Greece is being destroyed by ‘respectable’ fanatics

The EU, which boasts that solidarity is its founding principle, is forcing Greece into destitution and chaos.

Greek democracy is being destroyed. Not by soldiers marching with insane slogans on their lips about the inevitable triumph of the German master race, international proletariat or global jihad, but by moderate men and women who think themselves immune to ideological frenzy. Greece’s enemies are novel, but no less frightening for that: extremists from the centre ground; the respectable running riot.

Which ever way you cut it, Greece can’t win. The EU “bailout” cannot perform the first function of a rescue and save the sufferer from suffering. The Germans, with Dutch and Finnish assistance, are pushing Greece into a death spiral. The EU demands that Greece cuts 150,000 public jobs over three years – the equivalent in terms of population of our government taking 800,000 jobs from the UK public sector. Greek politicians must also accept without a quibble a 22% cut in the minimum wage and further reductions in the welfare state.

Greece is in permanent recession. The economy shrank by 7% in the three months to December 2011. Tens of thousands of family businesses have gone bust. Europe is now offering to revive Greece by impoverishing it; to heal it by harming it. As Tacitus said of the Roman legions’ earlier attempt to impose a European union: “They make a desert and call it peace.”

Whether Greek society can stand the pressure remains an open question. The parties of the far left and right are flourishing in the polls as the public comes to see its centrist politicians as traitors for trying to appease a hostile EU. Once the Grecian fringe was reserved for the unhinged. The last time I asked Liana Kanelli, spokeswoman for the Greek Communist party, about her country’s crisis, she flew off into a rage about how the 1999 Nato intervention to stop Serb nationalists slaughtering Kosovo Muslims was an imperialist plot to extend capitalism into the Balkans. Nothing I could say could wake her from her land of make-believe and return her to the subject at hand.

Her fellow citizens no longer see Kanelli and her kind as dangerous fools, however. Because they oppose the EU, cranks from the left and racists from the right now make more sense to Greeks than their mainstream politicians. The parallels with the 1930s are too obvious to labour.

Whatever the political consequences, every sensible financial commentator understands that the Greek economy can take no more. The “bailout” will merely push it deeper into the mire. The EU’s terms do not begin to match the altruism the United States showed to the defeated Germans after 1945. America did not pauperise West Germans as many in France and indeed Washington wanted. America guaranteed their security, then gave them loans from the Marshall Plan that allowed the West German economic miracle to begin. Greece has invaded no one and committed no crimes against humanity. Yet the EU, which boasts that solidarity is its founding principle, is forcing it into destitution and chaos.

The alternative to bowing to the demands of their German overlords is not noticeably better. If Greece were to leave the euro, there would be hundreds of thousands, maybe millions, of law suits, as parties argued whether contracts should be honoured in the old or new currency. Hyper-inflation might set in. The European banking system might collapse. As William Hague says, the euro is a burning building with no exits.

Lees dit artikel van Nick Cohen verder op The Guardian

Europa

Weinig onderwerpen leiden de laatste jaren tot zulke heftige debatten als Europa. In een land dat tientallen jaren als zeer pro-Europees bekendstond, zijn de scepsis en de argwaan over de EU sinds de eeuwwisseling ieder jaar verder toegenomen. Wat is er fout gegaan?

Organisaties hebben de natuurlijke neiging te groeien en steeds verder uit te dijen. Dat geldt voor de Hema, dat maar winkels blijft openen terwijl de omzet per winkel voortdurend daalt, dat gold ooit voor Philips, dat inmiddels zijn lessen heeft geleerd, dat geldt voor instituties en dus ook voor de EU. Wie in het centrum van de macht zit, wil altijd meer. Meer landen bij de EU, meer regels, meer economische integratie. Het eind is een politieke unie, die buiten het Europese establishment verder niemand wil. Terwijl Schotten uit het Verenigd Koninkrijk willen treden, Catalonië een referendum over onafhankelijkheid van Spanje wil, het voormalige Zuid-Tirol niets meer met Rome te maken wil hebben en de Vlamingen en Walen elkaar allang niet meer velen, dromen eurofielen over een federaal Europa. Hoe langer je in Brussel zit, hoe verder je kennelijk van de realiteit af komt.

De EU heeft zich overtild. De eerste fout was de introductie van de euro en dan vooral de beslissing over de landen die tot de eurozone mochten toetreden. De Europa-econoom Barry Eichengreen noemt de euro ‘een historische vergissing.’ Ja, en ook een kostbare vergissing. Terwijl de wereldeconomie na de crisis van 2009 herstelde en snel de eerdere verliezen weer had ingelopen, belandde Europa in de eurocrisis van 2011, die met reden zo heette. De werkloosheid in de eurozone is nu 11,9%, de hoogste van enig economisch blok in de ontwikkelde wereld. Wie nu nog wil beweren dat de euro ons economisch voordeel heeft gebracht, moet wel blind zijn voor de feiten. Landen die zo verschillend zijn als de noordelijke en zuidelijke landen van de EU, horen niet in één muntunie. De zwakke landen zitten permanent met een te dure valuta opgescheept. In feite hebben de zuidelijke landen nu de Duitse mark als munt. Dat is op termijn onhoudbaar.

De tweede fout was de uitbreiding van de EU in 2004 en 2007 met twaalf nieuwe lidstaten, waaronder negen voormalige Oostbloklanden. Die beslissing was, zoals zovele in Europa, politiek gedreven, maar economisch buitengewoon onverstandig. Wie economisch sterke en economisch heel zwakke (en bovendien vaak corrupte) landen bij elkaar stopt, vraagt om problemen. Arme landen willen zich altijd graag bij rijke landen aansluiten, want de subsidiestromen komen hun kant op en ze mogen meepraten over ’nog meer Europa’.

De claim dat de EU Nederland ‘honderden miljarden’ bracht, zoals onlangs twee vooraanstaande Nederlanders in een krant beweerden, is grotesk. Eurofilie is kennelijk een ziekte die het gebruik van het gezonde verstand in de weg staat. De juiste claim is dat Nederland, net als ieder land in de wereld, geprofiteerd heeft van het klimaat van vrijhandel na de Tweede Wereldoorlog. De Europese zaak zou er sterk bij gebaat zijn als we nou eens ophouden met overdrijven.

Deze column van Jaap van Duijn was te lezen in De Telegraaf van 17 mei 2014