “addicted to welfare … Scots embraced the something for nothing society”, objecting to the poll tax “because many of them felt that paying taxes ought to be the responsibility of someone else”.

Here is the condescension with which the dominant classes have always treated those they regard as inferior: their serfs, the poor, the Irish, Africans, anyone with whom they disagree. “What spoilt, selfish, childlike fools those Scots are … They simply don’t have a clue how lucky they are,” sneered Melanie Reid in the Times. Here is the chronic inability to distinguish between a cause and a person: the referendum is widely portrayed as a vote about Alex Salmond, who is then monstered beyond recognition (a Telegraph editorial compared him to Robert Mugabe).

Lees deze column door George Monbiot verder op The Guardian

Europa moet wakker worden

Karel van Wolferen, voormalig correspondent van de Nederlandse krant NRC Handelsblad, is verontrust over de escalerende crisis in Oekraïne en de kritiekloze journalistiek in Europa, die zich volledig laat leiden door een blinde verbondenheid met de VS. De huidige escalatie door de NAVO kan volgens hem tot een oorlog leiden.

De EU wordt niet langer geleid door politici met een elementaire kennis van geschiedenis, een nuchter overzicht van de werkelijkheid in de wereld of zelfs maar gezond verstand en een gevoel van verbondenheid met de langetermijnbelangen die ze dienen. Als daar nog bewijs moest voor worden gevonden, dat is dat nu geleverd met de sancties die ze vorige week hebben overeengekomen, om Rusland te bestraffen.

Eén manier om hun waanzin te vatten begint bij de media. Welk begrip of bezorgdheid deze politici persoonlijk mogen hebben, ze willen vooral gezien worden als personen die ’the right thing’ doen. Daar zorgen tv en kranten voor.

In het overgrote deel van de EU wordt het algemeen inzicht in de werkelijkheid sinds het gruwelijk einde van de mensen aan boord van het toestel van Malaysia Airlines vorm gegeven door de mainstream kranten en tv-zenders. Die hebben de aanpak van de Anglo-Amerikaanse media gekopieerd. Zij hebben ‘nieuws’ gepresenteerd waarin insinuatie en verdachtmaking in de plaats komen van echte berichtgeving.

Gerespecteerde publicaties zoals de Britse Financial Times en het Nederlandse NRC Handelsblad, waar ik zestien jaar heb gewerkt als correspondent voor het Verre Oosten, hebben deze corrupte journalistieke aanpak niet alleen gevolgd maar ook mee begeleid naar zijn krankzinnige conclusies.

De opinies van zelfverklaarde media-experten en de editorialen die hieruit zijn ontstaan, gaan verder dan alle vroegere voorbeelden van mediahysterie voor politieke doeleinden die ik me kan herinneren. Het meest flagrante voorbeeld dat ik vond, was een anti-Poetin hoofdartikel in de Economist Magazine van 26 juli 2014. Het had de toon van Shakespeare’s Henry V, terwijl hij zijn troepen opjut voor de Slag van Agincourt wanneer hij Frankrijk binnenvalt.

Er zijn geen kranten of andere publicaties die de volledige EU bereiken, om een Europese publiek forum te vormen waar politiek geïnteresseerde Europeanen met elkaar belangrijke internationale ontwikkelingen kunnen bespreken. Wie belangstelling heeft voor internationale politiek, leest meestal de internationale editie van de New York Times of de Financial Times.

Vragen en antwoorden over geopolitieke aangelegenheden worden zo routinematig gevormd of sterk beïnvloed door wat de hoofdredacteurs in New York en Londen belangrijk vinden. Meningen die hier in belangrijke mate van afwijken vind je in Der Spiegel, de Frankfurter Allgemeine Zeitung, Die Zeit en Handelsblatt. Die blijven echter binnen de Duitse grenzen. We zien bijgevolg geen Europese publieke opinie over wereldzaken, zelfs niet als die een directe impact hebben op de belangen van de EU zelf.

De Nederlandse bevolking werd ruw wakker geschud uit zijn slaperige passiviteit tegenover wat in de wereld gebeurt en op haar toch een impact kan hebben, door de dood van 193 landgenoten (samen met 105 mensen van andere landen) in het neergehaalde vliegtuig. De Nederlandse media volgden daarbij zonder aarzelen de vingerwijzingen naar Rusland, die door de Amerikanen in gang werden gezet.

(meer…)

Grote druk op onafhankelijke Spaanse pers

Met een aantal recente ontslagen van toonaangevende journalisten groeit de zorg over de onafhankelijkheid van de gevestigde Spaanse pers. De grote mediaconcerns hebben moeite financieel het hoofd boven water te houden. Steeds vaker is er sprake van zelfcensuur uit angst voor baanverlies, en voor politieke problemen: de regering zou desnoods advertentieboycots inzetten tegen kranten waarvan de inhoud haar niet bevalt.

De journalistiek is daarmee een van de slachtoffers van de economische crisis, zegt Freedom House, een onafhankelijke organisatie in de Verenigde Staten. De Spaanse persvrijheid bevindt zich op het laagste niveau sinds Freedom House er een index van bijhoudt. Spanje is nu vergelijkbaar met Ghana, Suriname of de Salomonseilanden, landen die hun status van een onafhankelijke pers dreigen te verruilen voor die van ‘een gedeeltelijke vrije pers’.

Zorgwekkend
‘We hebben intern zelfs overwogen Spanje verder te laten zakken, maar onze jongste rapportage loopt tot eind 2013. Dit jaar is zorgwekkend begonnen’, aldus Karin Deutsch Karlekar van Freedom House vanuit New York.

In februari publiceerde Pedro J. Ramírez, oprichter-hoofdredacteur van het Madrileense dagblad El Mundo, een ingezonden brief in The New York Times. Hij was van zijn ambt ontheven, schreef Ramírez – bekend om zijn flamboyante polemieken – nadat premier Mariano Rajoy in de Senaat woedend was uitgevallen tegen zijn dagblad. Dit vanwege publicaties rond de betrokkenheid van de premier in een grootschalige zwartgeld- en corruptieaffaire die justitie onderzoekt. ‘De politieke druk van de regering en het effect op de advertenties kwamen op een kwetsbaar moment’, aldus Ramírez, die spreekt van een door de regering gesanctioneerde advertentieboycot.

Lees verder op De Volkskrant

Lezersbrief: Pauw en Witteman gekleurd

Wim Knaap windt zich op over de slechte gespreksleiding van de presentatoren Pauw en Witteman. De vertegenwoordiger van de EU-kritische poltieke partij Lijst Artikel 50 Alexander Sassen van Elsloo (zie foto) kreeg nauwelijks de kans om zijn visie uit te dragen terwijl Maarten van Rossem het hoogste woord voerde. Vindt u ook dat EU-sceptici veel te wenig de kans krijgen hun mening toe te lichten?

De uitzending van Pauw en Witteman met daarin Alexander Sassen van Elsloo en als tegenhanger Maarten van Rossem werd weer bijzonder slecht geleid zoals gebruikelijk. De gespreksleiders faalden op vele fronten, zij lieten Maarten van Rossem voortdurend aan het woord waarbij hij bovendien Sassen van Elsloo telkens onderbrak.

Uit de houding van Van Rossem blijkt overduidelijk hoe bang men is voor nieuwkomers op de politieke markt. Speciaal als het gaat om EU-sceptici. Vele Nederlanders balen van wat allemaal binnen de EU gebeurt. Steeds vaker wordt de wens gehoord om uit dit geldverslindende bolwerk te stappen met zijn zelfverrijkende politici en dure ondersteunende ambtenaren. Lijst Artikel 50 heeft als belangrijkste onderwerp: Uit de EU stappen!

De huidige en specifiek de linkse partijen houden hun hart vast voor de komende verkiezingen. Zij weten dat zij wederom behoorlijk gaan verliezen. Driemaal raden naar welke partijen de verloren stemmen gaan. De PvdA en VVD hoeven in ieder geval niet meer op veel steun te rekenen.

Lees verder opWat U Zegt