Plannen voor EU-leger worden geheim gehouden tot net na Brexit-referendum

Details of Brussels power grab buried until day after referendum. Federica Mogherini, head of foreign policy in the EU, has spent 18 months preparing a defence document for discussion by European leaders at a summit on June 28.

Steps towards creating a European army are being kept secret from British voters until the day after next month’s referendum.

The plans, drawn up by the EU’s foreign policy chief, foresee the development of new European military and operational structures, including a headquarters. They are supported by Germany and other countries as the first step towards an EU army.

Similar proposals were vetoed by Britain in 2011, although there are concerns that a loophole could allow nine states to group together and bypass opponents.

To prevent the policy paper leaking and derailing David Cameron’s campaign to keep Britain in the EU, the plans will not be sent to national governments until the day after Brittons vote. Until then the Global Strategy on Foreign and Security Policy can be read by only a small circle of EU political and security committee ambassadors, who must leave all their electronic devices outside a sealed room. They are allowed to take handwritten notes.

Federica Mogherini, head of foreign policy in the EU, has spent 18 months preparing a defence document for discussion by European leaders at a summit on June 28, the week after the referendum. The Times has seen extracts of the text in notes taken by diplomats. They emphasise that “security and defence is where as step of change is most urgent” in terms of how the EU functions.

The paper warns that “in turbulent times, we need a compass to navigate the waters of a faster-changing world” and urges the EU to create defence structures using mechanisms set out in the 2009 Lisbon treaty. These would be modelled on the EU’s Brussels-based diplomatic service.

Bron: The Times (betaalmuur)

Islamist terror, security and the Hobbesian question of order

Liberals often worry about the need to protect citizens from the state. Yet in the age of global terror, the risk posed by failed states is by far the greater danger.

Among the consequences of the atrocities in Paris – many of them impossible to foresee so soon after the terrible events – one seems reasonably clear. The state is returning to its primary function, which is the provision of security. If the SAS has been on the streets of London and Brussels under lockdown, these are more than responses to the prospect that further attacks may occur. What we are witnessing is the rediscovery of an essential truth: our freedoms are not free-standing absolutes but fragile constructions that remain intact only under the shelter of state power. The ideal liberal order that was supposedly emerging in Europe is history. The task of defending public safety has devolved to national governments – the only institutions with the ability to protect their citizens.

The progressive narrative in which freedom is advancing throughout the world has left liberal societies unaware of their fragility. Overthrowing despots in the name of freedom, we have ended up facing a situation in which our own freedom is at stake. According to the liberal catechism, freedom is a sacred value, indivisible and overriding, which cannot be compromised. Grandiose theories of human rights have asserted that stringent limitations on state power are a universal requirement of justice. That endemic anarchy can be a more intractable obstacle to civilised existence than many kinds of despotism has been disregarded and passed over as too disturbing to dwell on.

But one modern thinker understood that a strong state was the precondition of any civilised social order. With his long life spanning the English Civil War, Thomas Hobbes (1588-1679) was convinced that only government could provide security against sectarian strife. Anyone who wanted the amenities of “commodious living” had to submit to a sovereign power, authorised to do whatever was necessary to keep the peace. Otherwise, as Hobbes put it in a celebrated passage in his masterwork Leviathan (1651), there would be “no arts, no letters, no society, and, which is worst of all, continual fear and danger of violent death, and the life of man solitary, poor, nasty, brutish, and short”.

Hobbes has been criticised by liberals for neglecting the necessity of protection from the state – a need that was clear in the 20th century, when the worst crimes were the work of totalitarian regimes. But one need not accept all of Hobbes’s political theory, with its fictitious state of nature and social contract, to see that he captured some enduring realities that liberals have chosen to forget. The form of government – democratic or despotic, monarchical or republican – is less important than its capacity to deliver peace. At the present time, it is not the state but the weakness of the state that is the greater danger to freedom.

Consider the migrant crisis and how it is likely to develop in the aftermath of the Paris attacks. The first and most obvious ­reality is that the crisis has been driven by a flight from failed or failing states. The largest single category of migrants has come from Syria, which has been devastated by a many-sided civil war in which the West – along with its ally Saudi Arabia and other Gulf states – has intervened with the aim of toppling the regime of Bashar al-Assad. Others come from Iraq, Afghanistan, Eritrea, Somalia, Sudan and elsewhere. But it cannot be accidental that so many of these migrants are fleeing countries whose states have been dismantled by western policies of regime change. Migrant flows have other causes, such as environmental degradation in Africa and the economic opportunities that are available in European countries, which will persist long after war in the Middle East has ended. The chief driver at present remains failed states and it is wishful thinking to imagine that these states will be repaired any time soon.

Destroying states is relatively easy, while re-creating them is very difficult. Iraq and Syria will not be reassembled in a recognisable shape in any realistically imaginable future. Similarly, effective government will not be restored in the jihadist-ridden chaos that is now Libya. Politicians who tell us that the solution to the migrant crisis is to stabilise the migrants’ countries of origin are not being serious, or honest. None of them has any clear idea of how to accomplish such a feat, or is willing to face the enormous difficulties and costs that the task would involve.

Lees deze long read van John Gray verder op The New Statesman

Rijk zonder het te weten

De Europese Unie wordt door de rest van de wereld gezien als een expanderend rijk. Het negeren van die visie is gevaarlijk, schrijft Jelte Wiersma.

Om een heldere blik op jezelf te krijgen, helpt het vaak om door de bril van een ander te kijken. Neem de Europese Unie (EU). Rusland ziet de Unie als een agressief expanderend rijk. In de Arabische wereld wordt de Unie begrepen als een christelijk-liberale zendingsorganisatie. China probeert zijn bevolking weg te houden van de Europese cultuur.

Wie dat in Brussel voorlegt aan politici, diplomaten en ambtenaren stuit vaak op een verontwaardigd en hevig protest. De Europese Unie is geen agressief rijk, niet christelijk noch liberaal, klinkt het dan. De Unie is een internationale verdragsorganisatie waarvan landen onder bepaalde voorwaarden lid kunnen worden. Zij is de hoeder van de universele rechten van de mens, democratie en vrij verkeer van goederen en personen. Dat is geen rijk.

Dat mag het zelfbeeld van de Unie zijn, maar daarbuiten gelooft niemand dit. Die misconceptie is levensgevaarlijk.

Het belangrijkste kenmerk van een rijk is dat het expansief is. Telkens op zoek naar meer territorium, onderdanen en mogelijkheden om de eigen cultuur aan anderen op te dringen. Han-Chinezen hebben van China een rijk gemaakt door vele volkeren te onderwerpen. Het ooit kleine koninkrijk Moskovië veroverde zoveel grond dat het grootste land ter wereld ontstond, Rusland.

Juist omdat deze landen zelf rijken zijn die via agressieve expansie hun macht hebben vergroot, herkennen hun leiders in de Unie een rijk. Immers, de Unie heeft zich sinds de oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal in 1951 door zes landen in het hart van Europa uitgebreid tot 28 lidstaten. En die expansie is nog niet ten einde. Het gebied strekt zich intussen uit van Noord Afrika tot aan de Noordpool en van de Iers-Atlantische kust tot vlak bij Istanbul, Sint-Petersburg en Israël. De bevolking telt 510 miljoen mensen. Op hun paspoort staat eerst ‘Europese Unie’, dan pas de naam van hun land. Wie vanuit Rusland of Turkije Estland of Griekenland binnenkomt, wordt verwelkomd in de Europese Unie. De Unie opent wereldwijd ambassades. Onder meer in kandidaat-lidstaten. Via die ambassades geeft de Unie geld aan ‘kandidaten’ als Macedonië, Servië en Montenegro, mits ze doen wat Brussel wil.

Minder zichtbaar is dat de Unie één markt is, qua koopkracht zelfs de grootste ter wereld. Iedereen die iets wil verkopen in de Unie, moet aan Uniestandaarden voldoen. De EU exporteert zo Unie-eisen en zet de wereldstandaard.

Waarom is ontkenning in de Unie van empire-building zo gevaarlijk?

Lees verder op Elsevier

Waar/wanneer eindigt het EU-imperialisme (nog lange niet, nog lange niet)

‘Corruptie’ op de Zuidas: honderden miljoen gestolen van Uzbekistan (dat bij de EU komt ?!?!)

Ondergetekende heeft een spelletje met Thierry Baudet bedacht. Waar denk je dat de uitbreiding van de EU gaat eindigen? Gebruik je fantasie en bedenk hoe ver je, theoretisch gezien, naar het oosten kunt kijken. Op een gegeven moment ben je Europa eigenlijk uit (bij de grens met Moldova en Oekraïne). Geen probleem, deze landen komen er ook bij.

Is het dan eindelijk afgelopen met de uitbreiding? Moet wel toch, de EU rijkt dan tot de flexibele grens met Rusland en Poetin zal er geen zin in hebben. Wie vermoedt dat de EU hier stopt denkt te klein: het grondgebied hoeft geen aaneengesloten landmassa te zijn. De Zuidelijke Caucasus met Georgië, Armenië en Azerbeidjan zullen over ongeveer vijf jaar de jongste toetreders zijn.

Referendum EU Associatieverdrag Oekraïne

De EU heeft een gemeenschappelijk buitenlandbeleid gericht op buurstaten. Dit is wel een rekkelijk begrip, want Moldova en Albanië waren de afgelopen 25 jaar gesprekspartners in dit zogeheten European Neigbourhood Policy (ENP). Waren, want ze zijn gepromoveerd tot bijna-lidstaten. De EU maakt er geen geheim van dat deze stapsgewijze uitbreiding een doel op zich is van het ‘strategische beleid‘.

Maar goed, met Baku, de in het oosten gelegen hoofdstad van Azerbeidjan zal het toch wel echt klaar zijn? Wie dan vanaf Lutjebroek naar Iran of Tsjetsjenië wil reizen hoeft maar een keer zijn paspoort te laten zien. Bij de grenzen met deze landen eindigt het onze. We zitten nu tegen de Caspische Zee aan te kijken, een natuurlijke barrière voor verdere uitbreiding. Wederom, dat is te klein denken. De grijpgrage vingers van de EU reikten al over de Zwarte Zee heen zagen we; waarom dan niet over de Caspische?

Daar liggen de Centraal-Aziatische republieken, waar alvast warme relaties mee onderhouden worden, handelsbelemmeringen worden geslecht en met EU-subsidie wordt gestrooid. De belangrijkste reden daarvoor is dat deze landen over enorme voorraden fossiele brandstoffen beschikken. Zo ook Uzbekistan.

Lees dit artikel van Arno Wellens op 925 >>>

Van Rompuy: “We kunnen de hele Balkan lid van de EU maken”

Als afzwaaiend Europees president Herman Van Rompuy mag dromen, zal “het hele Europese grondgebied buiten Rusland op termijn op een of andere manier betrokken zijn bij de EU”. Dat zegt hij in een interview in De Standaard. “Of daar bij de publieke opinie grote steun voor is, weet ik niet. Maar toch doen we het.”

In zijn boek ‘Europa in de storm’ schetst en verdedigt Herman Van Rompuy de aanpak van de economische crisis in Europa. Toch rakelt hij tijdens het interview in De Standaard opnieuw het idee op van “de mutualisering van schulden via euro-obligaties”. “Dat zou de economische en monetaire unie compleet maken. Maar ik vind dat dit er alleen kan komen als er voldoende convergentie is tussen de landen op vlak van economie en begroting. Anders begaan we weer dezelfde fouten, waarbij landen geen inspanningen doen omdat ze goedkoop kunnen leven.”

Van Rompuy verwacht niet dat dat er op korte termijn zit aan te komen. “We zijn nog niet ver genoeg gevorderd, en de geesten zijn er niet rijp voor. Zelfs mijn opvolger zal daar niet veel vooruitgang in kunnen boeken.” Hij vindt het concept van ‘de Verenigde Staten van Europa’ evenmin een realistisch scenario. “En daar moeten we ook niet naar toe. Europa zal altijd iets specifieks blijven. Litouwen zal nooit Oregon zijn, Hongarije zal nooit Arizona zijn.”

En dan permitteert Van Rompuy zich toch even om te dromen. “Ik denk dat we de hele Balkan vroeg of laat lid van de EU kunnen maken. Bij Georgië, Moldavië en Oekraïne is het perspectief op lidmaatschap niet aan de orde, maar we gaan hen dichter bij Europa betrekken. Of daar bij de publieke opinie grote steun voor is, weet ik niet. Maar toch doen we het. Het hele Europese grondgebied buiten Rusland zal op een of andere manier betrokken zijn bij de EU, hetzij als lid hetzij via allerlei akkoorden. Dat vind ik nog altijd een enthousiasmerende gedachte.”

Lees verder op De Morgen