Laatste nieuws

The EU will end European democracy

In his dystopian classic, The Managerial Revolution (1941), the American political scientist James Burnham coined the concept of “controlled democracy“. According to Burnham, the civil democracies of the second half of the 20th century would – more or less gradually – be overgrown with backroom bureaucratic networks that make the actual decisions, all far away from the electorate and public debate. While this would slowly but surely erode the democratic mandate of governments, Burnham explicitly didn’t expect that this would lead to the dissolution of the European nation-state – in name, that is:

The many nations that are in fact being absolved will remain existent in name; they can function as administrative subdivisions, but have no sovereignty.

Elections will also remain in place; they will provide managers valuable insights into the preferences of the consumer-citizen, while at the same time functioning as an exhaust valve to possible opposition forces. Burnham predicted a form of political theatre in the guise of sham elections between candidates who happen to be like-minded on every fundamental subject, who are paid to debate in front of clueless spectators in mock parliaments, while the results were known in advance – after all, the actual decisions have already been made.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Nederland doet graag aan onpolitieke politiek. De prijs heet populisme.

Leuk hoor, die Prinsjesdag met rijtoer en een zwaaiende Máxima. Maar hoe kan het dat jullie een half jaar na de verkiezingen nog altijd geen regering hebben, zonder dat er een volksopstand uitbreekt? Twee diplomaten, afkomstig uit serieuze buurlanden, verbaasden zich over de Nederlandse politieke folklore.

Voor het antwoord wees ik op de daverende primeur van collega Frank Hendrickx van maandag. De Kamer had de vaststelling van wat fatsoenlijke ouderenzorg is, overgelaten aan een kwaliteitsinstituut. En vooral de bekostiging, die nu blijkt te kunnen oplopen tot 2 miljard zonder dat de politiek nog wat te zeggen heeft. De reactie van Kamerleden was schaamrood omdat ze was ontgaan wat ze uit handen hadden gegeven. In de krant werd gewezen op de te snelle doorstroming zodat het politici aan kennis van zaken ontbreekt.

Ik denk dat het erger is. Dat het Nederlandse parlement zichzelf buiten haken zet, is net zo’n traditie als Prinsjesdag. Ik zou graag de dissertatie lezen waarin staat waar de Nederlandse politiek zich de afgelopen kwart eeuw heeft terug getrokken.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Het is niet gelukt van Fransen of Italianen Duitsers of Nederlanders te maken

Dan maar andersom.

Het was een indrukwekkend rijtje voornemens van Commissievoorzitter Juncker in zijn jaarrede van woensdag. Meer landen bij Schengen, nieuwe EU-lidstaten, een minister van Financiën, een Europese begroting en zo nog een en ander. Terwijl onze welingelichte man in Brussel de dag tevoren schreef dat Mark Rutte de Commissievoorzitter nog op het hart had gedrukt zich een beetje in te houden.

Dat beloofde Juncker, dus stel je voor als hij zich niet had ingehouden. Achteraf zag ik Rutte op het Journaal sussen dat de voorzitter van de Europese Commissie ook maar een ambtenaar is die er niet over gaat. Wel, deze ambtenaar noemt zijn jaarrede State of the (European) Union, vindt dat zijn Commissie ‘politieker’ moet worden en wekt ook verder niet de indruk van ambtelijke bescheidenheid.

Eerder dit jaar had de Europese Commissie vijf scenario’s voorgelegd voor de toekomst van de EU. Daarvan is er kennelijk nu nog één over: veel meer samendoen.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Op welke planeet leeft Juncker?

Gisteren was het weer zover: de Luxemburger Jean Claude Juncker sprak in Brussel zijn collega’s en de Europese parlementsleden toe en schetste een vergezicht voor de Europese Unie. Dat loog er niet om: sinds de verkiezingswinst van Macron, het herstel van de Frans-Duitse as en het verlies van eurosceptische populistische partijen blaakt Brussel van zelfvertrouwen.

Volgens Juncker zijn de komende zestien maanden beslissend voor de toekomst van Europa. Dat betekent dat er snelle stappen moeten worden gezet in de richting van een defensieunie, een begrotingsunie, een energieunie, een veiligheidsunie, een bankenunie en een kapitaalmarktenunie (ik verzin het niet). Het liefst moet dit alles geregeld zijn vóórdat de Europese burger in mei 2019 opnieuw naar de stembus mag voor Europese parlementsverkiezingen.

Het illustreert zowel de angst voor de kiezer bij het Brusselse establishment, als de gebrekkige democratische inborst van diens hoogste baas.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Onderzoek: referenda moeten beter, maar hebben nut

Bijna net zo hevig als de discussie over het Oekraïneverdrag was vorig jaar het debat over het referendum zelf. Een welkome aanvulling op de democratie of een gemankeerd instrument dat gecompliceerde zaken verengt tot het zwart-witte ja of nee? Het referendum heeft meerwaarde, concluderen onderzoekers van de Universiteit van Tilburg, maar de wet verdient op onderdelen verbetering. Trouw publiceerde dinsdag voor het eerst hun bevindingen.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Wim Voermans: Afschaffen referendum slecht signaal naar kiezer

De kans is groot dat de formerende partijen in Den Haag een streep zetten door het raadgevend referendum. D66 zou referenda, zoals bij het Oekraïneverdrag, niet meer zien zitten en nu vol willen inzetten op de gekozen burgemeester. Volgens Wim Voermans is dit het werk van een ‘slechte verliezer’.

Bij het referendum over het associatieverdrag met Oekraïne stemde 61 procent van de kiezers tegen het verdrag. Politieke partijen zijn daar erg van geschrokken en willen van het middel af. In de onderhandelingen over een nieuwe coalitie zou het ook over het referendum gaan.

“Een slecht idee, dat afschaffen”, zegt Wim Voermans, hoogleraar staatsrecht. “Om na een onwelgevallige uitkomst de wet in te trekken is op zijn minst onsportief. Dit is pure paniekvoetbal van de politiek.”

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Een nieuwe coup

Ik weet niet of u het in de gaten heeft, maar achter uw rug is het establishment druk bezig met een nieuwe poging om een Europese federale staat op te tuigen. En het gaat weer als vanouds. Een faliekante mislukking is nooit een reden om te herbezinnen maar wordt juist gebruikt voor meer Europa. En natuurlijk speelt het zich allemaal weer af in wandelgangen, achterkamers en op internetsites waar burgers nimmer komen. De democratie heeft het nakijken. Zoals zo vaak in de geschiedenis van het Europese integratieproject.

Dat men in Brussel op dit soort plannetjes broedt, ligt voor de hand. Meer integratie betekent immers meer Brussel en dat is de enige manier om de existentiële leegte van de functionarissenziel te vullen. En dus scheidt de Europese Commissie sinds een jaar of twee het ene na het andere vergezicht af. Of publiceert zij krankjorume zelffelicitaties over de succesvolle beëindiging van de eurocrisis, ‘met dank aan doortastend handelen van de commissie’, heet het op haar website. Terwijl burgers nog altijd de wonden likken van het begrotingsbeleid dat zogenaamd nodig was om de euro te redden. Het is schaamteloze geschiedvervalsing.

Verbazender is het dat dit soort geluiden sinds kort ook uit Den Haag komen. Was Nederland niet een schoorvoetende Europeaan geworden? Had de Nederlandse kiezer in 2005 niet duidelijk laten weten geen trek te hebben in meer Europa? En had diezelfde kiezer dat met de afwijzing van het associatieverdrag met schurkenstaat Oekraïne niet eens te meer herhaald? Had de Nederlandse regering niet aangegeven dat het maar eens klaar moest zijn met die imperiale ambities uit Brussel?

Het blijken praatjes voor de vaak te zijn geweest.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Brussel heeft bijna €3 miljoen opzij gezet om negatief sentiment tav EU te bestrijden

Met in totaal 84 nieuwe campagnes in het Verenigd Koninkrijk en in de rest van de Europese Unie willen men het sentiment ten aanzien van het Europese samenwerkingsproject verbeteren.

De Europese Commissie is van mening dat het negatieve sentiment ten aanzien van de EU het gevolg is van een gebrek aan kennis over de geschiedenis en de diversiteit van Europa. Ook is men van mening dat de voordelen van het Europese samenwerkingsproject onvoldoende gecommuniceerd worden naar de Europese burger.

In het 23 pagina’s tellende beleidsdocument lezen we dat er de komende jaren actief moet worden stilgestaan bij een aantal belangrijke historische gebeurtenissen, zoals het ondertekenen van het Verdrag van Rome (1957), het einde van de Eerste Wereldoorlog (1918), het begin van de Tweede Wereldoorlog (1939), de eenwording van Duitsland (1990) en de eerste verkiezingen van het Europees Parlement (1979).

Het geld dat de Europese Unie ter beschikking stelt voor deze projecten wordt verspreid over enkele tientallen denktanks, die de pro-Europese boodschap in alle uithoeken van de Europese Unie zullen uitdragen.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

De EU heeft de burger op schandalige wijze in de kou laten staan

Vandaag, op 9 augustus 2017, is exact tien jaar geleden dat de Franse megabank BNP Parisbas drie geldmarktfondsen op de eigen balans moest nemen omdat ze te veel verliezen hadden gelopen op de markt van verpakte Amerikaanse vastgoedhypotheken. Het was een van de luidste signalen dat de mondiale schuldenzeepbel op spatten stond.

Toch deden de meeste deskundigen alsof er niets aan de hand was. Toenmalig voorzitter van de Federal Reserve Ben Bernanke en voormalige ECB-voorzitter Jean-Claude Trichet slaakten zeven maanden later nog altijd geruststellende geluiden. Het risico was gespreid, het management professioneel, markten perfect en centrale banken hadden alles onder controle. ‘Gaat u rustig slapen’, klonk het geruststellend. En bankiers verontschuldigden zich met het laffe smoesje dat je nu eenmaal moet blijven dansen zolang de muziek klinkt. Tien jaar later weten we nog steeds niet of het nu stupiditeit of doortraptheid was.

Toen 15 september 2008 de Amerikaanse zakenbank onderuit ging, bleek dat Bernanke en Trichet er faliekant naast zaten.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Yanis Varoufakis ontmaskert de echte agenda van de Eurogroep

Vijf maanden was Yanis Varoufakis minister van financiën van Griekenland en onderhandelde hij met de Europese trojka over de Griekse schuldenberg. Hij schreef zijn ervaring neer in een schroeiend verslag ‘Adults in the Room- My battle with Europe’s Deep Establishment’. Conclusie? Wat de trojka doet is nog extremer dan progressieve critici denken. Dit is een agenda voor een bikkelharde neoliberale ‘nieuwe orde’.

Het jaar 2015 was voor sociaal bewogen Europeanen cruciaal. Voor het eerst werd een regering in een EU-land gevormd, die openlijk inging tegen de sociale inleveringslogica van de Europese instellingen, in het deftige jargon ook bekend als ‘besparingen’. De linkse partij Syriza behaalde 36,3 procent van de stemmen in Griekenland.

Dankzij het Griekse electorale systeem kon Syriza daarmee als grootste partij de bonus van 50 extra parlementszetels opstrijken. Dat systeem had er na de fascistische dictatuur (1967-1974) tot 2015 voor gezorgd dat de twee grote machtspartijen, de sociaal-democratische PASOK en de conservatieve Nieuwe Democratie, er zeker van konden zijn dat steeds één van hen de regering zou vormen. De Nieuwe Democratie verloor slechts enkele procenten maar PASOK klapte in elkaar.

Hoe relatief een dergelijk consoliderend systeem is bleek vrij snel. Syriza had dan wel een parlementaire meerderheid (samen met de kleine rechtse partij ANEL) maar niet de reële macht die de traditionele partijen wel hebben. De partij kon ook niet terugvallen op de steun van de economische elites in binnen- en buitenland of van de Europese en financiële instellingen.

Reeds bij de eerste vergadering van de Eurogroep2 waar Varoufakis als kersvers minister van financiën aan deelnam in Brussel was het voor hem duidelijk: dit ging niet over de oplossing van de Griekse schuldenberg. Zijn voorstellen werden niet geapprecieerd. Niet zozeer omdat ze onaanvaardbaar waren – dat waren ze ook – maar vooral, omdat hij het aandurfde met voorstellen te komen.

“Zo werkt het hier niet”, was de boodschap.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Driekwart van de westerse banen zijn ‘bullshit-jobs’

In iedere organisatie wemelt het ervan: onzinbanen. Topbestuurders die bezig zijn met overnames en fusies, managers die beleidslijnen uitzetten of dingen vernieuwen vanwege het vernieuwen, onderknuppels die veranderingen verkopen, administratief ondersteunen of juridisch regelen.

In 2013 lanceerde de antropoloog David Graeber de term bullshit-jobs. Ongeveer driekwart van al het werk dat in de westerse maatschappij wordt gedaan is niets meer dan zinloze tijdsvulling en draagt niets bij aan een betere wereld. Daaronder behoort het leeuwendeel van de banen in het management, financiële dienstverlening, communicatie, marketing en administratie. Mensen met onzinbanen zijn sterk vertegenwoordigd in de kletsende klasse die excelleren in de media.

Slechts een kwart van de banen levert producten en diensten waar daadwerkelijk behoefte aan is. Die kunnen, zoals de schoonmakers of treinmachinisten, de hele boel ontregelen met een staking. Als bankiers, juristen of pr-mensen dit doen zal niemand er erg in hebben.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

How the EU elite paved the way for populism

In a now largely forgotten book published in 1982, Redemption by War: The Intellectuals and 1914, the American historian Roland Stromberg detailed how European intellectuals, almost to a man, welcomed the outbreak of the First World War. Things did not improve in the following decades, when scores of Europe’s thinkers fell under the spell of one extreme ideology or the other.

Is it different this time? Intellectuals across the continent seem almost unanimous in their defence of European liberalism which is threatened — as they see it — by Brexit and populism. Support for Leave in British universities ranged from the non-existent to the minuscule; and hardly a day goes by without some prominent intellectual warning of a return to the politics of the 1930s, to which the Saturday Guardian recently devoted a special supplement. Are Europe’s intellectuals on the right side of history at last?

Speaking of warnings, a small platoon of European thinkers did sound the alarm about the process of European integration in articles and books published at the turn of the century. Among them was Ernst-Wolfgang Böckenförde. Jurist, historian, and former judge on Germany’s Constitutional Court, he is little known in Britain although hopefully not for much longer now that a collection of his essays is available in English (Constitutional and Political Theory: Selected Writings)

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

De werkelijkheid heeft geen boodschap aan de waarheid

Wanhopig roepen weldenkenden de politiek en het volk op om in godsnaam de waarheid te respecteren in het debat. Maar er is niet één waarheid over complexe zaken als arbeidsmarkt of vrijhandel. Met dogmatische eenzijdigheid is ons aangepraat dat die er wel is, met veel ellende tot gevolg. De sociale wetenschappen hebben het aan zichzelf te danken dat inmiddels zo’n beetje álles ter discussie wordt gesteld.

Ken je dit? Je staat voor een belangrijke beslissing waar je maar niet uitkomt. Je ligt er van wakker, je zoekt raad bij vrienden, maar iedereen zegt iets anders dus dat helpt je niet verder. Weet je wat? Een lijstje met plussen en minnen, dat moet uitkomst bieden! En dan ga je die plussen en minnen tegen elkaar afwegen, en kom je automatisch tot een weloverwogen, rationele keuze.

Of dit ook werkt? Bij mij meestal niet. Uiteindelijk kies je toch op gevoel. Het lijkt wel eens of wie je echt bent, eerder het gevolg is van keuzes die al voor een belangrijk deel vast stonden dan het tegendeel: dat jij als rationeel individu met een vaste identiteit bewust keuzes maakt. Zo is het denk ik ook. Lijstjes om beslissingen te rationaliseren zijn eigenlijk een laffe manier om te vluchten voor die ene grote vraag: wat wil je nou écht?

Volgens mij geldt dat ook voor collectieve beslissingen. Natuurlijk, feiten zijn feiten en analyseren is goed, maar uiteindelijk komt het vooral neer op de vraag wat we nou eigenlijk willen met z’n allen. En ja, dan doet gevoel er ook toe. Het is letterlijk onmenselijk om te doen of gevoelens, sentimenten, woede, wensen er niet zijn of niet mogen zijn. Sommigen zijn daar echter heel bang voor. Ze menen dat er maar één echte waarheid is en dat je die verstandelijk kunt duiden. Ze spreken vol afschuw van post truth politics. Maar daarmee miskennen ze volgens mij de menselijke aard. De beroemde filosoof Karl Popper leerde ons al dat mentale processen, ervaringen en emoties óók onderdeel zijn van de realiteit.

Maar er is meer.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Defending the EU and the euro destroys political parties

Those parties the electorate would destroy, they first drive into coalition. There is a very European pattern of political change. The traditional establishment parties of the centre left and centre right become unpopular in government, they are driven into coalition, and the junior partners in the coalition often become extremely unpopular as a result. Mrs Merkel’s Free Democrat partners are no longer a force in German politics, and her latest partnership with the SPD in grand coalition is harming their electoral appeal.

The bigger issue is the ability of the Euro and the EU scheme to drive the traditional parties out of government, and then to leave them struggling as minor parties with very few seats. Normally when a political party discovers than one of its main propositions is unpopular it changes its view and seeks to get back in favour with electors. To win again Labour in 1997 had to accept Conservative tax rates and spending plans. To win in 2010 Conservatives accepted the minimum wage and social legislation put through by Labour. What is odd is that time and again the strictures of EU and Euro economic policy, generating high unemployment and little or no growth, are rejected by electors only to be upheld as policy by the traditional parties that suffer from the backlash.

The fall in support has been massive for several of the leading continental parties.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Er waart een anti-democratische tendens door Nederland

Wie het in Nederland voor het zeggen heeft, is vaak wat minder enthousiast over de democratie zoals we die kennen. Progressief getinte hoogopgeleiden vinden heimelijk dat het kiesrecht moet worden voorbehouden aan wie voldoende kennis van zaken heeft.

René Cuperus, medewerker van het wetenschappelijk bureau van de PvdA, meldde in zijn column in de Volkskrant, dat hij tegenwoordig regelmatig in kringen komt waar ervoor wordt gepleit om kiezers een examen af te nemen. Alleen wie slaagt, mag stemmen. Die tendens waart al sinds de opkomst van Pim Fortuyn (2001-2002) door Nederland.

Ook in die dagen hoorde ik al her en der, vaak wat besmuikt, de suggestie dat het toch eigenlijk maar ergerlijk is, dat ook domme mensen mogen stemmen. Er sprak een onverholen afkeer uit voor de ‘gewone man’ die het in zijn hoofd had gehaald om niet meer braaf op nette partijen te stemmen, maar zich bekende tot iemand als Fortuyn, die als proto-fascist en extreem-rechtse volksmenner werd weggezet.

Het ligt gevoelig bij links en progressief Nederland, dat voorheen de arbeider zomaar het botte lef heeft om over te stappen naar alternatieve politici, die prompt als ‘extreem-rechts’ werden geëtiketteerd en aldus buiten de orde werden geplaatst.

Soms komt het naar buiten, de boosheid in progressief Nederland over de ontrouw van de lager opgeleide die niet meer in dankbaarheid opziet naar de autoriteiten van PvdA, D66 en GroenLinks. Een van de mooiste publieke uitbarstingen was van toenmalig PvdA-minister Guusje ter Horst, die na verloren Europese verkiezingen in 2009 een oproep deed aan ‘de intellectuele elite’ om in opstand te komen tegen zeurpieten en ander verwend volk dat zich tot de populisten had bekend.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

CDA-senaatsfractie bepaalt lot Oekraïneverdrag

Nu premier Mark Rutte de Nederlandse wensenlijst rondom het Oekraïneverdrag heeft vastgelegd in een juridisch bindende verklaring van alle 28 EU-leiders, ligt het lot van het verdrag in handen van de Eerste Kamerfracties van D66 en het CDA. Op D66 wordt in de coalitie al min of meer gerekend. Het CDA is lastiger.

Rutte denkt dat hij een ‘vechtkans’ heeft om het Oekraïnverdrag door de Eerste en Tweede Kamer te krijgen, zei hij donderdagavond op de EU-top in Brussel. Het kabinet van VVD en PvdA wil het EU-associatieakkoord met Oekraïne al langer ratificeren, maar heeft daarvoor D66 en CDA nodig.

Vooral het CDA twijfelt. Alsnog instemmen is een electoraal risico, omdat 2,5 miljoen Nederlanders in april tegen het verdrag stemden. Reden voor CDA-leider Sybrand Buma om donderdagavond te herhalen dat hij geneigd is naar de kiezer te luistern. ‘De kloof tussen politiek en Nederlanders zal verder verdiepen als Den Haag gewoon doorgaat en het referendum negeert.’

Rutte verdedigt het negeren van de nee-stem met de redenering dat het verdrag ‘Nederland veilig houdt’. Volgens de premier moet Nederland ‘het Europese front tegen het destabiliserende buitenlandbeleid van Rusland steunen.’

Rutte denkt dat hij de international georiënteerde CDA-Senaatsfractie over de streep kan trekken, mede vanwege de deal die hij donderdag in Brussel heeft gesloten. Na maanden lobbyen staat nu zwart-op-wit dat het EU-associatieakkoord met Oekraïne geen opmaat is naar een EU-lidmaatschap, militaire bijstand of extra geld aan Kiev. Ook komt er geen plicht tot vrije vestiging van Oekraïners in EU-landen.

Lees dit artikel van Natalie Righton verder op de Volkskrant

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Visieloos geschater

De euforie in de Brusselse bubbel was vorige week zondag kort maar hevig. Om half zes ’s middags maakte commissievoorzitter Juncker via Twitter zijn felicitaties aan de nieuwe Oostenrijkse president wereldkundig.

Volgens Juncker was de overwinning van Van der Bellen niet alleen een Oostenrijkse zaak maar ging ze heel Europa aan. En dat was omdat Van der Bellen zich had ingezet voor ‘Europese waarden’ en ‘eenheid’.

Bont maakte een uur later Martin Schulz het. In de eerste tweet meldde hij dat Van der Bellen had gewonnen dankzij zijn pro-Europese campagne. In de tweede dat diens overwinning een dodelijke slag had toegebracht aan het ‘benepen nationalisme en anti-Europeanisme van nostalgische populisten’. Om kwart voor acht voegde Donald Tusk zich in het Twitter-koor. Volgens hem waren felicitaties op hun plaats omdat de verkiezing van Van der Bellen ‘blijvende Europese eenheid’ zou betekenen.

Drie uur later verwierpen de Italianen de grondwetswijzigingen waar premier Renzi zijn politieke lot aan had verbonden, bleek het ‘benepen nationalisme’ van de ‘nostalgische populisten’ nog even springlevend als ervoor, en verstomden de felicitaties aan het adres van het Europese politieke establishment van de commentatoren en journo’s net zo snel als ze hadden opgeklonken.

Ik breng het in herinnering omdat het iets belangrijks onthult over de politieke kaste.

Lees deze column van Ewald Engelen verder op de Groene

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Realisme is het nieuwe radicaal

‘Ik ben Europeaan.’ Nooit stel ik me zo aan iemand voor. Nooit. Wel dat ik van Oostduinkerke kom, van Koksijde. Of van West-Vlaanderen of Vlaanderen. In een erg zeldzaam geval van België. Maar nooit van Europa. Ook al is mijn job Europees parlementslid.

Nochtans ben ik het. Overtuigd. Europeaan. Probleem is dat de idee steeds meer vereenzelvigd wordt met de instelling. Europa met de Europese Unie. En wanneer de EU als instelling faalt, sleept ze het ganse Europa-gevoel mee de dieperik in.

En falen, dat doet deze Europese Unie. Geen trots, geen ambitie, geen resultaten. Wel eurocrisis, asielcrisis, veiligheidscrisis. Bureaucratie ook, overbetaalde postjes, ver-van-mijn-bed-show. De EU verbindt steeds minder, verdeelt steeds meer. Omdat de EU meer wil zijn dan ze is, kan zijn en hoort te zijn. Een flexibel samenwerkingsplatform waar we nood aan hebben en waar meerwaarde ligt. En niet een Europese superregering die de lidstaten en regio’s maatschappelijke keuzes opdringt. Ook uit de verkiezingsuitslagen in Italië en Oostenrijk dit weekend bleek de enorme kritiek op de huidige EU.

De sterkte van de Europese Unie was lang dat ze geen politiek statement inhield. Meer dan ooit zorgde Europees Commissievoorzitter Juncker echter voor een trendbreuk. Hij koos ervoor de EU te politiseren. De Europese Commissie moest en zou een politieke Commissie worden, en niet langer de onpartijdige scheidsrechter die toeziet op de gemeenschappelijk gemaakte afspraken.

In plaats van een samenwerkingsplatform, is de Unie zo verworden tot een politieke actor. Een actor die vooral faalt en weerstand oproept.

Lees verder op Doorbraak

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Europarlementsleden vrezen oordeel over CETA door Europees Hof

De vraag die de Europese afgevaardigden op 23 november moesten beantwoorden, was heel simpel: wilt u, ja of neen, het oordeel vragen van het Hof van Justitie over de speciale rechtbanken opgenomen in het CETA? Het antwoord van de meerderheid van socialisten, conservatieven, liberalen en christendemocraten op die vraag was al even duidelijk: neen.

Zoals medeplichtigen de dief helpen om de politie te snel af te zijn, zo weigerden 419 Europarlementsleden het CETA-verdrag voor te leggen aan het Europees Hof van Justitie. Hun angst voor dit Hof – dat nochtans sterk liberaal denkt – toont aan dat dit Verdrag wel eens echt onwettig kan zijn. Vooral de speciale rechtbanken voor de multinationals lijken niet te verzoenen met een democratische orde.

WAT STEMDEN NEDERLANDSE EUROPARLEMENTARIËRS?

23 november 2016 | Wilt u, ja of neen, het oordeel vragen van het Hof van Justitie over de speciale rechtbanken opgenomen in het CETA?

VVD
Hans van Baalen X @hansvanbaalen
Jan Huitema X @jhuitema
Cora van Nieuwenhuizen X @cvannieuwenhuizen
D66
Gerben Jan Gerbrandy X @gerbrandy
Matthijs van Miltenburg X @matthijsvmilt
Marietje Schaake X @marietjeschaake
Sophie In ‘t Veld X @sophieintveld
CDA
Wim van de Camp X @wimvandecamp
Esther de Lange X @esther_de_lange
Jeroen Lenaers X @jeroen_lenaers
Lambert van Nistelrooij X
Annie Schreijer X @annieschreijer
SGP
Bas Belder

X @basbeldermep
PVDA
Agnes Jongerius V @a_jongerius
Kati Piri V @katipiri
Paul Tang V @paultang
PVV
Marcel de Graaff V @mjrldegraaff
Vicky Maeijer O @vickymaeijer
Olaf Stuger V @olafstuger
Auke Zijlstra V @zijlstra_auke
SP
Dennis de Jong V @ddjong
Anne-Marie Mineur V @annemariemineur
GROENLINKS
Bas Eickhout V @baseickhout
Judith Sargentini V @judithineuropa
PARTIJ VOOR DE DIEREN
Anja Hazekamp V @anjahazekamp
CHRISTENUNIE
Peter van Dalen V @petervdalen

X = tegen
V = voor
O = niet gestemd

Die schrik voor het Hof van Justitie is niet alleen een teken aan de wand voor het mogelijk onwettig karakter van het verdrag. De Europarlementsleden willen de goedkeuring van het Verdrag versnellen in de hoop te veel protest te vermijden. Alle peilingen wijzen uit dat meer en meer Europese burgers niet willen weten van dit soort verdragen. In Wallonië en Brussel scheelde het geen haar of de mobilisatie van een heleboel verenigingen was erin geslaagd de ondertekening van het verdrag te verhinderen. Een verdere verbreding van het protest doorheen Europa zou een drama zijn voor de verdedigers van het verdrag.

Voor die CETA-aanhangers komt het er dus op aan het Verdrag zo snel mogelijk en met zo weinig mogelijk debat goedgekeurd te krijgen.

Het Europees-Canadese Verdrag CETA werd op 21 november officieel bezorgd aan het Europees Parlement. Normaal heeft dat dan zes maanden de tijd om het te analyseren, bediscussiëren en vervolgens goed te keuren of te verwerpen. Onder druk van de Europese Commissie en van de Europese Raad was die termijn al ingekort tot drie maanden. Dat is de streefdatum om het verdrag voorlopig in werking te laten treden. Zelfs al is dat verdrag mogelijk onwettig en in ieder geval schadelijk. Maar in de achterkamers van het Parlement probeerde de grote coalitie nog veel verder te gaan. Ze wilde het verdrag reeds goedkeuren in december. Dat wil zeggen zonder debat in de commissies en zonder hoorzittingen met experten. De mening van commissies die te kritisch staan tegenover het verdrag werd verboden. Of hoe van het Europees Parlement helemaal een doofpot te maken.

Lees verder

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

De wondere wegen van Rutte en het associatieverdrag

Na maanden getreuzel moet premier Rutte komende week hom of kuit geven. Ratificeert de regering het associatieverdrag met Oekraïne wel of niet? Het parlement zei eerder ja, daarna zei de meerderheid van de kiezers nee. Dat gebeurde in een raadgevend referendum, op 6 april. De Wet op het raadgevend referendum verplichtte de regering vervolgens om zo spoedig mogelijk een intrekkings- of een inwerkingtredingswet bij het parlement in te dienen. Met die wettelijke bepaling heeft de premier willens en wetens de hand gelicht. De reden is duidelijk: hij wil ondanks de kiezersuitspraak toch zijn handtekening zetten onder het verdrag.

Maar hij weet dat een groot deel van het parlement daarover uitermate kritisch is en de bevolking in meerderheid verlangt dat de regering de uitslag van het referendum serieus neemt. Hij weet ook dat de meeste Europese regeringsleiders zeggen geen genoegen te zullen nemen met een Nederlands nee, dat vanwege het unanimiteitsvereiste, zal leiden tot het niet in werking kunnen treden van het nu voorliggende associatieverdrag. En hij weet dat Oekraïne hoe dan ook aan het verdrag vasthoudt.

Daarom heeft de premier een laatste list bedacht. Hij legt aan de komende Europese Raad in Brussel een in zijn woorden ‘juridisch bindende verklaring’ ter ondertekening voor. Daarin wordt vastgelegd dat het verdrag geen opmaat is tot EU-lidmaatschap van Oekraïne, geen extra middelen aan het land verschaft, geen militaire verplichtingen jegens dat land oplegt, geen vrij verkeer voor Oekraïense werknemers mogelijk maakt en dat corruptie tot de kern van het verdrag gaat behoren. Daarmee – aldus de premier – wordt recht gedaan aan de Nederlandse nee-stem en kan ratificatie toch doorgaan. Tijdens de algemene beschouwingen in de Eerste Kamer heb ik de premier gewezen op de levenloze aard van het konijn dat hij met zijn ‘juridisch bindende verklaring’ uit de hoed tovert.

Dat de nee-stemmers zich gehoord zullen weten door een regering die ja zegt tegen het door hen verworpen verdrag, is immers volstrekt ongerijmd. Zeker nu het Nationaal Referendumonderzoek heeft vastgesteld dat indien de opkomst veel hoger zou zijn geweest, de uitslag waarschijnlijk hetzelfde gebleven was: nee tegen dit verdrag. Het onderzoek stelt ook vast dat de voornaamste zorgen van de nee-stemmers gebaseerd waren op de endemische corruptie van Oekraïne en de angst dat via dit verdrag een lidmaatschap van de EU dichterbij zou komen.

Lees dit artikel van Tiny Kox verder op Joop

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten