GeenPeil-referendum gaat wel degelijk over iets

Met zijn weerzin doet Rob de Wijk het belang van het referendum over het akkoord met Oekraïne geen recht, aldus Pepijn van Houwelingen, Thierry Baudet en Bart Nijman.

Columnist Rob de Wijk is niet blij met het referendum dat op 6 april 2016 over het associatieverdrag met Oekraïne zal worden gehouden (Opinie, 6 november). In zes weken tijd hebben we bijna een half miljoen handtekeningen verzameld van burgers die willen meebeslissen.

De Wijk voelt zich er ‘buitengewoon ongemakkelijk’ bij. Hij meent dat hij nu wordt ‘gedwongen door de rancune’ waar al deze mensen blijkbaar aan lijden om ‘bij te dragen aan een ja-campagne’ – en hij betreurt zelfs ‘naar de stembus te moeten’. Tsja, het is toch wat zeg! Zo’n democratie, die je dwingt ‘naar de stembus te moeten’.

De Wijk schrijft dat ‘GeenPeil en het Burgercomité-EU’ niet geïnteresseerd zijn in de feiten. Waar baseert hij dit op? Allereerst is het Burgercomité-EU – samen met het Forum voor Democratie en GeenStijl – een van de drie organisaties die tezamen GeenPeil vormen. Dit feit heeft De Wijk blijkbaar al niet begrepen. Ook beweert hij met droge ogen dat het ‘grote nonsens’ en ‘onzin’ is, te beweren ‘dat dit verdrag Oekraïne op de drempel van EU-lidmaatschap brengt’.

Maar waarom wordt Oekraïne in de verdragstekst dan maar liefst 72 keer verplicht zijn eigen, nationale wetgeving aan EU-regels aan te passen? De volgende veelzeggende passage vinden we bijvoorbeeld terug in artikel 114 van het verdrag: ‘De partijen erkennen het belang van de aanpassing van de bestaande wetgeving van Oekraïne aan die van de Europese Unie. Oekraïne draagt er zorg voor dat zijn bestaande wetten en toekomstige wetgeving geleidelijk in overeenstemming met het EU-acquis worden gebracht.’

Overal en continu wordt Oekraïne (lees het zelf!) in dit verdrag gedwongen zijn wetgeving aan te passen aan het EU-acquis. Het mag dus geen verbazing wekken dat een Europees diplomaat vorig jaar heeft bevestigd dat met dit associatieverdrag Oekraïne voor 80 procent EU-lid wordt, meer nog dan de Balkanlanden die nota bene geacht worden eerder tot de EU toe te treden.

Lees deze column van Burgercomité-EU, Forum voor Democratie en GeenStijl verder op Trouw

Hoe goed is het associatieverdrag eigenlijk gelezen?

Juist de ‘zinloze franje’ erin maakt het akkoord met Oekraïne gevaarlijk. Goed dat het volk mag spreken, zegt Pepijn van Houwelingen, lid van het Burgercomité-EU.

Zinloze franje‘, zo betitelt Adriaan Schout gisteren in de Volkskrant het politieke deel van het Associatieverdrag dat de EU met Oekraïne heeft gesloten. Het zou niet meer dan een ‘omhulsel’ zijn zonder veel betekenis. Tegelijkertijd citeert Schout verdragsteksten die er niet om liegen en waarin wordt gesproken over ‘geleidelijke convergentie op het vlak van buitenlands beleid en veiligheid’ en de ‘Europese ambities’ van Oekraïne. Deze teksten zouden er niet toe doen omdat er ‘concreet weinig staat’.

Was dat maar zo. Juist door sommige (niet alle!) delen van het verdrag in dergelijke algemene termen te omschrijven, kan de uitvoerende macht van de Europese Unie het verdrag straks interpreteren zoals ze maar wil, immers ‘vaagheid is de moeder van alle misleiding’.

Er mag geen enkele twijfel meer over bestaan wat het einddoel van die Europese Unie is: volledige economische en politieke integratie van Oekraïne in de Europese Unie. Zo staat het niet alleen, algemeen omschreven, in het verdrag zelf, dit hebben Barroso, Van Rompuy en andere EU-functionarissen ons in alle openbaarheid laten weten. Als we dit verdrag volgend jaar in een referendum goedkeuren dan tekenen we daar dus voor en dat is alles behalve ‘zinloze franje’. In de verdragstekst staat wat er staat. Dat er nu blijkbaar geluiden opgaan dat we de tekst niet zo serieus moeten nemen en dat het allemaal wel meevalt en slechts ‘politieke mooipraat’ en ‘symbolische retoriek’ zonder waarde is natuurlijk te dol voor woorden. Geen verstandig mens zou een koopcontract tekenen vol met dergelijke dreigende algemene bewoordingen waarmee de bank of makelaar alle kanten op kan.

Lees verder op de Volkskrant

Associatieverdrag is kolonisatie

De spanning richting woensdag 14 oktober, als de Kiesraad ‘s morgens om 10:00 uur live in Nieuwspoort bekend gaat maken of we een referendum afgedwongen hebben, loopt hier op GeenPeilHQ langzaam op. LOL niet echt natuurlijk, want met 451.666 digitale en enkele tienduizenden analoge handtekeningen in de pocket, moet Mark Rutte wel een héle ingewikkelde staatsgreep kunstgreep bedenken om de internetachtige constructie van het GeenPeil-referendum te blokkeren. Maar: it ain’t over till the fat lady sings. Dus we houden de champagneglazen nog even droog. In de tussentijd plempen we wél even de drie minuutjes powerbetoog die Arjan van Dixhoorn (van onze vrienden van het Burgercomité-EU) vandaag in een Haags achterafzaaltje afstak tegen de Commissie Buitenlandse Zaken. Allemaal glasharde waarheden alsook oprechte zorgen over de staat van de Nederlandse democratie: “Het zijn diepgewortelde gevoelens bij ons dat de Nederlandse Tweede Kamer, het Nederlandse parlement, het Nederlandse kabinet in steeds sterkere mate een uitvoerende arm zijn van de Europese Unie en niet langer het Nederlandse volk vertegenwoordigen.”

Duid het, Van Dixhoorn, dit gloedvolle gospel van GeenPeil!

Lees verder op GeenStijl

Nog 2 dagen: Spreek u uit over Oekraïne!

Er is een referendum in de maak over het EU-associatieverdrag met Oekraïne. Hoewel de politiek gewoon doorgaat om Oekraïne binnen de EU te trekken, laten veel Nederlanders nu al weten dat ze dit niet willen.

Iets meer dan een jaar geleden kwamen wij met de voorganger van Burgercomité-EU, het Burgerforum-EU, in de Kamer ons burgerinitiatief voor een EU-referendum toelichten. We kregen tijdens het plenaire debat van minister Timmermans te horen dat hij het door ons gevraagde referendum niet wilde uitschrijven. Hij adviseerde ons gebruik te maken van de Raadgevend Referendumwet zodra die van kracht was geworden. En dat laatste is deze zomer gebeurd.

We maken nu gebruik van deze wet, en hebben inmiddels de tweede procedurele fase bereikt. We zijn heel hard op weg de benodigde 300.000 (!) handtekeningen voor een correctief raadgevend referendum over het EU-associatieverdrag met Oekraïne te verzamelen. We zitten inmiddels over de helft van dat aantal.

De wet maakt het voor burgers mogelijk zich te verenigen tegen een reeds door het parlement bekrachtigde wet, en deze referendabel te laten verklaren. Bij 300.000 geldige handtekeningen komt er dan ook definitief een referendum. Als het ons lukt de 300.000 handtekeningen te verzamelen zal dit referendum heel gepast plaatsvinden tijdens het Nederlands EU-voorzitterschap in 2016.

Waarom willen we eigenlijk een referendum over dit associatieverdrag? Zo maar wat wedervragen. Is het verstandig een associatieverdrag af te sluiten met daarin een visumvrije regeling (artikel 19) met een land in burgeroorlog? Met een land dat bijzonder corrupt is en samen met Uganda en Comoros op plek 142 staat van een corruptieranglijst? En willen we Oekraïne straks werkelijk via EU-regelingen financiële bijstand geven (artikel 453)?

En voor wie denkt dat Oekraïne baat zal hebben bij de EU: heeft de EU niet genoeg ellende veroorzaakt in de regio? We zijn toch de stuitend onverantwoordelijke toespraken van Verhofstadt en Van Baalen op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev niet vergeten? Waarom bemoeien ze zich met de interne en bijzonder precaire aangelegenheden van een ander soeverein land? Die EU-inmenging is mede aanleiding voor de huidige burgeroorlog in Oekraïne.

En willen Nederlanders echt dat ons land zich, via dit verdrag, impliciet mengt in een oorlog met Rusland? Uit opinieonderzoek blijkt al jaren ondubbelzinnig dat Nederlanders niet willen dat Oekraïne lid wordt van de EU. Maar ondanks wat politici bij hoog en bij laag beweren is dit verdrag een grote stap in die richting.

De voormalige EU-topfunctionarissen Barroso en Van Rompuy hebben ondubbelzinnig te kennen gegeven dat Oekraïne in de EU thuishoort. Oekraïense politici zien dit verdrag ook als een opstap naar lidmaatschap. VVD-Europarlementariër Hans van Baalen weigerde zondag in het programma Reporter op radio 1 uit te sluiten dat Oekraïne ook in de toekomst geen lid van de EU zal worden.

Sommigen vragen zich vertwijfeld af of zo’n referendum niet te ingewikkeld is voor onze bevolking. Maar is een referendum over een verdragstekst van honderden bladzijden werkelijk ingewikkelder dan verkiezingen over uitgebreide verkiezingsprogramma’s die nooit te verwezenlijken zijn? En weten we zeker dat onze politici zelf over alle informatie (eenzijdige voorlichting door lobbygroepen), de vrijheid (fractiediscipline) en de tijd (verdragsteksten van duizenden pagina’s) beschikken om verstandige beslissingen te nemen?

Het was tenslotte een twitteraar die ons erop wees dat pagina 4 van de door ons parlement vastgestelde verdragstekst een vertaalfout bevat die in het licht van de Oekraïense burgeroorlog nogal schril overkomt. Er wordt daar gesproken van ‘politieke heroveringen’, ongetwijfeld in plaats van (door de EU afgedwongen) ‘politieke hervormingen’. Hoe goed is die tekst dus eigenlijk door onze politici gelezen voordat ze tekenden (bij het kruisje)? De kern van de zaak is dat in een levende democratie de bevolking zich rechtstreeks zou moeten kunnen uitspreken over zaken die de toekomst van het land aangaan. Dat geldt eens temeer als die zaken niet (volstrekt helder) in verkiezingsprogramma’s waren opgenomen.

De klassieke representatieve democratie is verouderd en door de EU nog verder uitgehold. Door de invoering van de Referendumwet is dat door onze vertegenwoordigers ook deels erkend. Vandaag zijn referenda dan ook noodzakelijke instrumenten voor de bevolking om een soevereine wil uit te kunnen drukken over concrete besluiten. Laten we dus, mede uitgenodigd door Timmermans, maar eens met dit associatieverdrag beginnen.

Door Pepijn van Houwelingen en Arjan van Dixhoorn namens Burgercomité-EU

Bron: Nederlands Dagblad van 16 september 2015

Associatieverdrag met Oekraïne bedreigt de democratie

Referendum EU Associatieverdrag Oekraïne
Een associatieverdrag met Oekraïne leidt tot een verdere uitholling van de nationale soevereiniteit en de democratie, betogen Arjan van Dixhoorn en Pepijn van Houwelingen.

Afgelopen zaterdag betoogde Willem-Gert Aldershoff dat de voorstanders van een referendum over het EU-Oekraïense associatieverdrag de situatie in Oekraïne niet begrijpen (RD 19-9). Helaas gaat Aldershoff in het geheel niet in op de reden van ons referendumverzoek. Het gaat ons niet om het belang van Oekraïne, maar om het democratisch belang en de toekomst van ons eigen land.

De drang van Aldershoff en andere eurofielen om heel Europa te controleren heeft gevaarlijke imperialistische, en zelfs koloniale trekken. Dat blijkt niet alleen uit het artikel van Aldershoff, het is ook heel goed af te lezen aan de verdragstekst zelf. De verdere uitholling van de nationale soevereiniteit en de democratie door de EU wordt via dat verdrag verder verstevigd. Daarom moeten volgens ons de Nederlanders een uitspraak over deze wet kunnen doen, want onze volksvertegenwoordigers laten ons hierbij in de steek.

Nu de EU de soevereiniteit van Nederland fundamenteel heeft ondergraven, wil ze ook Oekraïne aan zich binden. En dat zonder dat Oekraïne toegang krijgt tot de wetgevende instituties van de EU. De EU claimt Oekraïne met een mythisch beroep op historische banden en gemeenschappelijke Europese waarden. Het verdrag beweert dat Oekraïne daardoor gemakkelijk kan deelnemen aan Europees beleid.

Deze EU-nationalistische motivatie wordt versterkt met een misplaatst beroep op krachtige steun van het volk in Oekraïne (nota bene: niet het volk van Oekraïne) voor de ‘Europese’ koers. Maar precies omwille van dit verdrag is de burgeroorlog ontstaan. Hoezo krachtige steun?

Lees verder op Reformatorisch Dagblad >>>

We willen zelf onze vrienden kiezen

Rob de Wijk ziet niet dat de Nederlandse democratie wordt uitgehold en dat daarom een referendum belangrijk is, menen Thierry Baudet en Pepijn van Houwelingen.

Columnist Rob de Wijk bekritiseert ons initiatief om middels 300.000 handtekeningen een referendum (GeenPeil) over het associatieverdrag met Oekraïne af te dwingen (Opinie, 4 september). Volgens hem is het verdrag geen stap op weg naar EU-lidmaatschap van Oekraïne, dus waar maken we ons zorgen om?

Inderdaad ontkennen onze politici bij hoog en bij laag dat dergelijk lidmaatschap voor Oekraïne in het verschiet zou liggen. Toch verklaarde Herman Van Rompuy, toenmalig president van de Europese Raad, in 2013 plechtig dat “Oekraïne op termijn zal zijn als de andere nieuwe lidstaten”, stelde José Manuel Barroso, destijds commissievoorzitter, dat “de toekomst van Oekraïne in de EU ligt” en nam het Europees Parlement in 2005 een motie aan waarin lidmaatschap aan Oekraïne nadrukkelijk als mogelijkheid werd gepresenteerd.

Evenmin lijkt De Wijk op de hoogte van de bepalingen in het associatieverdrag over coördinatie op militair en veiligheidsterrein. Onlangs hebben de Amerikanen drie militaire bases geopend in West-Oekraïne en aangegeven de militaire steun aan het land te zullen intensiveren. We worden geleidelijk meegezogen in een gewapend conflict met Rusland – zeer gevaarlijk, en absoluut niet in ons belang. Waarom horen we De Wijk daar niet over?

Hij stelt slechts dat er ‘niets’ mis mee is om belastinggeld aan Oekraïne over te maken. Volgens onderzoek is het land echter een van de meest corrupte ter wereld – niveau Zimbabwe. Hoe zinvol is het om daar bakken geld heen te sturen? En hoe zinvol is de geleidelijke afschaffing van visum-restricties waar het associatieverdrag in voorziet? Een land in burgeroorlog, in de wereldtop van vrouwenhandel? Ook dat element van het associatieverdrag is De Wijk blijkbaar ontgaan.

Het meest stuitende aspect van zijn column is echter niet zijn gebrek aan zicht op de implicaties van het voorliggende verdrag; maar de opvatting van democratie die hij in het slotdeel ventileert.

‘Coalitiepolitiek’, schrijft hij, ‘is geven en nemen. Als ik het er niet mee eens ben ga ik niet roepen dat een besluit ondemocratisch is’. Het punt dat De Wijk hier mist, is dat dit inderdaad geldt binnen de kaders van de representatieve democratie. Maar wat als die representatieve democratie zichzelf beetje bij beetje afschaft? Dat is wat nu aan het gebeuren is.

De geleidelijke, maar onmiskenbare bevoegdheidsoverdracht van het Nederlands parlement naar de Brusselse burelen betekent dat het forum waar wij ooit hebben besloten onze gemeenschappelijke problemen te bespreken feitelijk niet langer als zodanig functioneert. Als de politiek zijn bevoegdheden te buiten gaat door zichzelf af te schaffen en ons politiek te onteigenen valt de soevereiniteit terug aan het volk.

Daarom is een referendum over EU-gerelateerde zaken meer op zijn plaats dan over welk ander onderwerp dan ook. Het gaat niet zomaar over een verdrag: het gaat over zelfbeschikking. Het gaat om ons recht om in laatste instantie zelf te mogen beslissen over hoe wij ons leven inrichten, wie onze vrienden zijn en met wie wij visum-restricties hebben of niet.

Rob de Wijk kent niet alleen de verdragstekst niet: hij begrijpt ook niet wat democratie werkelijk betekent.

Trouw, donderdag 10 september 2015

Laat het volk oordelen over belangrijke zaken

Referendum EU Associatieverdrag Oekraïne

Een Landsgemeinde – Zo stemmen de Zwitsers over belangrijke zaken.

Iets meer dan een jaar geleden hebben we met het Burgerforum-EU, de voorganger van Burgercomité-EU, in de Kamer ons burgerinitiatief voor een EU-referendum toegelicht. Minister Frans Timmermans (Buitenlandse Zaken) zei dat hij het door ons gevraagde referendum bij verdere overdracht van bevoegdheden aan de EU niet wilde uitschrijven. Hij adviseerde ons gebruik te maken van de Wet raadgevend referendum zodra die van kracht was geworden.

Dat is sinds deze zomer het geval. We maken gebruik van deze wet en hebben de tweede procedurele fase bereikt. We hebben inmiddels de helft van de benodigde 300.000 handtekeningen voor een correctief raadgevend referendum over het EU-associatieverdrag met Oekraïne verzameld.

Als het ons lukt de overige handtekeningen te verzamelen, zal dit referendum – heel gepast – plaatsvinden tijdens het Nederlands EU-voorzitterschap in 2016.

Waarom willen we een referendum over dit associatieverdrag? Zo maar wat wedervragen. Is het verstandig een associatieverdrag af te sluiten met daarin een visumvrije regeling (artikel 19) met een land in burgeroorlog? Met een land dat bijzonder corrupt is? Waar veel vrouwenhandel, kinderprostitutie en drugshandel voorkomt? En willen we Oekraïne straks via EU-regelingen financiële bijstand geven (artikel 453)?

Voor wie denkt dat Oekraïne baat zal hebben bij de EU: heeft de EU niet genoeg ellende veroorzaakt? We zijn de stuitend onverantwoordelijke toespraken van EU-politici Guy Verhofstadt en Hans van – ‘never, never give up’ – Baalen op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev toch niet vergeten? Die EU-inmenging is mede aanleiding voor de burgeroorlog. En willen Nederlanders echt dat ons land zich via dit verdrag impliciet mengt in een proxy-oorlog met Rusland?

Uit opinieonderzoek blijkt al jaren dat Nederlanders niet willen dat Oekraïne lid wordt van de EU. Ondanks wat politici bij hoog en laag beweren is dit verdrag een grote stap in die richting. De toenmalige EU-kopstukken Barroso en Van Rompuy stelden dat Oekraïne in de EU thuishoort. Oekraïense politici zien dit verdrag ook als een opstap naar lidmaatschap.

Sommigen vragen zich vertwijfeld af of zo’n referendum niet te ingewikkeld is voor de Nederlanders. Maar is een referendum over een verdragstekst van honderden bladzijden werkelijk ingewikkelder dan verkiezingsprogramma’s? En weten we zeker dat al die 225 leden van het Nederlandse parlement over alle informatie beschikken om hun beslissingen te nemen?

De kern van de zaak is dat in een levende democratie de bevolking zich rechtstreeks over zaken die de toekomst van het land aangaan zou moeten kunnen uitspreken. Nu de grote ideologische ankerpunten zijn verdwenen, wil de bevolking zelf over concrete aangelegenheden kunnen stemmen. De klassieke representatieve democratie is verouderd en door de EU verder uitgehold. Met de referendumwet is dat door onze vertegenwoordigers ook deels erkend.

Tegenwoordig zijn referenda noodzakelijke instrumenten voor de bevolking om een soevereine wil uit te kunnen drukken over concrete besluiten met groot belang. Laten we dus, mede uitgenodigd door Timmermans, maar met dit associatieverdrag beginnen.

Artikel van Pepijn van Houwelingen en Arjan van Dixhoorn
Verschenen in Het Parool, dinsdag 8 september 2015

Hoog tijd dat de burger aan de noodrem trekt bij uitbreiding EU

Geef de Nederlandse bevolking de mogelijkheid de geleidelijke uitbreiding van de EU een halt toe te roepen.

Vorige maand trad de wet op het raadgevend correctief referendum in werking. In samenwerking met GeenPeil heeft het Burgercomité-EU besloten deze wet direct te gebruiken om de Nederlandse bevolking te betrekken bij de besluitvorming over de EU. Het doel is een referendum over het recent goedgekeurde associatieverdrag met Oekraïne.

Waarom precies willen we een referendum over het associatieverdrag? Zoals opinieonderzoek sinds 1996 consistent uitwijst is een ruime meerderheid van de Nederlandse bevolking tegen toetreding van Oekraïne tot de EU.

Natuurlijk beweert de regering bij hoog en laag dat dit verdrag geen opstapje is voor EU-lidmaatschap. Feit is echter dat dit bij Kroatië wel het geval was. Feit is ook dat Oekraïne dit verdrag zelf als een voorportaal voor lidmaatschap ziet. Het is dan ook teleurgesteld is dat hierover in het associatieverdrag zelf niets is opgenomen. Ook moet Oekraïne nu aan criteria gaan voldoen die overeenkomen met de eisen voor toetreding uit artikel 49 van het Verdrag van Lissabon.

Nederlanders willen niet dat Oekraïne lid wordt. Maar los daarvan valt te twijfelen aan de wijsheid van de associatie zelf. Oekraïne is een failliet land dat in een burgeroorlog verwikkeld is. De associatie met Oekraïne bedreigt ook nog eens de vrede in Europa.

Lees verder op de Volkskrant >>>