De ECB is een pure bankenlobby

De kritiek in Duitsland op de plannen van de Europese Centrale Bank (ECB) om schuldpapieren bij de banken te gaan opkopen, zwelt steeds verder aan. Critici zijn bang dat de ECB door het opkoopprogramma teveel risico’s neemt en eventuele verliezen op het bordje van de belastingbetaler legt.

De ECB wil vanaf medio oktober door onderpand gedekte obligaties opkopen en later dit kwartaal ook herverpakte leningen. Het programma zal 2 jaar duren. Door schuldpapier op te kopen bij banken wil de ECB de kredietverlening aanjagen en daarmee de binnenlandse vraag in de eurolanden een impuls geven. ‘De kredietverlening aanjagen en daarmee de binnenlandse vraag in de eurolanden een impuls geven’. Hoe vaak hebben we dat argument al niet van ECB-president Mario Draghi gehoord.

Sinds het uitbreken van de crisis in 2008 heeft de ECB 14 keer de rente verlaagd. Van 4,6 procent eind 2008 naar 0,05 procent in september van dit jaar. Telkens met dezelfde argumentatie ‘de kredietverlening aanjagen’. Het feit dat de ECB steeds datzelfde argument gebruikt om de renteverlagingen te rechtvaardigen is op zich al verbazingwekkend. Want als bij alle vorige keren die renteverlagingen niet hebben gewerkt, waarom dan elke keer opnieuw een renteverlaging? Dat de laatste twee renteverlagingen ook bedoeld waren om de inflatie aan te jagen is van secundair belang en lijkt een doekje voor het bloeden. Daar waren die renteverlagingen om enig effect te sorteren sowieso veel te klein voor.

Nu dus het opkopen van schuldpapieren door de ECB van verpakte risicovolle bedrijfsleningen, zogeheten Asset Backed Securities (ABS). Het totale bedrag dat daarmee gemoeid is bedraagt 1000 miljard euro. Daarmee zou het balanstotaal van de ECB weer op het niveau van 2012 uitkomen, namelijk 3000 miljard euro, toen de ECB schuldpapieren van zwakke landen heeft opgekocht. De risico’s van het opkopen van ABS schuldpapier komt uiteindelijk voor rekening van de belastingbetaler. Banken zullen in de rij staan om hun ABS-leningen aan de ECB te verkopen.

Lees verder op Citareg

Endocrination

Endocrination is de titel van een documentaire over lobbying rond endocriene disruptors. Dit zijn chemische stoffen die het hormonaal systeem van mens of dier kunnen uit evenwicht brengen, hormoonverstoorders dus, met mogelijk rampzalige gevolgen zoals misvormingen, vruchtbaarheidsproblemen en diverse kankers. Endocriene disruptors worden onder andere aangetroffen in pesticiden, detergenten, cosmetica en worden ook aangewend voor het maken van plastics. Hierdoor vindt men ze in voedselverpakkingen, speelgoed, thermisch papier, etc.

Dokters en wetenschappers zijn zich de voorbije decennia steeds meer bewust geworden dat deze hormoonverstoorders een zaak van publieke gezondheid zijn, en ook de politieke overheden zijn sindsdien met reglementering gaan optreden. Sinds 2009 is de Europese Commissie bezig met het opstellen van definities, normen, detectiemethodes met de bedoeling endocriene disruptors volledig te bannen.

Prima dus. Alleen stellen wetenschappers en NGO’s die zich met deze problematiek bezighouden vast dat de reglementering steeds meer gedicteerd wordt door bedrijfsbelangen. De Franse onafhankelijke journaliste Stéphane Horel deed hiernaar anderhalf jaar onderzoek, wat leidde tot deze documentaire.

Het directoraat-generaal Gezondheid van de Europese Commissie blijkt echter een heel ander doel na te streven dan de gezondheid van de Europeanen. Sterker nog: samen met het Europees Voedselveiligheidsagentschap (EFSA) en een aantal lidstaten probeert men een ‘ontsnappingsroute’ uit te stippelen, zodat de regels voor hormoonverstoorders door bedrijven omzeild kunnen worden. Een ander betrokken directoraat-generaal van de Commissie, dat voor milieuzaken, die niet van plan lijkt met de bedrijfslobby’s mee te spelen, wordt daarbij buiten spel gezet.

Lees verder op Ander Europa

30.000 lobbyists and counting: is Brussels under corporate sway?

From mobile phone charges to nations’ interests, these shadowy agitators are estimated to influence 75% of European legislation.

When the Polish MEP Róża Thun was elected five years ago, she thought the job would be fairly straightforward. She hadn’t reckoned with the lobbyists.

Take mobile phone charges. She saw the fact that EU citizens pay eye-watering sums in other EU states as an anomaly that needed fixing. But it wasn’t that simple. “We had telephone companies and lobbyists who started to invade us,” she recalls. “They obviously didn’t want to reduce roaming charges because it would hit them in the pocket.”

To stroll around the vast, ugly and permanent building site that is Brussels’ European district is to brush up against the power of the lobbies. Every office block, every glass and steel construction within a kilometre of the European commission, council and parliament is peopled by Europe’s biggest corporate names.

Thousands of companies, banks, law firms, PR consultancies and trade associations are there to bend ears and influence the regulations and laws that shape Europe’s single market, fix trade deals, and govern economic and commercial behaviour in a union of 507 million.

Lees verder op The Guardian

Is Europa wel opgewassen tegen het grootkapitaal?

Voorstanders van een Ander Europa zien in een sterkere EU het antwoord op de toenemende macht van het grootkapitaal. Maar de EU wordt niet voor niets Brussels Business genoemd: het is juist opgericht om de belangen van grote bedrijven te behartigen.

Door mondialisering zijn overheden niet langer in staat multinationals tot de orde te roepen. Niet alleen zijn zij soms groter dan staten (Shell heeft ongeveer dezelfde omvang als Griekenland), door liberalisering zijn zij ook steeds beter in staat om de vuist van de staat te ontwijken. Bonusplafonds? Dan gaan we naar Singapore! Hogere milieuheffingen? Dan gaan we naar de Verenigde Staten. Strengere regels voor tabaksreclame? Dan klagen wij u aan bij schimmige arbitragehoven. Correspondent Jesse Frederik schreef hier al eens over.

Verdere Europese integratie is volgens sommigen dan ook de enige manier om de doorgeschoten macht van multinationals aan banden te leggen: de Europese Unie als temmer van het grootzakelijke monster.

Het is duidelijk dat deze behoefte niet bij alle politieke partijen even sterk leeft. VVD, D66 en CDA zijn alle drie ongegeneerde cheerleaders van de ‘platte wereld’ van Thomas Friedman en hebben nauwelijks oog en oor voor de klachten van de zogenoemde ‘mondialiseringsverliezers.’ Schaalvergroting als hoogste goed – en als daarvoor meer Europese integratie nodig is dan zij het zo. Zolang zij er maar wat klein grut in de vorm van een kleinere Europese takenlijst voor terugkrijgen.

Meer oog voor de keerzijde van mondialisering en schaalvergroting vind je bij GroenLinks en de PvdA. GroenLinks wil milieuvervuiling bestrijden, China het hoofd bieden, roofzuchtige banken temmen, agressieve belastingontwijking aan banden leggen, pal staan voor mensenrechten en de internationale rechtsorde – allemaal zaken die de bewegingsvrijheden van het grootbedrijf beperken, dus geld kosten en daarom effectieve tegenmacht vereisen. En juist voor dat Andere Europa willen GroenLinks en haar Europese zusterpartijen het Europees Parlement gebruiken.

Lees deze column van Ewald Englenen verder op De Correspondent

EU organen en instituties zijn kwetsbaar voor corruptie

EU organen en instituties zijn kwetsbaar voor corruptie vanwege mazen in wetgeving en magere handhaving van regels met betrekking tot ethiek, transparantie en financieel toezicht. Dit is de belangrijkste conclusie die volgt uit het rapport dat op 24 april door de Anti-corruptie waakhond Transparency International is gepubliceerd.

“The EU institutions have done a lot to put their house in order in recent years but strong foundations are being undermined by complex rules, complacency, and a lack of follow up,” zei Carl Dolan, Directeur van het Europese kantoor van Transparency International.

Het EU Integriteit Systeem rapport is het eerste rapport over dit onderwerp dat over de breedte van 10 EU instituties is uitgevoerd, en het rapport komt op een gevoelig moment. Aan de vooravond van de verkiezingen van mei 2014 blijkt namelijk dat 70 procent van de Europeanen geloven dat corruptie voorkomt in de EU instituties.

In tegenstelling tot deze publieke perceptie, komt uit het TI rapport naar voren dat er een voldoende regels en beleid bestaan die een hoge standaard promoten met betrekking tot publieke diensten en verantwoordelijkheden van EU organen. Dit geldt zowel op het gebied van onderzoek van vermoedelijke fraude of misstanden, als de toegankelijkheid van het publiek tot documentatie en eventuele rechtsbescherming.

Niettemin bestaat er – evenals in de Nederlandse situatie bleek uit het NIS Rapport – aanzienlijk achterstallig onderhoud en zelfs gebreken. Zo zijn er geen verplichte regels met betrekking tot lobbyen en komt er steeds meer wetgeving tot stand achter gesloten deuren. Ook is er bij het handhaven van ethische regels ten aanzien van hogere beleidsmakers teveel focus op zelfregulering in plaats van onafhankelijke toetsing.

Lees verder op Transparency NL

Amerika is geen democratie meer

Een bescheiden groep van rijken en rijke organisaties maken de dienst uit in de Verenigde Staten. Dat meldt Welingelichte Kringen.

In een lijvige studie van onderzoekers van de Universiteit van Princeton ging van een groot aantal wetsontwerpen en besluiten na hoe ze waren genomen, wie er druk op hadden uitgeoefend en in wiens belang ze waren. Conclusie: de rijken maken de dienst uit. De onderzoekers namen 1800 wetten eb besluiten onder de loep, genomen in de afgelopen 15 jaar. In een groot aantal daarvan was rechtstreeks de hand te herkennen van lobbygroepen uit de rangen van de rijkste Amerikanen. De besluiten kwamen tot stand zonder dat de mening van de meerderheid van de Amerikaanse bevolking er enig invloed op heeft.

Het Hooggerechtshof heeft onlangs besloten dat belangengroepen vrijwel onbeperkt mogen bijdragen aan campagnes van politici. Dat zal de democratie verder uithollen.

Lees het bericht op Talking Points Memo