Pleidooi voor een EU-referendum

Hij is er niet gerust op, bekent publicist Paul Scheffer in zijn Amsterdamse werkkamer met uitzicht op de Amstel. Ter gelegenheid van de Maand van de Filosofie met als thema ’Over de grens’ schreef Scheffer het essay ‘De vrijheid van de grens’. Het is een pleidooi om grenzen weer op hun waarde te schatten, omdat zonder grenzen geen vrijheid én geen veiligheid mogelijk is. Maar de huidige generatie politici is te veel bezig met crisisbeheersing, zonder coherente visie op de toekomst van de Europese Unie.

Ondertussen wint de roep om terugkeer naar de nationale grenzen en ontmanteling van de EU terrein. Niet alleen bij het lager opgeleide deel van de bevolking, ook in de middenklasse en bij de intellectuele bovenlaag. ‘Ik kom in mijn eigen omgeving veel mensen tegen die vroeger vertrouwen in Europa hadden, maar dat zijn kwijtgeraakt. Die instemming was lang niet altijd beredeneerd en vaak vanuit de onderbuik. Nu is daarvoor bij velen een basaal gevoel in de plaats gekomen dat deze Europese Unie ons meer kost dan oplevert en dat de EU onze veiligheid niet kan garanderen. Ik begrijp daarom de roep om terugkeer naar de nationale staten, die achter het Oekraïne-referendum zit. Zelf vind ik dat absoluut geen wenkend perspectief, maar als we weerwerk willen bieden, moeten we met een goed verhaal komen, waarin we de gemeenschappelijke grenzen in Europa serieus nemen. Want als we zo doorgaan, redden we het niet.’

U hebt in Parijs en Warschau als correspondent gewerkt. Wat leerde u daar over grenzen?
‘Het was voor mij een ontdekking te zien hoe leeg het kosmopolitisme van veel Nederlanders is. Velen noemen zich wereldburger of Europeaan, maar vinden dat Europa een soort Nederland is of moet zijn: ons land als het verlichte gidsland. Deze zelfbenoemde kosmopolieten doen net alsof er geen grenzen bestaan. Dat is een naïeve houding die getuigt van hoogmoed. Want als je in Warschau of Parijs bent, merk je dat de mensen daar heel anders over Europa denken en ook hun eigen ideeën op de EU projecteren.

Ik heb gemerkt dat het lastig is je echt in de cultuur, de tradities en de trauma’s van andere landen te verdiepen en die te begrijpen. Als dat al met Duitsland en Frankrijk zo moeilijk is, dan zeker met Griekenland of Bulgarije. Aan mensen die vol zijn van Europa en de Europese cultuur, vraag ik altijd: dan ben je zeker geïnteresseerd in België? Dat snappen ze niet, maar als één land op Europa lijkt, is het België met zijn verschillen en problemen tussen Walen en Vlamingen.’

Mensen moeten beseffen dat er grenzen en verschillen bestaan, en deze serieus nemen?
‘Ja, maar dat gebeurt vaak niet. Voor mijn artikel ‘Het multiculturele drama’ in 2000 en het boek Het land van aankomst in 2007 heb ik me verdiept in het debat over migratie. Ook toen kwam ik dezelfde leegheid tegen van hoogopgeleide Amsterdammers die zich wereldburger noemen. Ze kennen de weg in Manhattan, maar zijn hier nog nooit de ringweg overgestoken om te zien hoe het er in wijken met veel migranten aan toe gaat. Ze zijn goed in het verzamelen van airmiles, maar hebben nog nooit de metro naar de Bijlmer genomen. En ondertussen zeggen ze blij te zijn dat we nu de Turkse cultuur in Nederland hebben. Maar ze vergeten dat de Turkse migranten die naar Nederland kwamen, vaak onvoldoende konden lezen of schrijven. Het waren mensen die je toch moeilijk kunt zien als de dragers van de Turkse cultuur.’

Toch draagt uw essay de positieve titel ‘De vrijheid van de grens’. Waarom?
‘Wie de EU en internationale problemen wil begrijpen, moet ook snappen dat het hebben van grenzen in de praktijk veiligheid betekent. Zoals elke gemeenschap bestaat de EU uit een ‘binnen’ en een ‘buiten’ en zijn de grenzen daartussen van essentieel belang. Zeker omdat we als Europese samenlevingen open en liberaal zijn, maar omringd worden door allerlei staten in verval zoals Libië, Oekraïne, Syrië en Georgië. We kunnen het ons niet veroorloven de Europese buitengrenzen zo te verwaarlozen als we de afgelopen decennia hebben gedaan. Uit de droom dat onze liberale manier van leven toch wel de wereld zou veroveren, zijn we inmiddels ruw wakker geworden.’

Hoe kijkt u aan tegen het plaatsen van muren op de grens, zoals de Hongaarse premier Viktor Orbán dat heeft laten doen?
‘De epidemie aan hekken en muren bij de binnengrenzen van Europa is een uitvloeisel van het feit dat we onze buitengrenzen niet goed onderhouden hebben. Muren zijn er om mensen koste wat het kost tegen te houden, grenzen zijn er om het grensverkeer te reguleren. Velen zeggen dat we een grenzeloze gastvrijheid richting vluchtelingen moeten hebben. Europa zou op een bevolking van 500 miljoen mensen best één miljoen vluchtelingen kunnen opvangen, omdat Turkije in zijn eentje ook 2,7 miljoen vluchtelingen herbergt. Maar achter deze redenering zitten twee fouten. Allereerst zijn het in de praktijk slechts acht EU-landen die vluchtelingen opvangen en komen die asielzoekers vooral in de grote steden terecht. In de tweede plaats bieden we in de EU een hogere levensstandaard aan mensen die als nieuwe burgers worden toegelaten dan in Turkije. We moeten onderscheid maken tussen mensenrechten die in de hele wereld gelden en burgerrechten die in de EU vrij hoog liggen. Dat zorgt voor een enorm moreel dilemma. Want als wij iedereen als burger zouden toelaten die in humanitair opzicht tekort komt, kunnen we de burgerrechten aan de huidige inwoners niet meer garanderen, wat tot grote onvrede leidt. Het is niet voor niets dat klassieke immigratielanden als Canada en de VS een beperktere verzorgingsstaat hebben.

Lees dit interview met Paul Scheffer in het Nederlands Dagblad verder via Blendle

Als de EU nog hechter wordt haken Britten af

Dit vertelde de Britse minister van Buitenlandse Zaken, George Osborne, deze week in Berlijn. Niet eerder legde de regering-Cameron zijn kaarten zo open op tafel. Is een ‘Brexit’ dichtbij?

Willen de eilandbewoners nog wel deel uitmaken van de Europese Unie (EU)? Deze week gaf minister George Osborne op een conferentie in Berlijn openheid van zaken. Hij eist dat de EU stopt met verdere integratie. Ook willen de Britten de garantie dat ze nooit de euro hoeven invoeren. Niet minder belangrijk: Londen eist vrijgesteld te worden van hulp aan eurolanden (die tevens EU-lidstaten zijn). Osborne: ‘We moeten belastingbetalers van buiten de eurozone niet laten meebetalen aan de kosten van eurolanden.’

Pas als de EU-landen met de Britse eisen akkoord gaan, wil de conservatieve regering-Cameron lid van de unie blijven. ‘We willen dat het Verenigd Koninkrijk in de EU blijft’, aldus Osborne, ‘maar dan moet de EU wel beter functioneren.’ Uit dank zal Londen een verdere integratie van de negentien eurolanden geen strobreed in de weg leggen. In 2011 deed Cameron dat nog wel, toen hij zijn veto uitsprak over een nieuw EU-verdrag om de begrotingstekorten in de EU-landen een halt toe te roepen. Dat verdrag was vooral een wens van de eurolanden.

Osborne, de Engelse voorstellen samenvattend: ‘De eurolanden krijgen een eurozone die beter werkt, wij de garantie dat de besluiten en de kosten van de eurozone ons niet raken.’ Londen wil dus een Europa van twee snelheden.

Downingstreet 10 eist een apart regime voor EU-landen die niet met de euro betalen – daarover moet onderhandeld worden. Vervolgens zal de regering-Cameron de Britten uiterlijk in 2017 per referendum vragen of ze binnen de EU willen blijven. Gezien de geringe populariteit van de EU aan de andere kant van de Noordzee is het niet uitgesloten dat een meerderheid kiest voor ‘uit’. In enquêtes van onderzoeksbureau Ipsos Mori is sinds juni de steun voor ‘uit’ gestegen van 27 tot 39 procent. ‘In’ nam af van 61 naar 52 procent. Wanneer de unie naar Britse wensen wordt hervormd, dan zeggen meer burgers voor een voortzetting van het EU-lidmaatschap te kiezen.

Gaan de regeringsleiders van de andere 27 EU-landen door de knieën voor de Britten? Cameron deinst er niet voor terug om het referendum (lees: het dreigende ‘ja’ tegen een Brexit) te gebruiken om Brussel tot hervormen te dwingen. Zijn Europese collega’s zitten echter niet te wachten op een wellicht oncontroleerbaar veranderingsproces van de EU-fundamenten. ‘Als Europa Groot-Brittannië verliest, dan bestaat de kans op zelfvernietiging van de EU’, schreef de Franse Le Monde-journaliste Natalie Nougayrède eerder dit jaar in een analyse.

In Berlijn boog Angela Merkel deze week diplomatiek mee met Osborne. ‘Het Europa van vandaag is geen Europa meer met één snelheid’, erkent de Duitse bondskanselier. Ze wil best praten over veranderingen, maar niet over wezenlijke zaken als een beperking van het vrij verkeer van personen. En dat wil Londen juist wel. In Berlijn reageerde de Italiaan Sandro Gozi, minister voor Europese Zaken, positief op het verhaal van Osborne. ‘De EU moet hervormd worden voor leden die verder willen integreren en lidstaten die dat niet willen.’

Lees het hele artikel van Ruurd Ubels op het ND

Een federaal Europa? Vraag het de kiezers!

Nederland verdient een open debat over de voor- en nadelen van een federaal Europa. Als het aan Brussel ligt, komt dat er nu snel. Maar niet zonder volksstemming, vindt Peter van Ham.

De EU heeft vorige week weer een grote stap gezet richting een Verenigde Staten van Europa. Het Griekse eurodrama maakt duidelijk dat een monetaire unie zonder politieke unie gewoonweg niet werkt. De eurogroep probeert het fiscale en economische beleid van de eurozone te coördineren, maar dat blijft behelpen. Sinds het uitbreken van de eurocrisis in 2008 heeft de EU verreikende maatregelen genomen om de eurozone bijeen te houden. Deze initiatieven kregen obscure en nietszeggende namen zoals het ‘Europese semester’ of het ‘Europees Stabiliteitsmechanisme’ (ESM). Maar af en toe wordt er ook in Brussel duidelijke taal gesproken. Vorige maand presenteerde Jean-Claude Juncker, voorzitter van de Europese Commissie, een rapport getiteld ‘De Voltooiing van Europa’s Economische en Monetaire Unie’. Dit zogeheten ‘Vijf Presidenten Rapport’ is een blauwdruk van een toekomstig federaal Europa, met alles erop en eraan: een sterke EU-regering en een volledige economische, financiële, fiscale en politieke unie. Wat ontbreekt is een oproep tot een gezamenlijk Europees leger, maar dit idee had Juncker immers al afgelopen maart geopperd.

Het meest revolutionaire idee in het Vijf Presidenten Rapport is de stap richting een Europese begrotingsunie. Een zogenoemde Europese budgettaire raad moet in de toekomst de nationale begrotingen coördineren, hetgeen uiteindelijk een bindend karakter zal krijgen middels EU-wetgeving. In het voorjaar van 2017 komt de EU met voorstellen om deze begrotingsunie definitief vorm te geven. Dit rapport wordt natuurlijk in het Nederlandse parlement uitvoerig behandeld, na het zomerreces. De vraag is echter of Nederland nog wel echt iets te zeggen heeft over de toekomst van de EU. Het Griekse drama heeft immers het publieke geheim ontboezemd dat de belangrijke beslissingen door Duitsland en Frankrijk worden genomen, en dat andere landen zich daarbij hebben neer te leggen. Landen die niet tot de eurozone behoren – zoals Groot-Brittannië – vallen helemaal buiten de boot. Nederland denkt door voorzitter Jeroen Dijsselbloem binnen de eurogroep wat extra invloed te kunnen uitoefenen, maar dat is niet meer dan een zoethoudertje gebleken.

Lees deze column van Peter van Ham verder op het NRC

Niet een Grexit, maar een Finnxit

A petition to hold a referendum on Finland’s exiting the Eurozone has been signed by more than 27,000 residents, as of Tuesday, after it went live for voting on July 16.

The author of the initiative is Paavo Vayrynen, former foreign minister of Finland, who is currently a member of the Centre Party, the largest parliamentary party in the country.

In his blog, the politician wrote that the Finns should follow the path of the Nordic nations, which did not give up their national currencies upon joining the European Union and thus have the freedom to pursue a more flexible fiscal policy.

According to Vayrynen, the issue of withdrawal from the monetary bloc is not yet on the government’s agenda, However, he recommends that it should be decided through a referendum proceeded by a public debate to weigh up all the pros and cons.

In order to submit the petition for the parliament’s consideration, the initiative must receive at least 50,000 signatures, collected within the term of six months.

The Nordic nations of Denmark and Sweden are EU members but do not use the euro.

Bron: Sputnik

Syriza zwicht voor trojka-terreur

De Griekse regering lijkt te zijn gezwicht voor de trojka. Tenzij Tsipras en de zijnen een forse schuldreductie krijgen hebben ze ‘ja’ gezegd tegen voorstellen die door het Griekse volk krachtig zijn verworpen bij het laatste referendum.

Je kon er op wachten, de dag waarop de Grieken door de knieën zouden gaan voor de immense druk vanuit Brussel. De nieuwe hervormingsvoorstellen van de Griekse regering aan Brussel effenen het pad naar een akkoord. Maar tenzij Tsipras en zijn Syriza partij alsnog een forse schuldreductie krijgen zijn de voorstellen een ‘verraad’ aan de stem van het Griekse volk.

Immers, de voorstellen komen min of meer op hetzelfde neer als het trojka-pakket van 26 juni, waarover Tsipras juist dat referendum had uitgeschreven: strenge bezuinigingen, ingrijpende hervormingen, forse belastingverhogingen en géén schuldverlichting. Dat hele stuk ademt ‘austerity’. Het is bovendien niet duidelijk of, en zo ja, op welke wijze de achterstallige betaling aan het Internationale Monetaire Fonds wordt terugbetaald. Zomin duidelijk is hoe de hoge lopende verplichtingen van deze maand (onder andere de 4,2 miljard euro aan de ECB, de bekende 3,5 miljard plus rente) geherfinancierd worden. Tenslotte is niet duidelijk wat er met het ELA-loket gebeurt. Dit zijn toch drie cruciale zaken, die onvoldoende geadresseerd worden in het ‘nieuwe’ voorstel.

Het valt niet te begrijpen dat de Griekse regering hiermee kan instemmen na alles wat er is gezegd door diezelfde regering. Dat zeggen ook vrijwel alle economen. Je vraagt je af waarom dat referendum ooit gehouden is. Het enige verschil met het oude voorstel is dat de defensie-uitgaven met 200 miljoen omlaag gaan (van 400 naar 200) en een vertraagde verhoging van de btw op de eilanden respectievelijk vertraagde verlaging van de pensioenen. Beide worden uitgefaseerd tot 2016.

Daarbij bestaat ook nog de kans dat de Duitsers zullen zeggen: ‘dit is nog steeds onvoldoende’. Zeker als er sprake is van schuldverlichting in de vorm van looptijdverlenging en renteverlaging, hetgeen een gevolg zal zijn als Griekenland zijn derde bail out krijgt in de vorm van ESM-funding.

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op FTM

Dijsselbloem & Co wurgen de Grieken

De euro is opgezet om zwakke economieën zich te laten aanpassen aan de Duitse exportmachine, stelt Kees van der Pijl. Nu het misgaat, krijgen gewone mensen de rekening.

De strijd om Griekenland los te maken van het Ottomaanse Rijk dateert van de jaren twintig van de negentiende eeuw en maakte in Europa veel solidariteit los. De dichter Lord Byron, die met zijn eigen brigade de onafhankelijkheidsbeweging versterkte, waarschuwde de Grieken dat ze door onderlinge verdeeldheid hun zelfstandigheid weer konden verspelen. En zo ging het. Maar ondanks bezetting, dictatuur, en nu een economisch wurgregime, is de geest van verzet nooit gedoofd.

De Syriza-regering heeft met haar eis tot schadevergoeding voor de Duitse bezetting deze geschiedenis er weer bij gehaald. Ook wees zij erop dat West-Duitsland in 1953 de helft van de uitstaande schulden en herstelbetalingen van twee wereldoorlogen mocht wegstrepen. Maar dat was om de Bondsrepubliek in de Koude Oorlog mee te krijgen. Voor links gelden andere regels.

Dat bleek toen van 1967 tot 1974 een kolonelsregime aan de macht was. Coupleider Giorgios Papadopoulos was een nazicollaborateur die na de oorlog door de CIA was gerekruteerd. Duizenden van linkse sympathieën verdachte Grieken werden gearresteerd en velen gemarteld. Honderdduizenden emigreerden.

Deze ervaring staat diep in het geheugen van de Grieken gegrift, ook van hen die het prima vonden dat er werd afgerekend met progressieve krachten. De neonazipartij Gouden Dageraad, die in de politie veel aanhang heeft, zet die traditie voort.

Lees deze column van Kees van der Pijl verder op Trouw

EU heeft Griekse revolutie over zichzelf afgeroepen

‘Is Europa immuun voor revolutie?’ Aldus kop en hamvraag van mijn artikel in de Volkskrant van 4 juni 2011 over het Europese bezuinigingsbeleid. Kort samengevat: Brussel ging ervan uit dat afspraak afspraak was, bij schending sancties volgen en ‘dus’ regeringen wel zo verstandig zouden zijn zich aan wet en regels te houden.

Maar wat, zo schreef ik toen, ‘als de wet in de ogen van de door zulke enorme bezuinigingen getroffen bevolking niet met het rechtsgevoel spoort? Wat, als zij zich daarom niet bij de uitkomst van de wet wil neerleggen? Wat, als de zittende regering daaronder bezwijkt?’

Dergelijke waarschuwingen zijn drie jaar lang in de wind geslagen. De gevolgen kennen we nu. Begin januari is de oude Griekse bestuurselite weggevaagd, zondag gevolgd door een duidelijk nee tegen het Brusselse bezuinigingsdictaat. De hulpeloos-legitimistische reacties van de Europese bestuurderskaste op deze voorspelbare Griekse kiezersopstand herinneren aan die van de Europese monarchenkaste op de woorden en daden van de Franse Revolutionairen ruim twee eeuwen terug: het mag niet, het kan niet en het is in strijd met onze regels.

Dat was allemaal waar, maar de Franse Revolutie gebeurde toch en walste vervolgens onverbiddelijk over alle ook toen als in beton gegoten beschouwde Europese omgangsregeltjes heen. Dat zij in strijd met de regels zijn, is van revoluties namelijk de essentie.

Lees deze column van Thomas van der Dunk verder op de Volkskrant

Waarom de Ja-campagne faalde in Griekenland

Tsipras’s opponents made serial misjudgments, from the petty to the monumental.

It is not that hard to explain why Alexis Tsipras won the referendum by a landslide. It is a lot harder to see what’s going to happen now.

His opponents, both inside Greece and in the European Union went wrong because of serial misjudgments, ranging from the petty to the monumental. For me, three stand out.

The biggest was the clearly concerted intervention by several senior EU politicians, who said that a No vote would lead to Grexit, a Greek exit from the eurozone. One of them was Sigmar Gabriel, the German economics minister and SPD chief. He even doubled up on this threat right after the results came out. The Greeks correctly interpreted these threats as an attempt to interfere in the democratic process of their country. The news last week that eurozone officials tried to suppress the latest debt sustainability analysis of the International Monetary Fund did not help either. The IMF report essentially revealed that the Greek government had been right after all to demand debt relief. The rest of the EU gave the impression that it wanted to rig the referendum, and it did not even bother to conceal this.

The second error of the Yes campaign was a failure to explain how the bailout programme could work economically. This is not a debate between Keynesian and neoclassical economics, the kind that keeps us endlessly busy on these pages. The Greek referendum united economists with very diverse views of how the world works, including Paul Krugman, Jeffrey Sachs and Hans-Werner Sinn. There is no reputable economic theory according to which an economy that has experienced an eight-year-long depression requires a new round of austerity to bring about economic adjustment.

The third monumental error was arrogance.

Lees de column van Wolfgang Münchau verder op The Financial Times

260.000 Oostenrijkers hebben een burgerinitiatief getekend voor referendum EU-exit

Zoals wij twee weken geleden al berichtten was er in Oostenrijk een burgerinitiatief gestart over een EU-exit. Er waren 100.000 handtekeningen nodig tussen 24 juni en 1 juli, maar er kwamen er meer dan 260.000. Allen Oostenrijkers die een burgerinitiatief getekend hebben dat het parlement verzoekt om een referendum over uittreding uit de EU. Dit moet nu in het Oostenrijkse parlement besproken worden.

De 261.159 burgers representeren 4,22% van het electoraat. Een geweldig resultaat, want het burgerinitiatief werd door de gevestigde media totaal genegeerd en doodgezwegen. Hetgeen er nog maar eens op wijst dat de pers alleen geïnteresseerd is in nieuws dat de gevestigde belangen dient, tot ze er met goed fatsoen niet meer onderuit kunnen.

De initiatiefnemer is Inge Rauscher, een gepensioneerd vertaalster. In het jaar 2000 deed zij ook al eens een poging. Toen tekende 3,35% van de kiesgerechtigden. Rauscher meldt dat er waarschijnlijk nu meer steun is voor een referendum door de opeenvolgende economische en politieke crisissen. In een persbericht noemt ze het ‘een geweldig resultaat’.

Dat is het, zeker als je bedenkt dat Oostenrijk een van welvarendste landen van de EU is, met maar 4,3% werkloosheid en een 11e plaats op de ranglijst van rijkste landen ter wereld. Kennelijk heeft de grote steun dan toch niet alleen met economie te maken. De veronderstelling dat de Europese burgers alleen door economische motieven worden gedreven als het gaat om hun houding tot opzichte van de EU, lijkt niet meer op te gaan, en dat moet zeer verontrustend nieuws zijn voor Brussel.

Uitslag Grieks referendum: 61 procent zegt NEE

Het merendeel van de Grieken heeft zich gisteren in een referendum tegen de voorstellen van de Europese geldschieters uitgesproken. Dat blijkt uit de einduitslag die vannacht rond 2.00 uur door het Griekse ministerie van Binnenlandse Zaken bekend werd gemaakt. Het nee-kamp won met 61 procent van de stemmen. De opkomst was met 62 procent erg hoog.

De Grieken hebben de Europese Unie voor een lastig dilemma geplaatst. Ondanks waarschuwingen uit Brussel dat Griekenland uit de eurozone dreigt te vallen, kwam een verrassend ruime meerderheid van de Grieken in opstand tegen de hervormingseisen van de EU en het IMF. In een referendum over de voorstellen, stemde 61 procent ‘nee’, terwijl 39 procent ‘ja’ stemde. De EU-leiders staan nu voor de keuze water bij de wijn te doen of het te laten aankomen op een Grexit, een vertrek van Griekenland uit de eurozone.

De uitslag is een zege voor premier Alexis Tsipras, die de Grieken had opgeroepen zich tegen de ‘vernederende’ afslanktherapie van Brussel te keren. Aanvankelijk werd verwacht dat het kantje boord zou worden voor Tsipras en zijn linkse Syriza-partij. Veel Grieken leken op het laatste moment bedenkingen te krijgen over zijn onderhandelingstactiek uit vrees dat Griekenland de eurozone zou moeten verlaten. Maar uiteindelijk had de afkeer van het EU-beleid, dat zware offers van de Grieken heeft gevraagd, toch de overhand.

‘De Grieken hebben laten zien dat zij zich niet laten chanteren’, reageerde Panos Kammenos, de Griekse minister van Defensie en leider van de nationalistische Onafhankelijke Grieken, op de uitslag. Hij vertolkte daarmee hetzelfde sentiment als minister van Financiën Yannis Varoufakis, die de EU-leiders vlak voor het referendum van ‘terrorisme’ beschuldigde. Volgens hem hadden ze de geldkraan voor de Griekse banken opzettelijk dichtgedraaid om de Griekse kiezers het mes op de keel te zetten. Varoufakis noemde het referendum een ‘heilig moment’ dat moet aantonen dat de ‘gemeenschappelijke munt en democratie naast elkaar kunnen bestaan’. Volgens de Syriza-leiders is de EU verworden tot een kille cijfermachine die geen rekening houdt met de noden van de Griekse bevolking.

Lees verder op de Volkskrant >>>

Greece Again Can Save The West

Like Marathon, Thermopylae, Plateau and Mycale roughly 2,500 years ago, Western freedom again depends on Greece. Today Washington and its empire of European vassal states are playing the part of the Persian Empire, and belatedly the Greeks have formed a government, Syriza, that refuses to submit to the Washington Empire.

Few people understand that the fate of Western liberty, what remains of it, is at stake in the conflict, and, indeed, the fate of life on earth. Certainly the German government does not understand. Sigmar Gabriel, a German vice-chancellor, has declared the Greek government to be a threat to the European order. What he means by the “European order” is the right of the stronger countries to loot the weaker ones.

The “Greek crisis” is not about debt. Debt is the propaganda that the Empire is using to subdue sovereignty throughout the Western world.

The Greek government asked the collection of nations that comprise the “democratic” European Union for one week’s extension on the debt in order for the Greek people to give their approval or disapproval of the harsh terms being imposed on Greece by the EU commission, the EU Central Bank, and the IMF with Washington’s insistence.

The answer from Europe and the IMF and Washington was “NO.”

The Greek government was told that democracy doesn’t apply when creditors are determined to make Greek citizens pay for the creditors’ mistakes with reduced pensions, reduced health care, reduced education, reduced employment, and reduced social services. The position of the Empire is that the Greek people are responsible for the mistakes of their foreign creditors, and the Greek people must pay for their creditors’ mistakes, especially those mistakes enabled by Goldman Sachs.

As has been proven conclusively, the Empire’s claim is false. The austerity measures that have been imposed on Greece have driven down the economy by 27%, thus increasing the ratio of debt to GDP and worsening the financial situation of Greece. All austerity has accomplished is to drive the Greek people further into the ground, thus making debt repayment impossible.

The Empire rejected Greece’s democratic referendum next Sunday, because the Empire doesn’t believe in democracy. The Empire, like all empires, believes in subservience. Greece is not being subservient. Therefore, Greece must be punished. The Persians Darius and Xerxes had the same view as Washington and the EU. The Greek government is supposed to do what previous Greek governments have done, accept a pay-off and allow Greece to be looted.

Lees deze column van Paul Craig Roberts verder op IPE >>>

The past five days have been worse than all that has gone before

Sir, Memory. No memory of life before the financial crisis; politics has dominated it ever since. But now I can hardly remember life before Friday night. Fear. I am terrified of tomorrow, all I now see is black. Uncertainty, leading us through our days, every remainder of hope for a brighter future being destroyed by the minute. I look at my three-year-old niece, I envy her ignorance, I envy her age. I am 21 years old and the past few days I feel tired by life. A referendum that supposedly gives me the right to define my future, seems to have taken it away.

There are hundreds of people queueing at the ATMs and petrol stations, there is silence in the streets, people’s faces are frozen. This is the reality since Friday night. There are, and have been for a long time, people literally starving. However, it seems that instead of their situation improving, the rest of us will have no different a fate.

Families and friends divide in Yes and No camps. We are called to exercise our democratic right by voting on a referendum while having no tangible explanation of what will follow each decision. I see everyone I know ready to take this huge responsibility without even being prepared to do so. I notice us, arguing endlessly, everyone supporting their stance fervently, ego dominating minds and words, while having no clue as to what is really at stake.

Lees deze ingezonden brief verder op de Financial Times >>>

This euro is destroying the European dream

The deficit fetishists of Brussels and Berlin must cut Greece some fiscal slack and work to promote growth.

On Sunday the Greeks vote while the rest of Europe holds its breath. No matter how clunky the wording on the ballot paper, everyone knows what’s at stake. This is a moment of great peril, not only for the euro but for the European project itself.

If Greece votes no, it’s hard to see how it can stay in the euro, which will represent the most grievous blow in the 16-year history of a currency whose momentum was always meant to be irreversible.

If yes wins, and Syriza duly falls, the victory for the European powers could prove to be pyrrhic. Too many will believe that Brussels, and more pointedly Berlin, engineered the toppling of a democratically elected government. Once Alexis Tzipras had, admittedly, put a gun to his own head by calling Sunday’s vote, the EU in effect told the Greek nation that the leaders they had chosen just six months ago were unacceptable and had to be removed. The moment will be cited ever after as proof that the EU’s approach to democracy is akin to Henry Ford’s view of consumer choice: you can have whatever colour you like, “so long as it is black”.

Lees deze column van Jonathan Freedland verder op The Guardian >>>

Tsipras: dit is een viering van de democratie

‘Wij Grieken zijn vastbesloten onze toekomst in eigen hand te nemen. Wat er zondag ook gebeurt, dit is een viering van de democratie”. Dat zei de Griekse premier Alex Tsipras vrijdagavond in het centrum van Athene, waar hij tienduizenden demonstranten toesprak.

Wij Grieken zijn vastbesloten onze toekomst in eigen hand te nemen. Wat er zondag ook gebeurt, dit is een viering van de democratie”. Dat zei de Griekse premier Alex Tsipras vrijdagavond in het centrum van Athene, waar hij tienduizenden demonstranten toesprak.

Hij riep de Grieken opnieuw op ‘nee’ te stemmen bij het referendum van komende zondag. Tien miljoen Grieken mogen zich dan uitspreken over meer hervormingen in ruil voor extra steun in Griekenland. ‘Laten we een trots ‘nee’ zeggen tegen ultimatums en tegen degenen die ons chanteren”, aldus Tsipras. ‘Met een tegenstem kiest de Griek ervoor in waardigheid te leven in Europa.”

Hij kreeg bijval van de menigte, die ‘Ochi, ochi, ochi” (Nee, nee, nee) scandeerde. In Athene zijn vrijdagavond zowel voorstanders als tegenstanders van hervormingen de straat opgegaan. Er is veel politie op de been om ja- en nee-stemmers uit elkaar te houden. Peilingen laten zien dat de twee kampen min of meer gelijk opgaan.

Lees verder op Trouw >>>

Is Tsipras de regie kwijt?

Het Griekse drama nadert zijn ontknoping. Zondag houden de Grieken een referendum over de voorstellen van de trojka. Tsipras vroeg ‘en passant’ nog om een derde bail out, maar die werd geweigerd. Wat is de strategie van de Griekse premier? Hij lijkt de regie helemaal kwijt te zijn.

Wie kijkt naar de ontwikkelingen van het Griekse drama van de afgelopen dagen krabt zich achter de oren en vraagt zich af of dit slagveld aan wederzijdse verwijten, beledigingen en mediaoptredens nog iets met rationele politiek te maken heeft.
Tsipras

Hierbij is niet in de laatste plaats een hoofdrol weggelegd voor de Griekse premier Alexis Tsipras, die de wereld verrast met steeds weer andere konijnen uit zijn Griekse goochelaarshoed. Eerst kwam hij ter elfder ure met het voorstel voor een referendum over de laatste voorstellen van de trojka; vervolgens lost hij het IMF niet af, maar vraagt in plaats daarvan een derde bailout-pakket aan zijn crediteuren ter waarde van 29 miljard euro, louter om bestaande leningen te herfinancieren; vervolgens liet hij weten alsnog akkoord te kunnen gaan met de voorstellen van de trojka mits er enkele kleine aanpassingen werden gedaan – beide voorstellen werden overigens direct door Merkel en haar minister van Financiën Schäuble naar de prullenbak verwezen. Schäuble verklaarde zelfs dat hij niet eens de moeite had genomen het laatste Griekse bod te lezen; en gisteren verscheen Tsipras op de Griekse televisie met een emotionele toespraak waarin hij het Griekse volk opriep om zondag ‘OXI’ (nee) te stemmen.

Die toespraak had weinig méér om het lijf dan dat een ‘Nee’ nodig was om betere voorwaarden te bedingen van de trojka, nodig om de Griekse economie een kans te geven zich te herstellen. De premier lijkt de draad totaal kwijt te zijn of zit er een welbewuste strategie achter?

Lees verder op Follow The Money >>>

Wel uit de euro, niet uit de euro

De Griekse minister van Financiën Varoufakis zegt dat zijn land zich niet uit de euro laat zetten. Óók niet als de Grieken zondag tegen de Europese bezuinigingsvoorstellen stemmen. Eurogroepvoorzitter Dijsselbloem vindt dat de Grieken dan wél uit de euro moeten.

Als de Grieken zondag ‘nee’ stemmen, dan hebben ze geen andere keuze dan hun drachme of een andere munt in te voeren. Althans, volgens Bas Jacobs, hoogleraar Economie aan de Erasmus Universiteit. Want, zo zegt hij: “Van niemand krijgen ze nog geld en de kans is groot dat de ECB de Griekse banken zal laten vallen.” De Europese Centrale Bank staat dan ook een belangrijke beslissing te wachten, zegt Jacobs. “Ze moeten besluiten of de Griekse banken met veel Griekse obligaties niet langzamerhand in een staat van faillissement terechtkomen als die Griekse obligaties veel minder waard worden.”

En ja het kan, stelt de hoogleraar, dat de banken alsnog overeind gehouden worden met noodsteun of eventuele herstructureringen. Maar ik het politieke draagvlak daarvoor is volledig aan het vervliegen, zegt hij: “In dat geval denk ik dat de ECB de stekker uit het Griekse bankensysteem trekken en zal Griekenland geen andere keuze meer hebben dan het invoeren van een parallelle of een eigen munt. Want de ambtenarensalarissen, de pensioenen, die moeten allemaal worden uitgekeerd.”

De afgelopen dagen en weken gingen voorstellen heen en weer, de verschillen worden steeds kleiner en toch komen ze er niet uit. Waarom niet? “Omdat het politiek is geworden”, zegt Jacobs. “Het heeft allang niet meer met de economie te maken. Wat we de afgelopen dagen hebben gezien is een totale chaos over en weer. Dit is een tamelijk overzichtelijk probleem dat Europa op een totaal onoverzichtelijke manier laat ontsporen. De Griekse staatsschuld is erg hoog en onhoudbaar. Het macro-economische recept dat jarenlang is gevolgd heeft de Griekse economie in puin gelegd. De economie is meer dan een kwart gekrompen, de werkloosheid is gestegen naar meer dan 25 procent.”

Daar moet een andere oplossing voor worden gevonden. Eén die er volgens Jacobs uit bestaat dat ‘op korte termijn wat minder wordt bezuinigd’, mét strenge hervormingen en wat schuldenverlichting. “Maar daar wil Europa niet aan.”

Lees (of luister) verder op BNR >>>

Europe’s dream is dying in Greece

By locking the nation into a failed economic experiment the EU is destroying wealth and stability.

The shuttered banks of Greece represent a profound failure for the EU. The current crisis is not just a reflection of the failings of the modern Greek state, it is also about the failure of a European dream of unity, peace and prosperity.

Over the past 30 years Europe has embraced its own version of the “end of history”. It became known as the European Union. The idea was that European nations could consign the tragedies of war, fascism and occupation to the past. By joining the EU, they could jointly embrace a better future based on democracy, the rule of law and the repudiation of nationalism.

As Lord Patten, a former EU commissioner, once boasted, the success of the union ensured that Europeans now spent their time “arguing about fish quotas or budgets, rather than murdering one another”.

When the Greek colonels were overthrown in 1974, Greece became the pioneer of a new model for Europe — in which the restoration of democracy at a national level was secured by a simultaneous application to join the European Economic Community (as it then was).

Greece became the 10th member of the European club in 1981. Its early membership of an EU that now numbers 28 countries is a rebuke to those who now claim it has always been a peripheral member.

The model first established in Greece — democratic consolidation, secured by European integration — was rolled out across the continent over the next three decades. Spain and Portugal, which had also cast off authoritarian regimes in the 1970s, joined the EEC in 1986. After the fall of the Berlin Wall, almost all the countries of the former Soviet bloc followed the Greek model of linking democratic change at home to a successful application to join the EU.

For the EU itself, Greek-style enlargement became its most powerful tool for spreading stability and democracy across the continent. As one Polish politician put it to me shortly before his country joined the EU: “Imagine there is a big river running through Europe. On one side is Moscow. On the other side is Brussels. We know which side of the river we need to be on.” That powerful idea — that the EU represented good government and secure democracy — has continued to resonate in modern Europe. It is why Ukrainian demonstrators were waving the EU flag when they overthrew the corrupt government of Viktor Yanukovich in 2014.

The danger now is that, just as Greece was once a trailblazer in linking a democratic transition to the European project, so it may become an emblem of a new and dangerous process: the disintegration of the EU.

Lees verder op the Financial Times >>>

Joseph Stiglitz: how I would vote in the Greek referendum

Neither alternative – approval or rejection of the troika’s terms – will be easy, and both carry huge risks.

he rising crescendo of bickering and acrimony within Europe might seem to outsiders to be the inevitable result of the bitter endgame playing out between Greece and its creditors. In fact, European leaders are finally beginning to reveal the true nature of the ongoing debt dispute, and the answer is not pleasant: it is about power and democracy much more than money and economics.

Of course, the economics behind the programme that the “troika” (the European Commission, the European Central Bank, and the International Monetary Fund) foisted on Greece five years ago has been abysmal, resulting in a 25% decline in the country’s GDP. I can think of no depression, ever, that has been so deliberate and had such catastrophic consequences: Greece’s rate of youth unemployment, for example, now exceeds 60%.

It is startling that the troika has refused to accept responsibility for any of this or admit how bad its forecasts and models have been. But what is even more surprising is that Europe’s leaders have not even learned. The troika is still demanding that Greece achieve a primary budget surplus (excluding interest payments) of 3.5% of GDP by 2018.

Economists around the world have condemned that target as punitive, because aiming for it will inevitably result in a deeper downturn. Indeed, even if Greece’s debt is restructured beyond anything imaginable, the country will remain in depression if voters there commit to the troika’s target in the snap referendum to be held this weekend.

In terms of transforming a large primary deficit into a surplus, few countries have accomplished anything like what the Greeks have achieved in the last five years. And, though the cost in terms of human suffering has been extremely high, the Greek government’s recent proposals went a long way toward meeting its creditors’ demands.

We should be clear: almost none of the huge amount of money loaned to Greece has actually gone there. It has gone to pay out private-sector creditors – including German and French banks. Greece has gotten but a pittance, but it has paid a high price to preserve these countries’ banking systems. The IMF and the other “official” creditors do not need the money that is being demanded. Under a business-as-usual scenario, the money received would most likely just be lent out again to Greece.

But, again, it’s not about the money. It’s about using “deadlines” to force Greece to knuckle under, and to accept the unacceptable – not only austerity measures, but other regressive and punitive policies.

But why would Europe do this?

Lees verder op The Guardian >>>

Dit is er gisteren wel gebeurd op de EU-top

The Eurogroup Meeting of 27th June 2015 will not go down as a proud moment in Europe’s history. Ministers turned down the Greek government’s request that the Greek people should be granted a single week during which to deliver a Yes or No answer to the institutions’ proposals – proposals crucial for Greece’s future in the Eurozone. The very idea that a government would consult its people on a problematic proposal put to it by the institutions was treated with incomprehension and often with disdain bordering on contempt. I was even asked: “How do you expect common people to understand such complex issues?”. Indeed, democracy did not have a good day in yesterday’s Eurogroup meeting! But nor did European institutions. After our request was rejected, the Eurogroup President broke with the convention of unanimity (issuing a statement without my consent) and even took the dubious decision to convene a follow up meeting without the Greek minister, ostensibly to discuss the “next steps”.

Can democracy and a monetary union coexist? Or must one give way? This is the pivotal question that the Eurogroup has decided to answer by placing democracy in the too-hard basket. So far, one hopes.

Intervention by Yanis Varoufakis, 27th June 2015 Eurogroup Meeting

Colleagues,

In our last meeting (25th June) the institutions tabled their final offer to the Greek authorities, in response to our proposal for a Staff Level Agreement (SLA) as tabled on 22nd June (and signed by Prime Minister Tsipras). After long, careful examination, our government decided that, unfortunately, the institutions’ proposal could not be accepted. In view of how close we have come to the 30th June deadline, the date when the current loan agreement expires, this impasse of grave concern to us all and its causes must be thoroughly examined.

Lees en kijk verder op de blog van Yanis Varoufakis >>>