Burger windt zich op over eenzijdige berichtgeving in ED

Of in de media en politiek nu sprake is van een innige perverse omhelzing, een homogene soort of ghettovorming, goed voor de democratie is het allerminst.

De afgelopen dagen heb ik in het ED meerdere artikelen gelezen over het associatieverdrag met Oekraïne. Opvallend in deze artikelen is dat ze allemaal pleiten vóór het verdrag en daarmee heeft het ED zich in mijn ogen – bewust? – gedefinieerd als boodschapper van de ja-stemmers.

Wat erg opvalt in de artikelen is dat ze volledig voorbij gaan aan de terechte grote bezwaren van de nee-stemmers, want over de redenen voor die bezwaren wordt met geen woord gerept. Zo vinden de economen Fred Pallada en Rob Rühl (ED Opinie 17 maart) dat GeenPeil vooral protesteert tegen Brussel. En ja, dat is zo. GeenPeil neemt duidelijk stelling tegen de ongebreidelde en gevaarlijke uitbreidingsdrang van Brussel, want dat is waar dit verdrag op termijn onherroepelijk toe gaat leiden.

Premier Mark Rutte, die eerder al diverse door hem met stelligheid gedane verkiezingsbeloften heeft moeten breken, beweert nu net zo stellig dat Oekraïne geen lid zal worden van de EU. Maar Herman van Rompuy zei jaren geleden al dat Oekraïne op termijn zal toetreden.

Volgens Pallada en Rühl zal een ‘nee’ tegen het verdrag verwarring wekken in binnen- en buitenland. Verder stellen ze dat het associatieverdrag Oekraïne gunstige economische perspectieven zal bieden. Dat kan best zo zijn, maar nergens lees ik in hun artikel ook maar één letter over politieke én militaire integratie van Oekraïne, hoewel dat – meerdere keren zelfs – in het verdrag letterlijk wordt benoemd. En laat dat nou net dé reden zijn waarom veel mensen tegen het verdrag zijn. Een verdrag dat aan de burgers wordt verkocht als een handelsverdrag, maar dat véél meer is dan alleen dat.

In een ander artikel – van de hand van verslaggever Bob van Huët (ED 16 maart) – wordt de Amerikaanse geostrateeg en schrijver Robert Kaplan aangehaald die het heeft over een tweede Koude Oorlog. De schuld daarvoor zou volgens Kaplan de Russische president bij Vladimir Poetin zou liggen. Een nee-stem zou volgens Kaplan de Russen in de kaart spelen. Laat ik voorop stellen dat ik geen fan ben van Poetin en zijn kliek, maar laten we wel even eerlijk blijven. Waarom speelt Poetin het spel zoals hij het speelt? Gewoon omdat het Westen alle in 1990 gemaakte afspraken over gebiedsuitbreiding met voeten treedt, telkens opnieuw. Is het dan gek dat Poetin zich verweert? Niet Poetin drijft een wig tussen Oekraïne en het Westen, zoals Van Huët schrijft, nee het Westen drijft Rusland steeds verder in het nauw!

En dan het artikel van de hand van Hanneke Keultjes en Hans van Soest (ED 19 maart). Zij hebben een andere voorstander van het verdrag, minister Bert Koenders van Buitenlandse Zaken, geïnterviewd, maar ze hebben geen enkele vraag gesteld over het feit dat het verdrag letterlijk spreekt over militaire samenwerking. Wat moet militaire samenwerking in een handelsverdrag? Nee, daar mag niet naar gevraagd worden, want dan valt het ja-kamp door de mand. Jammer, een gemiste kans maar misschien hebben ze het verdrag niet eens gelezen.

Ik hoop van harte dat de Nederlandse burgers op tijd in de gaten krijgen dat ze zand in de ogen wordt gestrooid, want dit verdrag gaat véél verder dan alleen maar het bevorderen van wederzijdse handel. Het verdrag gaat wel degelijk óók over politieke en militaire samenwerking en over toekomstige toetreding tot de EU. Formeel treedt Oekraïne met dit verdrag (nog) niet toe tot de EU, maar praktisch hoort het land, dat met Rusland in oorlog is, er straks helemaal bij.

Ik heb niets tegen een goede handelsrelatie met Oekraïne maar de eurofiele politici in Den Haag en Brussel gaat niets te ver in hun uitbreidingsdrang. De doden van vlucht MH17 zijn de eerste onschuldige slachtoffers van hun roekeloze machtsspel.

M. van den Heuvel
Hapert

Bron: Eindhovens Dagblad

Nieuwe premier Oekraïne is oligarchenvriend

President Porosjenko heeft weinig te vrezen van Volodimir Grojsman, die waarschijnlijk premier wordt. De twee hebben nauwe banden. Of dat het Oekraïense wantrouwen jegens politici wegneemt, is sterk de vraag.

Na maanden van politiek geharrewar krijgt Oekraïne de komende dagen waarschijnlijk een nieuwe premier: Volodimir Grojsman, momenteel nog voorzitter van het Oekraïense parlement. Grojsman moet het overnemen van premier Arseni Jatsenjoek, wiens populariteit tot het nulpunt is gedaald wegens de toenemende armoede en het uitblijven van ingrijpende hervormingen.

Het aantreden van Grojsman moet een einde maken aan de voortdurende ruzies tussen Jatsenjoek en president Porosjenko, waardoor de regering meer en meer verlamd raakte en het vertrouwen van de buitenlandse geldschieters begon te verliezen. Maar de eerste reacties in Kiev op het nieuws dat Grojsman waarschijnlijk de post van premier krijgt, getuigden niet van veel vertrouwen. ‘Grojsman zou tien jaar geleden een goede premier zijn geweest’, reageerde de Oekraïense parlementariër en anticorruptie-activist Sergi Lesjtsjenko.

Grojsman beloofde vrijdag vaart te zetten achter de door het Internationaal Monetair Fonds geëiste hervormingen. Als bewijs daarvoor kondigde hij aan dat hij de voormalige Slowaakse minister van Financiën Ivan Miklos, die in eigen land veel succes had met zijn hervormingen, in zijn kabinet zal opnemen. Maar de scepsis blijft groot.

‘Grojsman zit in de zak van president Porosjenko,’ zegt Anatoli Oktysjoek van het International Centre for Policy Studies in Kiev. De 38-jarige Grojsman was burgemeester van Vinnitsja, waar het hoofdkwartier is gevestigd van Porosjenko’s snoep- en chocoladeconcern Roshen. Als burgemeester van Vinnitsja bouwde Grojsman een goede reputatie op, maar volgens Oktysjoek zou zijn benoeming geen goed nieuws zijn voor Oekraïne’s westerse geldschieters. ‘Het voordeel is dat er nu een einde komt aan het eindeloze wantrouwen tussen president en premier, maar Grojsman heeft te nauwe banden met Porosjenko en andere oligarchen’, zegt hij.

Twee jaar na de revolutie op Maidan zijn de Oekraïners diep teleurgesteld in hun nieuwe regering. ‘Het wordt alleen maar slechter. De economie holt achteruit, terwijl de prijzen alleen maar stijgen. Het gemiddelde pensioen bedraagt 1.200 hryvnia oftewel 40 euro per maand. Daar kun je niet eens de huur en andere vaste kosten van betalen’, zegt Oleksi Lazarenko (62), een voormalige politieagent die nu zijn brood verdient als taxichauffeur. ‘We dachten dat Maidan een einde zou maken aan de almacht van de oligarchen, maar ze zitten er allemaal nog steeds.

Tegenover het regeringsgebouw in Kiev hangen al weken enorme banieren waarop een nieuwe partij, de ‘Partij van de Gewone Mensen’, aandringt op het aftreden van de premier. ‘Een Oekraïne zonder Jatsenjoek!’, staat op een van de banieren te lezen. Maar ook deze nieuwe, populistische partij is een verlengstuk van een oligarch: de rijke zakenman Dmitro Firtasj, die vanuit zijn ballingsoord Oostenrijk zijn aanzienlijke zakelijke belangen probeert veilig te stellen.

‘Het probleem is dat je in Oekraïne eigenlijk geen echte politieke partijen met een ideologie of een programma hebt’, zegt Oktysjoek. ‘Het zijn allemaal partijen die in handen zijn van oligarchen. Bovendien zijn de staatsinstellingen zwak en staan ze ten dienste van de heersende partij. Iedere leider hier wil een soort secretaris-generaal zijn, zoals vroeger de leider van de communistische partij.’ Volgens hem voelen Porosjenko en de andere politieke kopstukken zich wel thuis in het huidige systeem. ‘Hier hebben ze twintig jaar aan gebouwd, dus waarom zouden ze het afbreken?’

Lees het hele artikel op de Volkskrant via Blendle

Ja-kamp referendum komt niet verder dan bangmakerij

Wat mede-initiatiefnemer Bart Nijman van Geenpeil betreft gaat het referendum van 6 april niet zozeer over het associatieverdrag tussen de Europese Unie en Oekraïne, maar meer over de toekomst van de EU en de staat van de Nederlandse democratie.

“Bij een ‘nee’ bepaalt het kabinet wat de democratie in Nederland nog waard is”, zegt Nijman in een uitgebreid interview met NU.nl waarin hij verklaart waarom hij dit referendum op touwen heeft gezet en wat hij hoopt te bereiken.

Dit associatieverdrag draait om handel en levert Nederland geld op. Wat is daar mis mee?
“Dat is wat de voorstanders zeggen, maar dat is slechts deels waar. Het gaat ook over verregaande politieke en militaire samenwerking. Bovendien is er geen associatieverdrag nodig om handel te drijven, daar kan de Europese Unie gewoon een handelsverdrag voor afsluiten.”

“Als je verder bladert in dat associatieverdrag, dan kom je artikelen tegen over politieke integratie; over normen die wij in de EU hoog in het vaandel hebben staan zoals homorechten. In artikel 10 staan afspraken over hoe Oekraïne haar Russische wapentuig ter zijner tijd moet vervangen voor Europees materieel.”

Minister Koenders (Buitenlandse Zaken) erkende vorige week in een interview met NU.nl dat dit wel degelijk meer is dan een handelsverdrag. Het associatieverdrag sluit de EU met Oekraïne om de Oekraïners te helpen om de rechtstaat op orde te krijgen, om corruptie te bestrijden en om minderheden zoals LHBT’ers te emanciperen.
“Er is in november in het Oekraïens parlement gestemd over een homo-wet die regelde dat homo’s ook mochten werken, die mochten dat dus kennelijk nog niet. Dat kostte drie stemrondes voordat het werd aangenomen met als reden: stem nou voor, want de EU wil dat zo graag. Uiteindelijk leggen ze de rechten van homo’s alleen maar vast omdat iemand anders daarom vraagt, niet omdat ze het zelf willen. Het is geen emancipatie die vanuit dat land zelf komt.”

Wat is er mis met het gegeven dat de EU er kennelijk voor kan zorgen dat de rechten van minderheden gerespecteerd worden? In het zuiden van Amerika wilden de slavenhouders ook niet af van de slavernij, maar werd hen dat opgelegd omdat dat the right thing to do was.
“Ook daar brak destijds oorlog over uit.”

Maar wel voor de goede zaak.
“Het duurde vervolgens wel decennia voordat de slavernij werd afgeschaft en nog steeds worden de zwarte Amerikanen daar niet door iedereen als volwaardig gezien.”

Wat is er dan mis met die strijd voor gelijke rechten?
“De strijd is zeker goed. Het verbeteren van je land en versterken van je democratie zijn prijzenswaardige idealen. Het punt is alleen dat niet iedereen in Oekraïne dat zo ziet. Die emancipatie dwing je namelijk niet af met regels op een stukje papier. Dat moet uit de bevolking zelf komen.”

Lees verder op Nu.nl

Oekraïne verkoopt miljoenen hectare land aan multinationals

President Poroshenko ziet heil in grootschalige landbouw door multinationals. Hij sloot in 2014 overeenkomsten met de Wereldbank (WB) en het Internationaal Monetair Fonds (IMF), die het investeringsklimaat in het land aantrekkelijker moeten maken. Maar volgens critici leveren die investeringen weinig op voor de lokale bevolking.

Vooral de landbouwsector is ingrijpend aan het veranderen. De voorbije tien jaar breidden buitenlandse investeerders en commerciële landbouwbedrijven hun eigendommen en invloed in het land gestaag uit. Ze zijn geïnteresseerd in de enorme oppervlakte vruchtbaar land in Oekraïne, maar zagen de bureaucratie, de corruptie en de erfenis van het communisme (dat landverkoop verbiedt) lange tijd als grote hindernissen.

Landbouw is vandaag goed voor 10 procent van het bruto nationaal product van Oekraïne. De export steeg, volgens cijfers van het Centre for Eastern Studies, van 3,2 miljard euro in 2005 tot 13,3 miljard euro in 2012.

Volgens een rapport van het Amerikaanse Oakland Institute (OI), dat in juli 2014 verscheen, is sinds 2002 meer dan 1,6 miljoen hectare grond aan multinationals verkocht, waaronder meer dan 405.000 hectare aan een Luxemburgs bedrijf, 444.800 hectare aan investeerders uit Cyprus, 120.000 hectare aan een Frans bedrijf en 250.000 aan een Russisch. Ook China verkreeg onder het vorige Oekraïense regime een lap grond zo groot als België.

Michael Cox, directeur van de investeringsbank Piper Jaffray, verwees al naar Oekraïne als “de meest beloftevolle groeimarkt voor landbouwgigant Deere en zaadproducenten Monsanto en DuPont.” Een uitspraak die onderzoekers en ngo’s heeft gealarmeerd.

“De internationale financiële instellingen leggen structurele aanpassingsprogramma’s op aan Oekraïne”, zegt Anuradha Mital, directeur van OI. “Zoals onze ervaring in ontwikkelingslanden leert, zullen die ongetwijfeld leiden tot drastische bezuinigingen voor de bevolking en de armoede doen toenemen.”

Ook de vakbondskoepel International Trade Union Confederation (ITUC) is niet blij met het beleid van de internationale financiële instellingen. De organisatie heeft vooral kritiek op het initiatief Benchmarking the Business of Agriculture (BBA) van de Wereldbank, een proefproject rond investeringen in landbouw in tien landen, waaronder Oekraïne.

Volgens ITUC, die 176 miljoen leden vertegenwoordigt uit 161 landen, zorgt BBA er vooral voor dat multinationals minder belastingen moeten betalen en dat de arbeidsstandaarden in ontwikkelingslanden verlaagd worden om buitenlandse investeringen aan te trekken.

Eén van de auteurs van het OI-rapport, Frédéric Mousseau, onderschrijft dat. Hij zegt dat initiatieven zoals BBA vooral bestaan om de deuren van Oekraïne open te wrikken voor buitenlands kapitaal. Tot nu toe waren die gesloten door de socialistische traditie.

“Deze hervormingen zien er goed uit op papier, maar wanneer je goed kijkt, zie je dat ze gemaakt zijn om multinationals te bevoordelen ten opzichte van werknemers en kleine boeren”, zegt Mousseau.

“Dit beleid moet in de context gezien worden van de strijd tussen de VS en Rusland over Oekraïne, zegt Joel Kovel, een Amerikaanse academicus en auteur van meer dan twintig boeken over internationale politiek. “Geostrategische politiek en een neoliberaal beleid passen samen binnen een groter plan, waarbij Amerika dominantie wil over het meest oostelijke stuk van Europa, en zo haar beleid voortzet om Rusland te omsingelen.”

Bron: Mondiaal Nieuws

Verpleegkundige in NL betaalt 16x zoveel belasting als Oekraïense miljardair

Nog een keer over de jaarrekening van Yuriy Kosiuk, regerend kampioen kippen martelen van Oekraïne. Door het associatieverdrag gaan de grenzen met dit land open en verdwijnen handelsbelemmeringen langzaamaan. Dat zou volgens de voorstanders van het verdrag enorm veel handelsvoordelen opleveren, maar helaas zijn de cijfers en feiten die onze regering oplepelt, compleet gefingeerd.

Daarnaast treedt er nog een vervelend effect op. Oekraïne kent een ander belastingsysteem voor inkomsten uit landbouw, dat nog uit de tijd van de Sovjet-Unie stamt. In plaats van belasting op de daadwerkelijke, gemeten winst over afgelopen jaar, kent het land zoiets als een Fixed Agricultural Tax (FAT). Vroeger betaalden de landbouwcorporaties, de zogeheten kolchozen en sovchozen, een vergoeding aan de staat voor het gebruik van het land.

Deze vergoeding is afhankelijk van de waarde van de gebruikte grond, die weer toeneemt met bijvoorbeeld de grootte ervan. In de Sovjet-Unie hechtte men vooral waarde aan het principe dat de grond een gemeenschappelijk goed was dat voor productie gebruikt werd. Om de daadwerkelijke winst te belasten moest deze gemeten worden en dat is iets wat een overheid natuurlijk niet doet, als die internationaal het socialisme wil uitdragen. Dit systeem is nog niet echt aangepast, Oekraïne vraagt landbouwers een beetje pacht over de grond en meer niet. Een Nederlandse ondernemer betaalt echter 25 procent winstbelasting. FAT bedraagt meestal een enkel procentje. Deze tabel komt uit een brochure van Deloitte, die investeerders uitnodigt om vooral megastallen in Oekraïne te komen stapelen: exportwinsten worden nauwelijks belast, dankzij een Vijfjarenplan van Stalin uit 1928. Oekraïne is ook niet in staat, vooralsnog, om op te treden tegen de fiscale leegloop van het land. In plaats van dat we dat probleem aanpakken, promoten bedrijven als Deloitte het gebruik ervan kennelijk en dat is één van de redenen waarom gewone mensen in het Slavische land zo arm zijn.

Lees verder op 925

Verraad Oekraïne niet en stem tegen het associatieverdrag

Als Oekraïense expat in Den Haag volg ik het debat over het referendum van 6 april met grote interesse. En ik ben werkelijk verbijsterd over de schier eindeloze stroom leugens en propaganda die over de Nederlanders wordt uitgestort. Het lijkt wel alsof jullie media filialen zijn van het ministerie van informatie van Kiev! Neem de opschepperij over ‘handelsbetrekkingen’. Die zouden wel 400 miljoen euro gaan bedragen. Waarom zegt niemand erbij dat de Nederlandse export naar Oekraïne vóór het associatie-akkoord, meer dan 1 miljard dollar bedroeg? Tegelijkertijd bedroeg het handelsverkeer tussen Rusland en Nederland vóór de Oekraïense crisis meer dan 70 miljard! Als we de waarde van de overeenkomst in zakelijke voordelen gaan meten kunt u deze cijfers met elkaar vergelijken.

Ook werd de Oekraïense parlementariër Sergej Leshchenko onlangs prominent in de Nederlandse media opgevoerd. Hij beweerde dat het nieuwe Oekraïne grote successen heeft bereikt op het gebied van corruptiebestrijding, rechten voor LGBT’s en in hervorming van het politie-apparaat. Maar op de dag dat Leschenko deze grote overwinningen in de strijd tegen corruptie aan de Nederlanders presenteerde, verscheen hij ook in het Oekraïense parlement, en trad hij op in alle Oekraïense tv-programma’s om uit te leggen dat Oekraïne door een corrupte regering, een corrupt parlement, een corrupte presidentiële administratie en door corrupte oligarchen wordt bestuurd! Uitgerekend déze parlementariër – die mooi weer speelde richting Nederland – vertelde aan de Oekraïners hoe parlementariërs worden afgekocht (met een functie in de presidentiële staf). Een overgrote meerderheid van het parlement heeft vervolgens de anti-corruptieprogramma’s van de Oekraïense overheid veroordeeld. Het ging volgens hen om een ‘imitatie van hervormingen’: niets anders dan window dressing om de Europeanen om de tuin te leiden.

Lees dit artikel van Vladimir Kornilov verder op TPO