Economie is te belangrijk om aan economen over te laten

Dit is de kern van Ha-Joon Chang’s laatste boek Economie, de gebruiksaanwijzing. De bekende econoom was gisteravond door Nieuwsuur uitgenodigd om zijn controversiële visie toe te lichten.

Wie is deze Chang eigenlijk?

De van oorsprong Zuid-Koreaanse econoom Ha-Joon Chang (1963) studeerde aan de universiteiten van Seoul en Cambridge. Hij was adviseur voor instanties als de Wereldbank, de Asian Development Bank, de European Investment Bank, Oxfam en de overheden van Canada, Japan, Zuid-Afrika, het Verenigd Koninkrijk en Venezuela. Sinds 1990 doceert hij aan de economische faculteit van Cambridge. Chang heeft inmiddels 13 boeken op zijn naam staan en schrijft regelmatig voor The Guardian. Hij werd bekend met zijn klassieker 23 dingen die ze je niet vertellen over het kapitalisme. Een lekker linkse econoom dus, zou je zeggen als je naar zijn conduite staat kijkt. Maar dat ligt wat genuanceerder zoals ik in deze column duidelijk zal maken.

Hij pleit voor een actief ‘economisch burgerschap’. Het is van belang dat niet alleen beleidsmakers, economen en andere experts economische kennis hebben. Ook de gemiddelde burger moet genoeg economische kennis hebben om bewust om te gaan met de talloze economische keuzes die ons worden voorgelegd. Of, zoals Chang gisteren in Nieuwsuur zei:

“Economie wordt vaak ingewikkeld gevonden, met moeilijke terminologie, veel vakjargon en wiskunde. Maar economie is voor 95% gezond verstand.”

En de meeste beleidsmakers (en ook de nodige economen) kunnen wel wat gezond verstand gebruiken, niet in de laatste plaats in het overgereguleerde Nederland. Chang staat bekend om zijn controversiële uitspraken. Zo noemde hij de uitvinding van de wasmachine van grotere betekenis voor de samenleving dan het internet. Chang is één van de economen die al vóór de crisis waarschuwde dat ingewikkelde financiële producten een grote bedreiging voor de economie vormden. ‘Als mensen niet weten wat er speelt zal de crisis zich herhalen’, zo waarschuwt hij. Maar de financiële markten hebben niets geleerd van het verleden en gaan gewoon door. De kans dat er een nieuwe crisis optreedt is dus bepaald niet denkbeeldig.

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

Geen controle op functioneren bankentoezichthouder EU

Wanneer Europa dit najaar verantwoordelijk wordt voor het toezicht op grote banken is er niemand die kan controleren of de nieuwe bankentoezichthouder wel op de juiste manier te werk gaat.

Daarvoor waarschuwt de Algemene Rekenkamer – in Nederland de onafhankelijke externe controleur – donderdag in een brief aan de Tweede Kamer. De invoering van een Europese toezichthouder op banken, een onderdeel van de bankenunie, leidt er indirect namelijk toe dat de rekenkamer ‘beperktere mogelijkheden’ krijgt om de kwaliteit van het toezicht te controleren. Zo heeft het orgaan dan ‘geen mogelijkheid meer tot het verrichten van onderzoek naar het functioneren van toezicht op de grote Nederlandse banken’.

Het toezicht op grote Nederlandse banken is nu nog in handen van De Nederlandsche Bank (DNB), die wordt gecontroleerd door de Algemene Rekenkamer. In november draagt DNB die taken echter over naar de bankenwaakhond van de Europese Centrale Bank (ECB) en kan de Nederlandse rekenkamer niet langer meekijken.

Tegelijkertijd heeft de Europese Rekenkamer niet expliciet de taak gekregen om het bankentoezicht van de Europese Centrale Bank (ECB) te toetsen. Daardoor dreigt een ‘controlegat’, schrijft rekenkamerlid Arno Visser in de brief. Minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem (PvdA) moet dat volgens hem onder de aandacht brengen bij andere lidstaten.

Dijsselbloem laat in een reactie weten te beseffen dat het grotere, Europese broertje van de Algemene Rekenkamer te weinig bevoegdheden heeft om de prestaties van de ECB-toezichthouder goed door te kunnen lichten. Hij gaat er daarom in de EU voor pleiten het takenpakket van de Europese Rekenkamer uit te breiden.

Bron: Nu

Italy’s Anti-EU Leader: EU money goes to Mafia

The European Union must stop giving money to Italy because it ends up in the hands of the Mafia, according to Beppe Grillo, leader of the eurosceptic Five Star Movement which won 21 per cent of the vote and 17 seats in the elections to the European Parliament in May.

Grillo was speaking in Strasbourg at the first session of the new parliament where he was appeared at a press conference alongside his ally, the UK Independence Party leader Nigel Farage.

“I came here to look at the accounts and to say not to give more money to Italy because it disappears into three regions: Sicily, Calabria and Campania. That is where the Mafia, the ‘Ndrangheta and the Camorra are,” he said.

Grillo also defended Farage and UKIP after they turned their backs on the EU’s “anthem,” Beethoven’s Ode to Joy at the opening ceremony of the parliament on Wednesday.

“Enough with the Ode to Joy. It was used by Hitler, the biggest killer in history,” Grillo said. He added: “The joy in Europe is gone.”

“I love people like Farage, he is one who has emotion. We’ve changed politics in Italy, and he wants to do the same in London. If I go wrong in Italy,” he added, turning to look at the UKIP leader, “I’ll go and stay with him in London.”

Bron: Breitbart

European commission to include an immigration matters commissioner

The new European Commission for the first time will include a separate position for a Commissioner on Immigration Matters.

This is due to the huge flow of immigrants from North Africa and the Middle East into the southern EU countries, said the new EC President Jean-Claude Juncker in an interview for Belgian media, quoted by the bTV national channel.

“The setting up of the commissioner on immigration is provoked by the need of common European policies on migration,” Juncker said.

Juncker, whose appointment must be approved by the European Parliament on July 16, must present the new 28 members of the European Commission by end of September.

Bron: Novinite

Britain and Europe still can’t save their marriage

At the European Parliament’s behest, and over the objections of U.K. Prime Minister David Cameron, the European Union’s governments have proposed Jean-Claude Juncker – a candidate national leaders don’t much admire, who stands for the kind of EU that a growing number of citizens don’t want – as next head of the European Commission.

The parliament has scored a notable victory – one that it may come to regret.

When it votes later this month to elect its own nominee, the parliament will be putting a “federalist” – meaning a supporter of more powerful EU bodies – in charge of the EU’s already strong executive branch. In addition, it will affirm an interpretation of the EU’s constitution that increases its own weight in the EU’s system of government.

In a previous column, I said that the parliament seemed likely to get its way on Juncker even though the EU’s treaties gave it only an advisory role. This was incorrect, as one reader pointed out. Under the current rules, national governments propose a candidate, taking elections to the EU parliament into account. The parliament then votes, and if the nominee fails to get majority support, governments must put forward another. Under the treaty, the parliament not only advises, but it also has a veto.

This arrangement can be understood in two ways. According to one view, national governments nominate and the parliament decides whether to confirm – much as a U.S. president nominates top officials and the Senate says yes or no. According to the other view, national governments are essentially bystanders. The parliament chooses, and governments facilitate.

One rule, two vastly different interpretations. The parliament asserted the second when it told governments whom to present for its approval, and the governments have just endorsed that understanding. The head of the commission is no longer a bureaucrat chosen by consensus of elected national leaders. Henceforth the job is expressly political, and incumbents will claim a democratic mandate – one that most of Europe’s voters didn’t know they were granting.

Perhaps you’re wondering, how can a mandate that voters don’t know they’re granting be a mandate? That kind of question comes up a lot in the EU. The Financial Times rightly calls it “a historic shift of power.” It’s a big step from a Europe of nation-states to a European state. Why then might the winner come to regret it? Because it’s such a compelling instance of the pathology that could split the union apart.

Lees dit artikel van Clive Crook verder op Bloomberg

Respectloos! Wat komt hij hier eigenlijk doen?

Door Marc Peeperkorn

Op het moment dat dinsdag de eerste tonen van de EU-hymne Ode an die Freude in de plenaire zaal van het Europees Parlement klinken, draaien Nigel Farage en zijn Britse anti-Europese partijgenoten hun rug naar het klassieke strijkje. Minutenlang turen ze demonstratief naar buiten. En naar de eurosceptische concurrentie van PVV en Front National die gewoon is blijven zitten.

De eerste vergaderdag van het nieuwe Europees Parlement begint dus met enige ophef. ‘Respectloos’, noemt CDA-europarlementariër Annie Schreijer-Pierik de actie van Farages UKIP. ‘De hymne is een eerbetoon aan de Europese waarden. Je keert je rug toch ook niet naar het Wilhelmus?’ Ook haar PvdA-collega Agnes Jongerius kan weinig sympathie opbrengen voor Farage. ‘Ik zou de actie niet verzonnen hebben. Je omdraaien is het debat doodslaan. Wat komt hij hier eigenlijk doen?’

Het was geen afwijzing van Beethovens beroemde Negende Symfonie, bezweert de glimlachende UKIP-leider na afloop van de openingsceremonie. ‘De muziek is echt prachtig en het werd ook uitstekend gespeeld. Maar het stuk is gekaapt door de Europese elite. En hun Europa is niet het onze, zoals u weet. Vandaar ons waardig protest.’

Een dag eerder, bij het hijsen van de nationale vlaggen op het parlementsplein, zetten Farage en zijn mannen God Save the Queen in, het Britse volkslied, om de Europese hymne te overstemmen.

De actie van Farage tekent de gewijzigde verhoudingen in het Europees Parlement waar eurosceptici meer zetels dan ooit hebben. ‘Het parlement wordt levendiger’, belooft Farage. Maar of er echt iets verandert? ‘Nee’, erkent de Brit. ‘Ruim tweederde van de zetels is in handen van pro-Europese partijen. Dat is, ook voor ons, een realiteit. Het wordt business as usual.’

Bron: De Volkskrant van 2 juli 2014

Over rente, groei en complexe producten

De financiële wereld overschat zichzelf, is teveel gericht op korte termijn winstbejag en snapt niet de rol die rente speelt in een economie.

Natuurlijk is dit ietwat gechargeerd, maar ik moet helaas vaststellen dat mensen met echt inzicht in de samenhang van de verschillende determinanten in de financieel-economische wereld dun gezaaid zijn. De financiële wereld werd eind 2007, begin 2008 verrast door de financiële crisis in Amerika. Slechts een enkeling had daarvoor gewaarschuwd. Het is tekenend dat men dus niet wist waar men mee bezig was. Ook centrale banken niet, als toezichthouder op de sector. En vijf jaar eurocrisisen verder heeft men nog niets geleerd in de sector. Alles gaat gewoon op oude voet verder, terwijl er toch vele redenen tot grote zorg zijn.

In een eerdere bijdrage, waarin ik de toespraak van de general manager van de BIS besprak, heb ik gewezen op de risico’s die een langdurig (te) lage rente heeft op de economische groei. Ik heb gewezen op het groeivertragende aspect van de enorme wereldwijde schuldenberg; op de ongewenstheid van ongebreidelde goedkope geldverruiming; op het gebrekkige risicomanagement bij de bancaire sector als geheel. En tot slot heb ik gewezen op de onwenselijkheid van oneigenlijk gebruik van complexe financiële producten. Oneigenlijk in die zin, dat er niet primair een reëel economisch doel mee wordt gediend, maar een speculatief doel (lees: winstmaximalisatie van de emittent). In mijn column van kwart voor zes vanavond ga ik dieper op deze materie in, maar ik kan nu alvast verklappen, dat er een halt moet worden toegeroepen aan de ongebreidelde groei van complexe derivaten, omdat zij de economie ernstige schade toebrengen.

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

Bankrun Bulgarije of geopolitieke strijd om de macht?

Hoe zit het eigenlijk met die ‘bankrun’, vorige week in Bulgarije? Een handigheidje om de EU € 1,7 miljard afhandig te maken of is er meer aan de hand?

Via vaste DDS-lezer Maarten, die zelf in de Bulgaarse hoofdstad Sofia woont en dus kan putten uit waarnemingen uit eerste hand, is er een geopolitieke strijd gaande tussen de VS en de EU aan de éne, en Rusland aan de andere kant. Die geopolitieke strijd gaat om (toekomstige) olie en gasleveranties vanuit Rusland via de aan te leggen ‘South Stream’ en dus indirect om de macht en controle over Bulgarije. Volgens Maarten gaat het om de vraag wie er de baas gaat zijn over Bulgarije: Brussel of Moskou. Mijn allereerste reactie hierop is: en de Bulgaren zelf dan? Horen die niet de baas te zijn over hun eigen land? Naïeve gedachte natuurlijk, want in dit straatarme en (dus) door-en-door corrupte land is altijd diegene de baas, die over de diepste zakken beschikt. Zo functioneert dat daar al sinds mensenheugenis.

Om een lang en ingewikkeld verhaal kort te maken: er zou helemaal geen sprake zijn geweest van een echte bankrun, maar van een bewust uitgelokte. Met als achtergrond de strijd om de politieke macht in het corrupte land, die vervolgens haar ziel verkoopt aan de hoogste bieder: de EU of Rusland.

Lees dit artikel door Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard