Auteur: Burgercomité-EU

Perhaps the world’s conspiracy theorists have been right all along

Geplaatst op by 0 reacties

We used to laugh at conspiracy theorists, but from Fifa to banking scandals and the Iraq War, it seems they might have been on to something after all, says Alex Proud.

Conspiracy theories used to be so easy.

You’d have your mate who, after a few beers, would tell you that the moon landings were faked or that the Illuminati controlled everything or that the US government was holding alien autopsies in Area 51. And you’d be able to dismiss this because it was all rubbish.

Look, you’d say, we have moon rock samples and pictures and we left laser reflectors on the surface and… basically you still don’t believe me but that’s because you’re mad and no proof on earth (or the moon) would satisfy you.

It’s true that there was always the big one which wasn’t quite so easily dismissed. This was the Kennedy assassination – but here you could be fairly sure that the whole thing was a terrible, impenetrable murky morass. You knew that some things never would be known (or would be released, partially redacted by the CIA, 200 years in the future). And you knew that whatever the truth was it was probably a bit dull compared to your mate’s flights of fantasy involving the KGB, the Mafia and the military-industrial complex. Besides, it all made for a lot of very entertaining films and books.

This nice, cozy state of affairs lasted until the early 2000s. But then something changed. These days conspiracy theories don’t look so crazy and conspiracy theorists don’t look like crackpots. In fact, today’s conspiracy theory is tomorrow’s news headlines. It’s tempting, I suppose, to say we live in a golden age of conspiracy theories, although it’s only really golden for the architects of the conspiracies. From the Iraq war to Fifa to the banking crisis, the truth is not only out there, but it’s more outlandish than anything we could have made up.

Lees verder op The Telegraph >>>

Opmerkelijk: Britse ondernemers trekken de portemonnee voor campagne ‘UK uit de EU’

Geplaatst op by 0 reacties

Wanneer het Britse referendum over de Europese Unie wordt gehouden, is nog onduidelijk, maar campagnes worden al voorbereid. Een groep rijke ondernemers trekt 20 miljoen pond (ruim 28 miljoen euro) uit om Britten ervan te overtuigen dat het land uit de Unie moet.

De campagne begint in september en de organisatoren zijn al in gesprek met beroemde Britse artiesten en sporters om als ambassadeur op te treden, meldt The Telegraph. De titel van de campagne is ‘Nee dank je – wij gaan wereldwijd’. Een PR-bureau is ingehuurd om de grootschalige campagne te organiseren. Een voormalige legerleider zou de campagne gaan leiden.

Arron Banks (zie foto), een succesvolle zakenman en grote donateur van UK Indepence Party, zegt dat deze campagne niets te maken heeft met die van politici. Het is overigens niet de eerste groep die zal pleiten voor een Brits vertrek uit de Unie. Zeven andere anti-EU-groepen zijn van plan campagne te voeren.

Ondanks dat Banks Ukip steunt, heeft partijleider Nigel Farage niets met de campagne te maken. ‘Dit is te belangrijk om het aan politici over te laten. Ze kunnen de campagne steunen, maar worden verder niet betrokken bij de campagne. Nigel is niet de juiste persoon om deze campagne te leiden. Hij spreekt niet iedereen aan.’

Het is de bedoeling dat met het pleidooi voor een vertrek uit de Unie, Britten uit alle lagen van de samenleving worden aangesproken. De campagne zal duidelijk maken waarom het voor hen allemaal beter is om te vertrekken, zegt Richard Tice, ondernemer en donateur van de eurosceptische denktank Global Britain. ‘Het is een enorme campagne, het is een grotere campagne voor een referendum dat ons land ooit heeft gezien,’ zegt Tice tegen de krant.

Lees verder op Elsevier >>>

De ontwrichtende burger komt onstuitbaar naderbij

Geplaatst op by 0 reacties

Terwijl van de burger steeds meer zelfstandigheid wordt verwacht, wordt zijn keuzevrijheid nog steeds beperkt door de overheid en publieke diensten. Dit zal leiden tot een sluipende sociale omwenteling, zo stelt Steven de Waal van denktank Public SPACE.

Overal in de wereld ontstaan opstanden die worden versneld door het gebruik van moderne sociale media onder burgers. Het meest zichtbaar was dit in de zogenaamde Twitter-revoluties in 2011 in Egypte en Libië, die leidden tot de val van de dictators Moebarak en Al-Khadafi. Dit suggereert dat de burger met sociale media een nieuw machtsmiddel in handen heeft. Hoe pakt dat in Nederland uit voor de relatie tussen de burger en zijn overheid en de publieke diensten?

Een echte politieke opstand ligt hier niet voor de hand. De publieke omstandigheden in Nederland zijn vaak goed en de bestuurlijke elite vertoont geen dictatoriaal gedrag. Integendeel, Nederland kent eerder een bescheiden, goedwillende elite, die nadrukkelijk aansluiting bij ‘het volk’ zoekt. Het Nederlandse volk is ook vrij braaf. Volgens peilingen heeft het een groot vertrouwen in overheid en collectieve regelingen. Veel burgers zijn vooral druk met ‘hun eigen leven’ en politiek niet erg geïnteresseerd. Er is weinig drang om zelf politiek actief te zijn. De politicus staat op allerlei rangordes van maatschappelijke status onderaan, samen met autoverkopers en bankiers.

Voor de politiek en de bestuurlijke elite is dit gebrek aan belangstelling persoonlijk niet prettig, maar wel geruststellend. Beter een burger die met de rug naar je toe druk bezig is met zijn smartphone dan een die met gebalde vuist op je afkomt.

Lees verder op het Financieele Dagblad (na gratis registratie) >>>

De euro, een verdoemde munt

Geplaatst op by 0 reacties

Vanaf het begin was de euro gedoemd te mislukken. Toch is de munt ons opgedrongen om politieke redenen. De Britten zijn maar wat blij dat ze niet in het ‘hart van Europa’ en dus ook niet in deze voor de Grieken inmiddels helse muntunie hoeven te zitten.

The Greek crisis epitomises the complete mess that Europe has made of the single currency. Greece should never have been admitted in the first place, though it was not the only country – Belgium and Italy were two others – that didn’t meet the strict criteria for membership. From the beginning, the rules put in place for the euro, relating to bail-outs, monetary financing and deficit levels, have been ignored. Europe claims to be a rule-based organisation. But however else the eurozone is run, it is not run strictly according to its own rules.

Lees verder op The Telegraph >>>

Greek debt crisis is the Iraq War of finance

Geplaatst op by 0 reacties

Guardians of financial stability are deliberately provoking a bank run and endangering Europe’s system in their zeal to force Greece to its knees.

Rarely in modern times have we witnessed such a display of petulance and bad judgment by those supposed to be in charge of global financial stability, and by those who set the tone for the Western world.

The spectacle is astonishing. The European Central Bank, the EMU bail-out fund, and the International Monetary Fund, among others, are lashing out in fury against an elected government that refuses to do what it is told. They entirely duck their own responsibility for five years of policy blunders that have led to this impasse.

They want to see these rebel Klephts hanged from the columns of the Parthenon – or impaled as Ottoman forces preferred, deeming them bandits – even if they degrade their own institutions in the process.

Does anybody dispute that the ECB – via the Bank of Greece – is actively inciting a bank run in a country where it is also the banking regulator by issuing this report on Wednesday?

It warned of an “uncontrollable crisis” if there is no creditor deal, followed by soaring inflation, “an exponential rise in unemployment”, and a “collapse of all that the Greek economy has achieved over the years of its EU, and especially its euro area, membership”.

The guardian of financial stability is consciously and deliberately accelerating a financial crisis in an EMU member state – with possible risks of pan-EMU and broader global contagion – as a negotiating tactic to force Greece to the table.

Lees verder op The Guardian >>>

Not a Grexit but a “slow-motion coup d’état” for Greece

Geplaatst op by 0 reacties

Berlin is not going to force Athens out of the eurozone anytime soon.

You can ignore all the talk of a “Grexit,” the bluff and bluster of right-wing German ideologues such as Finance Minister Wolfgang Schäuble who would celebrate it, and repetitive, stubbornly dire warnings that time is running out. Did you notice that the much-hyped June 5 deadline for the Greece’s payment to the International Monetary Fund (IMF) came and went, Greece didn’t pay and nobody fell off a cliff? Trust me, this is not a cliffhanger.

Although there have been numerous references to game theory in the ongoing commentary, it’s really not necessary if you look at the revealed preferences of those whom the Syriza government is polite and diplomatic enough to call its European partners. Take partner-in-chief German Chancellor Angela Merkel: If there’s one thing she doesn’t want to be remembered as, it’s the politician who destroyed the eurozone.

Of course, we don’t know if a Greek exit would do that, but there’s a chance that it could. Even if the European Central Bank would be able to contain the resulting financial crisis, it is possible that Greece would, after an initial shock, ultimately do much better outside the euro, which might convince others to want to leave. Whatever the probability of that scenario, Merkel is, like most successful politicians, a risk-averse creature who won’t roll those dice.

And there is an elephant in the room that she is not going to ignore: the United States. There are scattered press reports that Barack Obama’s administration has put pressure on Merkel to reach an agreement with Greece, but the importance of that has been vastly understated. Unless it is a request that could get a German government voted out of office — such as George W. Bush’s bid for support of his invasion of Iraq in 2003 — something that is strategically important to Washington is extremely likely to find agreement in Berlin. And in this case, Merkel and Obama are basically on the same page.

The politics of empire are much more important than any economic concerns here. For the same reasons that the United States intervened in Greece’s civil war (1946 to ’49) and supported the brutal military dictatorship (1967 to ’74) — with all the murder, torture and repression that these involved — Washington does not want to have an independent government in Greece.

Lees verder op Al Jazeera >>>

Dijsselbloem ontslagen en ondertussen hebben we niet de Grieken geholpen maar de Fransen, ten koste van onszelf

Geplaatst op by 0 reacties

Dijsselbloem ontslagen door Schäuble: naïeve Nederlanders hard gepakt door slimme Franse en Duitse bankiers.

Als je zoveel complimenten krijgt van de woordvoerder van Angela Merkel haar Minister van Financiën Wolfgang Schâuble, dan kan het niet anders dan dat je ontslagen wordt (als voorzitter van de Eurogroep). Heeft Nederland nog wel zo netjes al die naheffingen op tijd betaald, als enige in Europa eigenlijk. En dan nog wordt onze Jeroen Dijselbloem aan de kant gezet. Maar als we naar de cijfertjes kijken (welke bankiers hebben het Griekse hulpgeld in hun gevoerde zakken gestopt) dan is het volslagen duidelijk waarom het nu de beurt aan een Spanjaard is; en dat vooral de Franse banken lekker hebben geprofiteerd van de solidariteit.

Open Europe. Dat is de naam van de denktank die zo aardig was de volgende vraag te beantwoorden: wie krijgt er nog geld van Griekenland? Het antwoord wordt uitgesplitst in privaat en publiek en naar de mutatie van 2011 naar 2014. Kort gezegd daalt de exposure van de banken, omdat overheden zo vriendelijk waren de private banken te ontlasten. Maar sommige komen er beter af dan andere.

Wat opvalt is dat de totale schuld die uitstaat bij overheden toeneemt met € 70 miljard, terwijl de exposure van private partijen, zoals banken en verzekeraars, afneemt met € 40 miljard. Daar kunnen we twee conclusies uit trekken. Een: bankiers mogen hun rommel bij de belastingbetaler dumpen en twee: het jarenlange bijstaan heeft alleen maar tot meer probleemschulden geleid. Die zijn namelijk met 35 procent gestegen. Laten we ons beperken tot enkel de grote landen, die serieuze bedragen te verliezen hebben.

Lees dit artikel van Arno Wellens verder op 925 >>>

Deense anti-EU partij tweede na verkiezingen

Geplaatst op by 0 reacties

More than 15 years ago, Poul Nyrup Rasmussen, the Social Democratic prime minister of Denmark, claimed in parliament that the Danish People’s Party would never be recognized by the political establishment due to its anti-immigration policy.

On Thursday, the party’s chairman, Kristian Thulesen Dahl, 45, joined his supporters in a rendition of “You’ll never walk alone” after taking a sensational 21 percent of the votes and becoming the second biggest party in parliament. “You’ll never walk alone,” is the favorite song of Liverpool football club, and Thulesen Dahl is a staunch fan of the team.

Denmark has changed.

Here are six takeaways from Thursday’s elections.

1. The big paradox
In 2011, outgoing Prime Minister Helle Thorning-Schmidt and her Social Democratic Party had their worst election result in 100 years, but they won power. In 2015, Thorning-Scmidt’s party got more votes than any other party, but they lost the power. Why? Because her coalition partners suffered big losses, which means that she cannot muster a majority in parliament anymore.

It’s exactly the other way around for the opposition. In 2011, then-prime minister and leader of the conservative Liberal Party, Lars Løkke Rasmussen, received more votes than any other party but lost power. Yesterday, his party lost around 25 percent of its seats in parliament but won power. Why? Because its coalition partners gained enough votes to confect a majority for him in parliament.

2. The big winner
The anti-immigration and anti-EU Danish People’s Party received its best result ever. It is now the second biggest party and almost doubled its support compared to 2011. This will resonate around Europe, where anti-immigration and anti-EU forces are gaining ground in several countries. The big question is whether the Danish People’s Party will join the new government. If that happens, the party’s chairman, Thulesen Dahl, may become the next minister of finance. It will depend on negotiations with Lars Løkke Rasmussen. “Am I awake, or am I asleep and dreaming?” the founder of the party and former chairman, Pia Kjærsgaard, told Danish TV.

3. The big winner outside Denmark: Cameron
British Prime Minister David Cameron can count on support from the new Danish government for renegotiating a deal with the European Union. A week ago, the four opposition parties announced that if they were able to form a government after the election they would support Cameron’s search for a new deal with the EU. At the very least, it probably means that the new Danish government will be more skeptical of the European Union.

Lees verder op Politico >>>