Denkt er nog iemand aan de banken?

Het zijn nog maar kleine berichtjes die er verschijnen over de banken in Europa. Alsof er eigenlijk niets meer aan de hand is, worden maatregelen die een herhaling van de financiële crisis uit de afgelopen jaren hadden moeten voorkomen, verzacht of soms zelfs helemaal niet uitgevoerd. De eurofielen hebben hun ‘bankenunie’. Kennelijk is het nu minder belangrijk wat die bankenunie doet, dan dat zij er is. Het is precies waar we voor waarschuwden: Europees bankentoezicht is niet automatisch beter toezicht.

Het was maar een klein berichtje in het Financiële Dagblad van afgelopen vrijdag: de splitsing van banken is onzeker. We herinneren ons allemaal nog de banken die te groot waren om te vallen (‘too big to fail’) en die daarom met belastinggeld gered moesten worden. Eén van de antwoorden om dit in de toekomst te voorkomen was de splitsing van banken in risicovolle onderdelen die hun eigen broek moesten gaan ophouden en in onderdelen die zich uitsluitend nog bezig zouden gaan houden met normale bankactiviteiten (betalen, lenen, sparen). Hoewel de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk dergelijke maatregelen al hebben ingevoerd, bleef de bankenlobby zich in Brussel hiertegen verzetten. Kennelijk met succes, want de bevoegde Eurocommissaris, de Brit Hill, heeft nu aangekondigd dat hij het voorstel van zijn voorganger voor een vorm van splitsing van bankactiviteiten intrekt als er niet snel overeenstemming over komt. Voor Nederland is dit een hele belangrijke maatregel, omdat onze banken relatief groot zijn voor onze economie. Als er in de toekomst weer wat fout gaat met bijvoorbeeld de ING Bank, dan gaat ons dat geheid geld kosten.

Nu zou de bankenunie ons gerust moeten stellen, want er is bijvoorbeeld een fonds opgericht waarin de banken geld moeten storten dat moet helpen banken te redden, indien nodig. Klein probleempje: het fonds is bij lange na niet genoeg om grote banken te redden wanneer er bijvoorbeeld opnieuw onrust ontstaat op de financiële markten. En dus wordt de redding van grote banken alsnog een zaak van ons allemaal.

Lees deze column van Dennis de Jong verder op EUKnowhow

#ephearings2014: Lukt het de media om achter de coulissen te kijken?

De komende twee weken vinden in het Europees Parlement de hoorzittingen plaats van de kandidaat-Eurocommissarissen. In de media zul je vooral horen over de kandidaten die het moeilijk krijgen, zoals de Spanjaard Cañete die verantwoordelijk moet worden voor het klimaat- en energiebeleid, maar tot over zijn oren zelf in de olie zat, althans wat aandelenpakketten betreft. Wat je niet snel hoort, is wat er in de wandelgangen gebeurt. Zaken die daar gedaan worden, zijn voor de toekomst minstens zo belangrijk.

Binnen de politieke groepen in het Europees Parlement worden ware veldslagen geleverd. Wie mag namens de groep een vraag stellen? Waar zetten we met onze vragen op in? Binnen Verenigd Links, dat een los verband van nationale partijen is, kunnen we zelf onze vragen bedenken, maar ook bij ons is er een gevecht om de minuten spreektijd die de politieke groep krijgt toegewezen. Binnen andere groepen is er een nog strakkere coördinatie. De hoorzittingen bieden dan ook een goed inzicht in de vraag: welke Europarlementariërs doen ertoe (de vragenstellers zijn belangrijker dan de ‘backbenchers’) en wat zijn de prioritaire onderwerpen voor de groepen?

Minder transparant zijn de afspraken die je met de kandidaten kunt maken nog voordat de hoorzittingen zijn begonnen.

Lees deze column door Dennis de Jong verder bij de SP

Bijna vakantie, dus kans op nieuwe euro-onrust

Nog twee weken en dan gaat het Europees Parlement op reces. In de afgelopen jaren werd werd het vaak juist tijdens het reces onrustig rondom de euro. Dat zou dit jaar zomaar weer eens het geval kunnen zijn. De crisis bij de Portugese bank Espirito Santo lijkt een eerste voorteken. Zoals we vanuit de SP al jaren betogen: de schijnbare rust rondom de euro is bedrieglijk. Er broeit nog van alles. Ik houd mobiel en internet tijdens het zomerreces in ieder geval onder handbereik.

De Banco Espirito Santo is geen hele grote bank en het feit dat deze bank nu in de problemen is gekomen, zou op zich geen grote gevolgen hoeven te hebben. Toch is de rente op Portugal’s lange-termijn leningen gestegen en daalden de koersen op de Portugese beurs met zo’n 4%. Veel ogen van financiële instellingen zijn dan ook gericht op Portugal. Als het immers in Portugal mis gaat, heeft dat al snel een kettingreactie richting andere zwakke eurolanden.

Het feit dat de crisis bij één, niet eens grote bank zo’n effect kan hebben, kan worden verklaard door de onevenwichtigheid in de Portugese economie als geheel. Klom de Portugese economie vorig jaar althans wat groeicijfers betreft, nog een beetje uit het dal, dit jaar is er weer sprake van krimp. De Portugese overheidsschuld staat inmiddels op 129% van het BBP (ter vergelijking: de Europese ‘norm’ is 60%). Dat betekent dat de Portugese regering in moeilijkheden komt, als het op z’n eentje een bank moet redden.

Lees deze column van Dennis de Jong verder op de SP