Tag: eu

Europa heeft geen achteruit

Geplaatst op by 0 reacties

Bij stevige ondervragers stel ik me wat anders voor dan de Europarlementariërs.

Het was veel Frans Timmermans deze week. Ik beperk me tot zijn ondervraging, drie uur lang in het Europarlement. Hij pakte ze allemaal in, hook, line and sinker zou Timmermans zeggen. Je hoorde meteen dat wij dat in Den Haag ook zouden moeten doen, aanstaande bewindslieden stevig ondervragen. Was het stevig? Ik kreeg de rillingen van zijn geschmier met die talen. Maar het werkte en daar gaat het om in de politiek. Examen gehaald.

In zijn verklaring vooraf zei Timmermans dat we deze weken getuige waren van de Europese democratie op zijn best. Dit was immers de eerste Europese Commissie die helemaal geboren was in het Europarlement. Een paar maanden geleden was dezelfde Timmermans aanzienlijk minder opgetogen, nadat het Europees Parlement met zijn Spitzenkandidaten de regeringsleiders schaakmat had gezet. Toen bromde hij in de Kamer dat we achteraf maar eens moesten bezien of het een goed idee was geweest. Nu hebben we volgens de beste Europese tradities een voldongen feit en is de commissaris blij. Paris vaut bien une messe, zou Timmermans zeggen.

De verhoren lieten weer zien wat een raar ding het Europarlement is. Geen fractiediscipline, geen ideologische samenhang. De vragenstellers kregen een minuut, voor een ongericht spervuur aan kwesties. Timmermans kwam geen moment in de problemen. Ze applaudisseren er zelfs voor een mooi antwoord, wat een raar soort medeplichtigheid oplevert. Samen voor Europa. Bij stevig ondervragen stel ik me wat anders voor.

Timmermans heeft twee belangrijke onderwerpen, waken over fundamentele rechten en subsidiariteit. Dat wil zeggen, minder regels als het enigszins kan. De spanning tussen die twee taken werd door geen Europarlementariër opgemerkt. Want hoe verhoudt de altijd opspelende aandrang tot méér rechten zich tot beperking van de regelgeving? Sophie in ’t Veld (D66) vroeg streng wat Timmermans dacht te worden, het schoothondje van de regeringen of de kampioen van de burgerrechten?

De kampioen uiteraard, zoals hij ook vol vuur tegemoet kwam aan de Roemeense die razendsnel alle vormen van discriminatie opsomde waartegen de commissaris zich dient te keren, te weten sekse, kleur, etnische of sociale achtergrond, religie, taal, geloof, handicap dan wel seksuele oriëntatie. Het rechtenverhaal staat kortom als een huis.

Timmermans’ pleidooi voor minder regels stak daarbij bleekjes af. Ja, bakkers moeten ongestoord door allerlei voorschriften hun brood kunnen bakken. En waarom moeten kappers overal in Europa spekzolen dragen om niet uit te glijden, vroeg de aanstaande commissaris. Dat kunnen de lidstaten toch wel regelen? Maar de vragenstelster, ook niet gek, had haar kapperspleidooi in termen van fundamentele rechten gegoten – het recht op een veilige arbeidsplaats.

Daar kon je zien hoe tegen de voorwaartse stuwing van Europa nauwelijks kruid is gewassen. Het parlement wil altijd meer, meer budget, meer mensenrechten, meer sociaal Europa. De andere kant van die medaille is het Europa van de vrije markt. Het Europa van de werkgevers is het Europa van het gelijke speelveld. Werkgevers willen minder regels, maar ook dat moet centraal geregeld worden. Minder regels is ook meer Europa.

Tegenwoordig is de officiële boodschap dat de politiek het kiezersvolk heeft begrepen. Het federale Europa komt er niet. Er zijn rode lijnen, oranje en gele kaarten om de regelzucht binnen de perken te houden. Maar wat zo helder bleek in die drie uur met Timmermans is dat er helemaal geen woorden zijn voor minder Europa. Nederland heeft een lijstje gemaakt van 54 stupide maatregelen die we willen terugdraaien. Europees geld voor fruit op school bijvoorbeeld, en dan is er uiteraard het domme flesje olijfolie met Europees keurmerk op tafel. Maar een mechaniek om een serieuze stap terug te doen, dat is er helemaal niet. Europa heeft geen achteruit.

Lees deze column van Martin Sommer verder op de Volkskrant

IS en Timmermans’ selectieve emoties

Geplaatst op by 0 reacties

Als antwoord op de bezorgdheid van het parlement over de afslachting van christenen in Irak door ISIS, bedacht Frans Timmermans een dooddoener. Een formule die moest afleiden van martelingen en onthoofdingen. Uw minister meldde dat Bagdad geen christenen vervolgt. De Iraakse grondwet beschermt ze. Basta.

Wat een doorzichtig cynisme. Alsof je op een strand gelaten staat te oreren dat op zee het zeerecht geldt, terwijl voor je ogen zwemmers door haaien worden vermorzeld.

Het is in Irak inmiddels zo gruwelijk, dat sommige verdreven Yezidi hun wegkwijnende kinderen zelf doden om hen het geweld van ISIS te besparen. Wanhoopsdaden die we niet kunnen beoordelen met onze vertrouwde, in welvaart en veiligheid gekoesterde moraal. Ze behoren tot de zwartste bladzijdes van de wereldgeschiedenis en, afgrijselijk genoeg, tot het heden. Maar Timmermans heeft ineens geen tekst.

Kort geleden stond de PvdA’er nog nabestaanden van inzittenden van MH17 te omhelzen – geraakt, leek het. Was dat echt of vals, vraag je je nu af, door zijn stilte over de uitroeiing van christenen. Hoe ook terug te kijken op de speech die Timmermans over MH17 bij de Verenigde Naties hield? Die was belangrijk. Niet om het emotionele gehalte. Elke politicus kan emotie tonen en emotie leidt lang niet altijd tot nuchtere oplossingen. De speech was belangrijk om de retorische truc die aangaf welke geestelijke ramp de mensheid met terreurdaden mee treft. Wat zei hij precies? ’Tot mijn sterfdag zal ik niet begrijpen waarom het zo lang duurde voordat de reddingswerkers toestemming kregen hun moeilijke werk te doen (…).’ Uit alle harten gegrepen. Maar als politiek statement klopt het niet. Want natuurlijk kan een zichzelf respecterende minister van Buitenlandse Zaken begrijpen hoe rebellen in Oost-Oekraïne huishouden. Welke tribale driften er heersen in dat wetteloze domein van warlords die niets om mensenlevens geven. Natuurlijk begrijpt de ervaren politicus Timmermans de bedorven logica van Poetins tuig.

Maar bij de VN maakte hij duidelijk dat hij die logica niet wil accepteren – als mens met een hart. Daarmee trok Timmermans een grens tussen het behapbare en het onvergeeflijke. Tussen wat tot keiharde diplomatie behoort en de barbaarse schaamteloosheid van terroristen, waar geen beschaafd land zich raad mee weet.

Omdat hij dat onderscheid kent, is het kwalijk dat hij niet eenzelfde humane vertwijfeling toont nu ISIS christenen en moslims vermoordt, om fascistische waanidealen die ook bij adepten in de EU aftrek vinden.

Lees deze column van Nausicaa Marbe verder op De Telegraaf

De EU als ‘Vredestichter’

Geplaatst op by 0 reacties

In december 2012 ontving de Europese Unie de Nobelprijs voor de Vrede. Thans is zij een hoofdrolspeler in de bedreiging van de wereldvrede.

Het kan verkeren. De Europese Unie, door de stichters ooit bedoeld als vredesproject, ‘Nie Wieder Krieg’, is erin geslaagd, samen met die onvaste president in Washington, de wereldvrede in gevaar te brengen. In plaats van het conflict met Rusland over ‘bufferstaat’ Oekraïne te de-escaleren en een diplomatieke oplossing na te streven, gooit zij olie op het vuur. Begrijp mij goed, het gedrag van Poetin staat me ook niet aan en verdient evenzeer kritiek, want ook Rusland heeft provocerende acties ondernomen. Maar als burger van Nederland, dat deel uitmaakt van de EU, richt ik mijn pijlen eerst op degenen die menen mij te vertegenwoordigen. En dat is in de eerste plaats de Nederlandse regering, dan een hele tijd niks, en in de tweede plaats de ambtenaren in Brussel, die over mijn hoofd besluiten nemen waar ik als burger part noch deel aan heb gehad, maar die mogelijk grote gevolgen zullen hebben voor u en mij en onze kinderen.

De recente internationale ontwikkelingen vervullen me met grote zorg, vooral ook, omdat we daar als Nederland bij betrokken zijn geraakt via dat supra-nationale ‘vredesinstituut’ in Brussel, waarvan je je kunt afvragen wat daarvan de democratische legitimiteit is. Die zorg betreft niet alleen de situatie in Oost-Oekraïne, die uit de hand dreigt te lopen, maar ook en vooral de situatie in Noord-Irak, waar islamitische volidioten iedereen afslachten die niet hun doodscultus adoreren. De Westerse mogendheden, waaronder Rusland, zouden er beter aan doen de handen inéén te slaan om een gezamenlijke krachtige vuist te maken tegen de barbaren die zich scharen onder de banieren van IS(IS). De ware vijand staat voor de poort, maar oude bondgenoten maken onderling ruzie. Het is eigenlijk te zot voor woorden.

De openlijke ruzie begon allemaal met de onrust op het Maidan en is vooralsnog geëindigd op de slagvelden in Oost-Oekraïne, maar daar ging eerst nog een heel traject aan vooraf. Zullen we de aanleiding van het conflict in Oekraïne nog even kort met u nalopen?

Lees deze column door Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

En weer een vrijhandelsverdrag erdoor, nu CETA

Geplaatst op by 0 reacties

Alles kan en mag zolang de handel maar meedogenlozer en totalitairder kan, en de EU slaat weer zijn slag

De Europese Unie en Canada zijn het eens geworden over het ontwerp voor een vrijhandelsakkoord. Beide partijen maakten woensdag bekend dat de onderhandelingen over de tekst zijn afgerond.

Het CETA-akkoord, dat een einde moet maken aan de meeste handelsbelemmeringen tussen de EU en Canada, geldt als blauwdruk voor het vrijhandelsakkoord TTIP tussen de EU en de Verenigde Staten. Het overleg over TTIP is nog volop gaande.

Zo: One down, two to go. De TTIP en TISA.

En zo duwt de EU er weer een handelsverdrag door die wetgevingen ingrijpend zal doen veranderen, en de weg voor TTIP en TISA is ook mooi gebaand. Inspraak? Who cares, de EU is er voor zichzelf als wanna-be Federale Overheid. De EU rust niet totdat niemand behalve de grootste bedrijven meer inspraak heeft.

Lees verder op Lang Leve Europa

Komen er Europese belastingen aan?

Geplaatst op by 0 reacties

Gisteren kwam het Europese statistiekbureau Eurostat met cijfers over de belastingdruk in de verschillende EU-landen.

Hieruit bleek, dat de gemiddelde belastingdruk licht gestegen is van 38,8% naar 39,4% (in 2002 was die nog 37,7%). De onderlinge verschillen zijn echter groot. Zo is de belastingdruk in Litouwen slechts 27,2% en wordt de top drie gevormd door Denemarken (48%), België (45,2%) en Frankrijk (45%). Nederland staat op 39%.

Nu gaat het me niet eens zozeer over de vraag welk deel van de bevolking de meeste belasting binnenbrengt, die vraag heb ik hier op DDS wel vaker behandeld en geeft geen reden tot vrolijkheid. Zelfs Willem Vermeend, gisteren weer eens te gast bij Buitenhof, was van mening dat die tien procent die het grootste deel van de belastingen opbrengt, niet nóg verder belast zou moeten worden. Maar wat Vermeend óók suggereerde was dat Europese belastingen onvermijdelijk zijn. Hij gebruikte kwalificaties als ‘dat is onvermijdelijk’ en ‘kan niet anders’. Alléén een Europese aanpak werkt.

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op de Dagelijkse Standaard

Anti-Junckertrio gevaarlijker voor EU dan Le Pen en Gouden Dageraad

Geplaatst op by 0 reacties

De premiers van het Verenigd Koninkrijk, Zweden en Nederland verzetten zich tegen de benoeming van de Luxemburger Jean-Claude Juncker tot voorzitter van de Europese Commissie.

De Estse krant Postimees is verontwaardigd over dat gedrag:

‘Merkel had waarschijnlijk de beste bedoelingen wanneer ze maandagavond naar Zweden afreisde om daar Reinfeldt, Cameron en Rutte te ontmoeten. Maar ze werd er geconfronteerd met een koppig trio.

Hoewel Reinfeld aan Merkels kant zou horen te staan (nadat hij in Dublin de kandidatuur van Juncker mee had gesteund), is de bitterheid van de andere twee begrijpelijk. De Britse conservatieven parkeerden zich al vijf jaar geleden in de marge door de conservatieve fractie de rug toe te keren om de populisten te vervoegen die onophoudelijk over de EU klagen. Rutte heeft het pleit al langer verloren.

Het trio op de Zweedse top dreigt nu een groter gevaar voor Europa te gaan worden dan al de zinloze extremisten, van Le Pen tot de Gouden Dageraad.’

Bron: Express

Intellectuele bestorming van de Europese stranden hard nodig

Geplaatst op by 0 reacties

Door Jean Wanningen

Vandaag is het 70 jaar geleden dat onze vrijheid werd bevochten op de stranden van Normandië. Toen won de vrijheid. Heden ten dage staat diezelfde vrijheid weer op het spel. Dit keer niet door bommen en granaten, maar door een ondemocratische coup van technocraten en regelmeesters.

6 juni 1944 was de dag waarop de bevrijding van Europa begon. Geallieerde troepen bestormden de Normandische stranden in wat genoemd werd ‘Operatie Overlord’. In een mum van tijd werd Frankrijk bevrijd van het Duitse juk.

Helaas heeft die bevrijding Europa weinig opgeleverd: de economische situatie in de eurozone kan niet anders worden omschreven als tamelijk hopeloos. In plaats dat er gerichte actie komt om de oorzaken van die hopeloosheid aan te pakken modderen onze Europese ‘leiders’ hopeloos door met symptoombestrijdende maatregelen. Neem bijvoorbeeld de Europese Centrale Bank. Onze Oudgediende heeft vanochtend bij DDS Finance al de vinger op de zere plek gelegd:

“Alleen een echte devaluatie die de gehele bevolking treft is sociaal verantwoord en kan een oplossing bieden door de concurrentiepositie tegenover de andere landen te vergroten en de schulden te saneren. Dat kan via de Matheo Solution oplossing (TMS) binnen de eurozone of door een verantwoorde afbouw van de euro. De rentestand vindt dan vanzelf het juiste niveau door de marktwerking en er is een evenwicht tussen de landen bereikt.”

Lees verder op De Dagelijkse Standaard >>>

‘EU gaat belastingparadijs Nederland onderzoeken’

Geplaatst op by 0 reacties

De Europese Unie opent mogelijk komende week al een onderzoek naar de belastingvoordelen die grote internationale bedrijven genieten in onder meer Nederland en Ierland. Dat meldden bronnen in Brussel vandaag.

De Europese Commissie bespreekt het onderwerp tijdens een ontmoeting op 11 juni, aldus de ingewijden.

In het geval van Nederland gaat het om de stevige belastingvoordelen die onder meer de Amerikaanse koffieketen Starbucks krijgt. Behalve Nederland en Ierland, zou ook Luxemburg onder de loep kunnen worden genomen wat betreft het belastingklimaat.

Starbucks liet in een reactie weten dat het regime waaronder het in Nederland valt, een zaak is van de Nederlandse regering. Brussel zou volgens de onderneming daarom contact met Den Haag moeten opnemen.

Lees verder op De Volkskrant